Zeg gewoon, ik ben er klaar mee en verwacht als ouder niets

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Ik zie een groot aantal wedstrijden in een seizoen waaronder de nodige jeugdduels. Wedstrijden waarbij ik soms denk, wat doet dat kind in godsnaam binnen de lijnen want ik kan dan niets van plezier op het gezicht van de jonge voetballer ontdekken.

johannTe vaak zie ik ouders langs de lijn staan waarvan ik denk, doe even normaal. Je zoon wordt geen Arjen Robben, Wesley Sneijder of Edwin van der Sar want daar heeft hij simpelweg het talent niet voor. Maar aan het geschreeuw te horen denkt vader daar anders over want er wordt druk gecoacht en bijna smachtend naar de andere aanwezigen gekeken met de hoop dat er een positief geluid over zoonlief te horen zal zijn.

Ik denk dat als er een enquête onder jeugdvoetballers gehouden wordt de vraag, vind je voetballen echt leuk, door velen met nee beantwoord zou worden en niet door een paar honderd maar misschien wel door duizenden jeugdvoetballers. Want waar de ene jeugdvoetballer bijna verzuipt in zijn aanwijzingen van een vader die zelf in Bal op dak 13 heeft gespeeld wordt de andere door desinteresse van ouders van de velden afgedreven.

Maar ook de jeugd is er schuldig aan. Ze komen namelijk een keer op een leeftijd waarop ze aan kunnen geven dat het zelf voetballen hun hobby niet meer is. Want bij alles wat je doet moet je dat met een bepaalde passie doen. Althans zo kijk ik er tegenaan want als ik met tegenzin naar de velden of andere sportevenementen zou gaan moet ik er direct mee stoppen. Passie is in deze het toverwoord en het verbaasd mij dat ik dat op (te) veel gezichten van jonge voetballers niet zie.

Dat is jammer maar dan komen we toch weer terug op kuddegedrag naast vaak veel te hoge verwachtingen die ouders van kinderen hebben. Dat zie je bijvoorbeeld als je niet alleen maar binnen de lijnen kijkt maar ook de wisselspelers eens observeert. Zijn ze actief bij de wedstrijd betrokken of lopen ze maar wat rond te, klooien’ geeft vaak een beeld hoe een speler in zijn hobby staat. Dat zijn zaken die veel te veel onderbelicht worden en waar naar mijn idee de steeds toenemende excessen op de amateurvelden mede een gevolg van zijn. Want een voetballer die zich niet meer thuis voelt in zijn hobby gaat lopen klieren waardoor er een sfeer ontstaat die niet leuk te noemen is.

De problematiek zoals ik die beschrijf, en die ik vooral vanaf de C-junioren signaleer, gaat een steeds groter probleem worden want de jeugd gaat mondiger en mondiger worden. Daarnaast is de jeugd van tegenwoordig meer grensverleggend bezig dan waar wij ooit aan konden denken. Dat is ook logisch als je kijkt wat er van de jeugd verlangd wordt op wat voor gebied dan ook. Je moet tegenwoordig wel mee in een wereld die per minuut veranderd maar waardoor er andere dingen, zoals het voetballen naar de achtergrond gedrukt worden

Aan het einde van ieder seizoen worden de diverse selecties voor het volgende seizoen weer samengesteld. Wat het ook wordt, C1 of C2 of B1 of B2, het zijn weer spannende tijden. Een jeugdspeler die moet zeggen dat hij eigenlijk wel klaar is met het voetballen maar dat niet durft, overspannen vaders die er niets van begrijpen dat zoonlief eigenlijk niet goed genoeg is voor de B2, en laat staan de B1, het zijn allemaal zaken die de komende weken weer gaan gebeuren maar waar (te)weinig mee wordt gedaan.

Als ik als trainer een speler in mijn groep zou hebben die niet blij rondliep zou ik eens even gaan praten. Als ik een vader steeds als een tweede coach tekeer hoorde gaan zou ik gaan praten. Praten over het feit dat als iets zonder passie doet je er mee moet stoppen en praten over het feit dat je zoon, die rijp voor bijvoorbeeld de B3 is, niet over het talent beschikt wat hem tot een nieuwe ster aan het voetbalfirmament zal maken.

Enkele weken geleden sprak een trainer/leider de woorden, we moeten straks doorselecteren.’ Duidelijk en de waarheid want zo werkt het tegenwoordig ook in het jeugdvoetbal. Maar ik adviseer toch, ga als trainer/leider ook in gesprek met je spelers en vraag wat ze eigenlijk willen. En helaas vrees ik dat als die een eerlijk antwoord gaan geven er velen zullen afhaken omdat ze er flauw van zijn dat ze met de toppers van nu vergeleken worden.