Scheidsrechters

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Ik vraag mij af hoeveel van onze contributie en gele en rode kaarten gebruikt wordt voor scheidsrechters van lagere klasses, was een vraag die ik via Twitter kreeg van iemand die actief is in de laagste standaardklasse van het amateurvoetbal.

1346657282NDSC00148 1

 Scheidsrechters, ze hebben het (te) vaak zwaar te verduren tijdens of na een voetbalwedstrijd. Of dit terecht of onterecht is laat ik graag in het midden maar als trouwe bezoeker van amateurwedstrijden kan ik mij de irritatie van spelers, trainers en publiek soms wel voorstellen. In mijn loopbaan als voetballer ben ik er aardig wat tegengekomen en sinds ik voor de Ommelander Courant actief ben op amateurcomplexen in voornamelijk Noord- Groningen tref ik de scheidsrechters ook regelmatig in de bestuurskamers.

Je hebt scheidsrechters in alle soorten en maten hoorde ik een keer iemand zeggen, wat overigens ook geldt voor de voetballers, en daar ben ik het eigenlijk wel mee eens. De ene scheidsrechter stelt zich duidelijk meer bescheiden op dan de andere die duidelijk meer koketteert met zijn prestaties als leidsman. Persoonlijk heb ik daar niets mee want over jezelf opscheppen dat je goed bent zou niet in mij opkomen.

Ooit maakte ik een arbiter mee die van tevoren in de bestuurskamer aangaf dat hij het geven van kaarten graag minimaal hield want, zo zei de referee, dat kost de spelers geld en de bond hoeft niet rijker te worden dan hij al is. Een nobel streven van de onpartijdige die vervolgens in de wedstrijd vijf onnodige gele kaarten en een volslagen belachelijke rode kaart tevoorschijn toverde.

Ook de kreet, ze maken mij de kop niet gek want ik ben de baas in het veld, schijnt een gevleugelde opmerking te zijn bij sommige scheidrechters die al een groot aantal jaren meelopen in het amateurvoetbal. Ik geloof het graag want ook die kreten heb ik weleens gehoord en dacht daar dan het mijne van.

De opmerking die ik via Twitter binnenkreeg zette mij ook aan het denken want eigenlijk bedoelde de voetballer dat er in de lagere regionen in verhouding bij sommige wedstrijden wel erg veel gele en ook rode kaarten gegeven worden terwijl in een ander duel iemand bijna doormidden geschopt wordt en de overtreding met de mantel der liefde bedekt wordt. Dat noemen ze marchanderen, en wat  teveel gebeurt en mede komt omdat sommige arbiters het doodeenvoudig niet meer kunnen belopen.

In 2004 begin ik de fout om weer te gaan voetballen nadat ik rond 2000 in Eenrum gestopt was als actief voetballer. Ik besloot om nog wat jaartjes voor Ezinge te gaan spelen en hoewel Ezinge een absoluut fijne club is werd het niet meer dat wat ik er van verwachtte. Vier jaar stilstaan als voetballer van boven de veertig is natuurlijk niet goed en hoewel ik regelmatig de trainingen van Harm Bauman bezocht, het werd niets. Uiteindelijk heb ik het twee volledige seizoenen volgehouden maar na een paar wedstrijden in het derde seizoen was ik er helemaal klaar mee. Een redelijke voorzet afleveren lukte niet meer en van een bijna vijftigjarige werden er(en terecht) dingen verwacht die ik niet meer op kon brengen. Op dat moment moet je een besluit nemen die je maakt met pijn in het hart want dat betekent dat je periode als actief voetballer over is.

Daar moet ik regelmatig aan denken als ik ergens langs de lijn sta en ik scheidsrechters, en met alle respect voor datgene wat ze doen, zie stuntelen terwijl ze soms  meer dan vijftig meter van het spel verwijderd zijn. Dat denk ik weleens wat is de drijfveer van de persoon in kwestie, trots op wat hij in zijn ogen nog kan, de liefde voor het spelletje, een lekker middagje buiten, of de vergoeding die ze ontvangen. Alle vier zijn het reële opties maar soms moet je ook verstandig zijn en er voor oppassen dat je geen karikatuur van jezelf wordt. Kort gezegd, er is ook een tijd dat je van een bepaalde hobby afstand neemt.

Ook de arbiter heeft namelijk een bepaalde plicht naar de spelersen trainers toe  en wat  weleens te wensen overlaat. Je voorbereiden op een wedstrijd bijvoorbeeld is iets waarvan ik regelmatig het idee heb dat niet iedere arbiter in het amateurvoetbal daar even slim mee omgaat.

Ik maakte het een keer mee dat een scheidsrechter werkelijk geen idee had dat de twee ploegen die hij moest fluiten het beslissende duel voor de periodetitel tegen elkaar speelden. Hij kwam met de mededeling richting het bestuur van de thuisclub binnen met, het zal wel een relaxt potje worden vanmiddag. Toen werd de arbiter er even fijntjes opgewezen dat hij zijn huiswerk beter moest doen en wat vervolgens, gehonoreerd’ werd met een aantal gele kaarten voor… de thuisploeg.

Dat was de reden dat ik de Twitter van de voetballer begreep want ook hij betaald zijn bondscontributie en moet ,dokken’ als hij een gele of rode kaart krijgt want dat is zijn plicht. Maar ook de voetballers in de lagere regionen hebben rechten en een daarvan is dat ook zij een scheidsrechter verdienen die weet wat voor belangen op het spel staan en die het ook nog een beetje kunnen belopen. Hiermee pleit ik er niet voor dat de oudere arbiters gevraagd wordt om niet meer te fluiten, integendeel zelfs maar ik vind wel dat ook scheidrechters er voor moeten oppassen dat ze geen karikatuur van zichzelf worden want voor iedereen komt er een tijd dat datgene wat je met heel veel plezier doet niet meer haalbaar is.