'Familie' Eurovoetbal is niet meer

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Eurovoetbal. Een legendarisch voetbaltoernooi- internationaal toernooi voor de jonge voetbaltoppers- is niet meer. De diehards kunnen nu wel roepen, even een jaartje niet, maar wat weg is is weg. Eurovoetbal.

naamloos

 

 

   Door: Erik Ebbinge

Dan denk ik aan Pinksterdagen, waarin de wegen scheidden. De een kiest voor Pinkstermarkt, de ander Eurovoetbal. Op jeugdige leeftijd ging je met je voetbalvrienden uit Peize op de fiets, broodtrommel mee. Je keek op tegen de Europese topspelers, die je kon aanraken. Handtekening jagen hoorde erbij. Sinds enkele jaren hebben ze daar complete boekjes voor, toen kwamen de krabbels gewoon in het programmaboekje of op een los stukje papier. Een hele trukendoos werd opengegooid. Een zekere Olaf was zo slim door een pet op te zetten, waarop met grote letters stond: 'PERS'. Eurovoetbal was een grote familie.

Terwijl de vriendenploeg uitwaaide, bleven de diehards over. Je kreeg koppeltjes. Ik ging dan met Johan, tegenwoordig wonend in Veendam en uiteindelijk Eurovoetbal opgevend. Eurovoetbal was een hechte familie. Ik vergeet nooit meer dat je aankwam op het parkeerterrein, waarop de parkeerwachter tegen mij zei: ik ken jou wel. Loop maar door. Nou, ik kende die man helemaal niet en hij mij ook niet. Maar dat was wel tekenend.

Wijlen Henk Terlingen hoorde natuurlijk bij de familie. Met zijn schorre stem en de legendarische uitslagen nulla nulla. Want het was natuurlijk een Europees gebeuren. Later nam Sierde Vos de microfoon ter hand en hij overdreef zoals Sierd nog steeds doet. Valencia moet uitgesproken worden als Balencia ('gooool de Balencia'). Sporting Lissabon Sporting Kloep Portoegal. En dan heb je nog het onuitsprekelijke Chivas Goeadalagara. Hoewel Sierd niet aan Henk kon tippen, paste hij aardig bij de familie Eurovoetbal ('er is een man met een bal vandoor' of: 'op het Amstel-veld wordt met bier gesproeid'.

Eurovoetbal heeft heel wat toppers voortgebracht: Marco van Basten, de gebroeders Koeman Wie is er niet bij Eurovoetbal begonnen?. Eurovoetbal hield ook in: landenploegen. Singapore, Sovjet Unie, Zwitserland, DDR, Argentinië. Het vroeger roemruchte Tsjechoslowakije. Het Nederlands Elftal met onder meer Gerald Vanenburg en Marco van Basten. En Eurovoetbal ging verder over de grenzen. Het tromgeroffel van Ghana, het sambavoetbal van Flamengo (Flamengoe op zijn Sierd's), Australië, Wat een attracties. Van Nederlandse bodem had je natuurlijk Ajax. Het populaire Ajax, dat later de velden bekritiseerde - niet geheel onterecht overigens- en enkele jaren wegbleef. De ware reden: ze hadden een eigen internationaal toernooi op poten gezet. Eurovoetbal was uniek. Van een losse amateuristische opzet tot een professioneel instituut en bekend in de hele wereld.

 Die wereld kwam ook naar Haren toe. Zoals die markante Valencia-supporter met een wel erg gekleurde bril of de schreeuwende Leicester-fan ('Lèèèster!). Ik had ze bijna weggegooid, de legendarische programmaboekjes, waarin jaren opgenomen 'het logboek'. Elke bezigheid werd beschreven. '7.50 uur: Siesling regelt de vlaggen en de elektrische pomp. De handpomp is kapot. We redden ons wel'. De organisatie maakte wel eens een fout. Door een groter formaat programmablad uit te geven. Een eenmalige actie. Ook de uitstapjes naar Euroborg, Emmen en Heerenveen waren geen succes. Eurovoetbal hoort op de Esserberg. Wie zag je niet op Eurovoetbal? Prominenten en scouts. Vraag dat maar aan Dick Heuvelman. Je keek er naar uit, zijn rubriek: 'gezien op Eurovoetbal... Jacques d'Ancona (door het rasechte Groninger publiek uitgesproken als Sjakkie Dancoonaa. Wie herinnert zich het niet, de oproepen: 'Maarten Gnodde, wedstrijdsecretariaat'. Eurovoetbal was ook 'de Dijk', waar je twee wedstrijden tegelijk kon kijken. Ook al was het voetbal soms niets aan ("het wordt steeds minder"), je beleefde altijd wat. Rotzooi was er nooit. Er kwamen wel fanatieke FC Groningen-supporters, maar die zaten drie dagen bier te drinken op het terras. Zonder wanklank. Eurovoetbal. Hele families gingen heen. Voor de jeugd werd het later een pretpark. Met eerst alleen de irritant piepende schommels. later een compleet doe-park.

Terug naar de clubs. Werkelijk alle Europese topclubs zijn wel eens geweest (de eerste winnaar: Crystal Palace). Zelfs Barcelona en Real Madrid, wat eerder nooit haalbaar was, maar doordat de leeftijdgrens werd verlaagd kwamen ook deze beroemde clubs. Het Real Madrid van Sophia Wittop-Koning, de tolk uit Peize. Afstandelijk is Eurovoetbal nooit geweest. De betrokkenheid enorm. Ooit verloor ik mijn bril. Sophia gebeld. En zij weer met de chauffeurs van de busjes (enkele jaren geleden werd het publiek vervoerd met busjes), die de moeite namen om deze weer op te speuren. Toch is Eurovoetbal de laatste jaren veranderd. Toch afstandelijker. Waar je vroeger Bea aan het loket trof, stuitte je de laatste jaren op 'dure' beveiligingsmannen. Eurovoetbal was veilig. En toegankelijk. "Ik ken jou wel".