Door column Nico Dijkshoorn even terug in de tijd.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Als de papieren versie van Voetbal international op de deurmat valt is het een vast ritueel dat ik het blad even snel doorblader. Deze keer was het echter anders want ik bleef al snel, hangen’ bij de column van Nico Dijkshoorn.

1352482035NNN1342003520NDSC08259

Nico Dijkshoorn zijn columns zijn iedere keer weer totaal verschillend van toon, wat ze bijzonder maakt om ze te lezen. De ene keer worden personen uit de voetbalwereld meedogenloos neergesabeld en een andere keer lees je een column van Nico waarbij je gedachten naar je eigen jeugd in je geboortedorp Eenrum teruggaan zoals deze keer want Dijkshoorn vertelde over voetbalschoenen die hij ooit van Sinterklaas had gekregen. Zaken die zo herkenbaar waren als ze maar kunnen zijn en waarbij bij het lezen mijn gedachten teruggingen naar mijn eigen jeugdjaren in Eenrum.

Niet achterom kijken wordt er vaak gezegd, want je moet vooruit kijken want het verleden is geweest. Dat klopt helemaal maar waarom niet terugdenken aan dingen uit het verleden die je koestert omdat ze zo mooi waren. De voetbalschoenen of het tafelvoetbalspel die je van Sinterklaas kreeg, en waar je later pas achter kwam, door je ouders maanden voor gespaard was. Herinneringen die naar boven kwamen door het lezen van een ontroerend mooie column van Dijkshoorn. Hoe ouder je wordt hoe meer er valt terug te kijken zei er ooit eens iemand tegen mij en dat is ook zo want de herinneringen aan mijn jeugd in Eenrum, ik zou er een boek over kunnen schrijven. Een bijna dagelijkse tocht naar het voetbalveld aan de Raadhuisstraat waar ik Martine deze week nog in geuren in kleuren over vertelde. Bijna iedere dag werd er gevoetbald waarbij Martine zich verbaasd afvroeg hoe lang dat op een dag soms duurde. Ze reageerde verbaasd op mijn antwoord dat zoiets tijdens de vakanties wel uren achtereen kon duren om vervolgens na een frisse douche of in eerdere jaren een wasbeurt, s’avonds dodelijk vermoeid je bed in te rollen om de volgende dag weer fris richting het veld aan de Raadhuisstraat te vertrekken voor de volgende slijtageslag. Partijen waarin om iedere meter grond gevochten waren het wat overigens niet gebeurde op de enkele maanden eerder gekregen voetbalschoenen want die waren voor de wedstrijden en trainingen. Rubberlaarzen waren het beste alternatief, die in de zomermaanden ingeruild werden voor de toen zo bekende blauwe linnen basketbalschoenen met witte doppen ter hoogte van de enkels. Dat was het materiaal waar we het mee moesten doen maar wat ons wel vormde als voetballer. Want met de rubberlaarzen een bal onder controle krijgen was niet gemakkelijk maar door het vele spelen leerde dat snel. Bij de blauwe basketbalschoen was het vaak zaak om de bal goed met de wreef te raken omdat je anders gegarandeerd een blauwe nagel op je grote teen had zitten, weet ik uit eigen ervaring.

Zo ging ik in gedachten nog een tijdje verder terug in de tijd en zag ik mij samen met mijn voetbalmaatje, Jan Smit, nog op onze eerste training voor de pupillen van Eenrum staan. Een training die gepland stond voor een zaterdagmorgen met als aanvangstijd 10.30 uur. Nerveus als we waren besloten we niets aan het toeval over te laten en waren we om 7.30 uur al aanwezig op het veld aan de Raadhuisstraat. Dat waren de momenten waar ik gisteravond aan terugdacht na lezen van Nico Dijkshoorn. Momenten die je voor altijd bij blijven als herinneringen aan een prachtige periode waarin we gevormd werden als voetballer in een wereld die nog niet zo groot was als nu. De verre uitwedstrijden bestonden voor ons uit duels naar Usquert, Kloosterburen, Winsum en Baflo om maar een voorbeeld te noemen want alles gebeurde toen nog op de fiets. Nu is dat niet meer voor te stellen maar toen was het door een gering aantal of nog geen auto’s de gewoonste zaak van de wereld. Dat waren hele ondernemingen richting de uitwedstrijden, en waarbij de terugtocht in wisselende stemmingen werd uitgevoerd omdat winst, verlies of een zwaar bevochten gelijkspel daar  belangrijke graadmeters in waren. Ik zou nog uren door kunnen gaan maar dat is nu ook weer niet de bedoeling maar mooi was het wel, dankzij een prachtige column weer even terug naar een tijd waar ik best nog voor één keer een dag van over zou willen doen.