Ruim veertig jaar later maar het blijft mooi

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Deze kreeg ik het op Facebook met iemand over de KNVB-voetbalkampen in Hoek van Holland waar de v.v. Eenrum in de zestiger en begin zeventiger jaren aanwezig was. In de beginperiode van Puurvoetbalonline, en voor de Facebook-periode, schreef ik iets over Hoek van Holland. Ik moet nog ergens een fotootje hebben uit die periode maar die ik tot op heden nog heb gevonden. Eigenlijk is dat ook niet nodig want dat wat ruim veertig jaar geleden gebeurd is, ik weet het nog al de dag van gisteren.

johann

Van maandagmiddag t/m vrijdagmorgen werd er naast andere activiteiten veel gevoetbald waarbij wij het, geluk" hadden dat we bij de voetbalvereniging Wageningen ingedeeld waren. Wageningen liet zich vertegenwoordigen door een selectie van hun voetbalschool en waarom torenhoog favoriet voor de zege in het voetbaltoernooi. Door vakantieperikelen of omdat ze simpelweg net te oud waren( de KNVB was toen al streng) konden onze begeleiders niet een echt sterk team opstellen. We kunnen beter stellen, het dertiental dat Eenrum in Hoek van Holland vertegenwoordigde had in competitieverband zelden of nooit samengespeeld. Jan Bolt, Jan Smit en mijn persoontje speelden in de C1 wat een rol was die met alle respect voor Anjo Bakker, Emiel Sikkema en, Jojo" van der Werff, die nu als zijspancoureur op de grasbanen in Nederland een markante verschijning is, nog niet was weggelegd

De avond voordat we onze op woensdag onze tweede wedstrijd van het toernooi tegen Wageningen moesten spelen, de eerste hadden we verloren, brak er een hevig onweer los boven Hoek van Holland wat er bijna voor zorgde dat het toernooi op de woensdag geen doorgang kon vinden. Toch werd na een groot stafoverleg besloten dat er gespeeld zou worden wat alle voetballertjes een strak plan vonden. Eenmaal aangekomen bij de iets buiten Hoek van Holland gelegen velden zagen we dat het ene gedeelte van het veld bijna blank stond en het andere gedeelte redelijk bespeelbaar was. Kort samengevat: Het veld liep af!

Nadat het eerste duel van de dag gespeeld was moesten wij aantreden tegen Wageningen wat in een nieuwe outfit het veld opkwam. Speelden ze de dag ervoor nog in rode shirts met witte broeken tegen ons kwamen ze in een geheel groen tenue opdraven. Wij hadden onze eerste wedstrijd, met Jojo van der Werff op goal, verloren maar wat zeker niet aan onze doelman lag. We waren duidelijke de zwakste ploeg en omdat ik ook wel kon keepen en Johan, zoals hij echt heet, liever wou voetballen kwam ik tegen Wageningen op, kiep’ te staan. De spelers van Wageningen vroegen zich voor het duel al af met hoeveel doelpunten verschil ze zouden winnen wat bij enkele, en bij mij zeker, al redelijk wat kwaad bloed zette. We moesten eerst het natte gedeelte verdedigen en hoe het gebeurde weet ik niet meer maar Jan Smit zette ons op voorsprong. Samen met Jan woonde ik in die periode in de Molenstraat in Eenrum en ik ben met mijn straatgenoot nog nooit zo blij geweest bij een doelpunt als in dat duel.

Op het natte gedeelte kon Wageningen aanvallend niet uit de voeten en de rust brak ook aan met een 1-0 voorsprong voor ons. De algehele verwachting was, inclusief dat van ons eigen team, dat Wageningen in de tweede helft over ons heen zou walsen. Iedereen die gevoetbald heeft weet echter dat je allemaal wedstrijden speelt waarbij je voor je gevoel beter thuis had kunnen blijven. Je hebt echter ook duels dat alles lukt en dat overkwam ons in de tweede helft tegen Wageningen. De eerste de beste bal pakte ik als doelman lekker en de rest van de tweede helft liep het bij mij als een tierelier. In het veld liep ook iedereen te schoffelen alsof zijn leven er van afhing en werden er tackles gemaakt waar menig betaald voetballer jaloers op was. De tijd tikte steeds meer in ons voordeel weg en onze begeleiders hadden het niet meer langs de kant. Die van Wageningen ook niet maar dat had duidelijk een andere reden. Woest waren ze op hun spelers maar toen de scheidsrechter eindelijk affloot toonden ze hun sportiviteit door te applaudisseren voor het dappere team uit Eenrum wat hun uit de voetbalschool geselecteerde spelers met 1-0 had verslagen.

Maar het mooiste kwam aan het eind van de week toen de leiders van de overige teams mochten stemmen over wie van de spelers het op mochten nemen tegen het team van jeugdleiders in het duel wat voor het voetbalgedeelte als sluitstuk gold. Ik beschouw het nog steeds als een van mijn hoogtepunten dat ik samen met Jan Smit en Jan Bolt de honneurs namens de v.v. Eenrum mocht waarnemen in dit ereduel. Maar het allermooiste was dat we eindelijk een schoon voetbalshirt aan kregen want wij hadden niet zoals Wageningen vijf setjes kleding bij ons maar moesten het doen met een voetbalshirt.

Mooi vind ik het dat al deze herinneringen soms spontaan boven komen drijven en waar ik ruim veertig later nog steeds met veel plezier op terugkijk.