De puzzel is compleet want we zijn getrouwd !

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Vaak wordt er gezegd, het leven is soms net een puzzel. Samen met Martine ben ik van mening dat het een uitspraak is die ook op ons van toepassing is.
1369981958Npuzzelhuwelijk
Een puzzel werd het namelijk toen we uiteindelijk in augustus 2004 besloten om samen verder te gaan. De duinen van Noord Holland werden vermengd met de Groninger klei waar we, ieder afzonderlijk, onze jeugdjaren mochten doorbrengen. Verhalen over vroeger werden vanaf dat moment gedeeld met plannen richting een toekomst waarin we samen ouder wilden worden.

In het begin was daar het verdriet van alleen zijn om dat werken in Bergen en Groningen er voor zorgde dat twee puzzelstukjes bijna 200 kilometer van elkaar verwijderd waren. Vele kilometers werden er in ruim een jaar gereden maar een ding is gebleven. , De Dijk’, zoals wij de Afsluitdijk nog steeds noemen was al die jaren onze vriend en zal dat, als bindmiddel tussen de Groninger klei het door ons ook zeer geliefde Noord-Holland, voor altijd blijven. De uiteindelijke verhuizing van Martine naar Groningen zorgde er voor dat meerdere stukjes aan onze puzzel toegevoegd konden worden. Stukjes waardoor het niet meer zo kaal was op een tafel waar onze puzzel steeds meer tot leven kwam.

Een belangrijke rol was daarin voor Ronald weggelegd die vond dat zijn moeder de reis over, de dijk’ moest maken om daar haar geluk te vinden. Maar ook Arjen, Krista en Saskia zagen, het is goed zo, en vandaar dat wij trots zijn dat alle vier als getuigen op ons huwelijk aanwezig wilden zijn. Een huwelijk dat al vanaf juni 2007, gepland’ stond maar door het niet compleet zijn van de puzzel een paar jaar op zich liet wachten.

In 2008 gebeurde er iets wat voor een grote ommekeer in ons leven zorgde. Een advertentie in de Ommelander Courant, waarin men zocht naar een freelance-sportverslaggever, werd door Martine gelezen. Ze wist van mijn jongensdroom en stimuleerde mij om te reageren wat er toe leidde dat er een handgeschreven brief naar de redactie van de OC ging. Een handgeschreven brief die er voor zorgde dat ik een paar dagen later mijn jongensdroom mocht uit laten komen en waar ik de redactie nog alle dagen dankbaar voor ben.

Door mijn activiteiten voor de Ommelander Courant werd onze band sterker en sterker want steeds waren daar de twee mooie woorden als ik de deur uitging, veel plezier. Twee woorden die steevast worden bekroond met een zoen en als een warme deken over onze relatie hangen. Woorden die wij samen delen want dat is ons motto, het elkaar plezier gunnen in alles wat we samen of afzonderlijk van elkaar doen.

De roep van het groene gras kon door mij niet worden weerstaan schreef ik op zaterdag 26 mei 2012 toen mijn voetbalvriend uit Bedum, Jan van Dijken overleed. Martine begreep dat maar waarbij ik leerde dat ik een partner had die, door alles wat ze in het verleden had meegemaakt, het relativeren tot kunst had verheven. Ik leerde van haar dat alles zwaar nemen niets oploste en je in de meeste gevallen je hart moet volgen. Dat deed ik in november 2011 toen Martine, en mijn helaas veel te vroeg overleden voetbalvriend Jan van Dijken, afzonderlijk vertelden dat ik mijn hart moest volgen bij een van de belangrijkste besluiten in mijn leven.

,Rots’ heb ik als koosnaam aangegeven bij de trouwambtenaar toen zij daar naar vroeg want zo zie ik het namelijk, een fantastisch thuisfront als de rots waaraan je houvast hebt als de Zee zijn krachten op jou wil botvieren. Het thuisfront als rots in de branding maar waarbij één ding als een paal boven water staat, ik ben ik, jij bent jij, samen zijn we wij.

Op het moment dat jullie als trouwe bezoekers van Puurvoetbalonline dit lezen zijn we inmiddels in het huwelijk getreden. Een huwelijk dat ons geluk zal bezegelen. Een huwelijk waar we hopelijk in goede gezondheid nog jaren van mogen genieten en waarbij ons gevoel voor humor en relativeringsvermogen de rots in de branding zal zijn.