Afgelastingen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Vrijdag vijf oktober en de regen klettert op het dakraam en dat is niet voor het eerst deze week.

1348729294NDSC08015

Mijn gedachten gaan terug naar eind jaren zestig/begin zeventiger jaren toen ik nog een juniorlid was van de voetbalvereniging Eenrum. Ook in die jaren kletterde de regen regelmatig op het dakraam en was daar de angst voor een afgelasting. Een afgelasting die er voor kon zorgen dat je dagprogramma volledig in het honderd liep en je humeur een gevoelstemperatuur van -20 had.

Afgelast, een vloekwoord dat zijn weerga niet kende voor de echte voetballers, terwijl sommige, in onze ogen, ‘mietjes’ blij waren als ze de wei niet in hoefden. In die jaren heb ik nooit begrepen waarom er wedstrijden werden afgelast want in mijn beleving kon er altijd gevoetbald worden. Volslagen onzin natuurlijk want op een voetbalveld waar plassen opstonden die de concurrentie met het Paterswoldsemeer bijna konden doorstaan viel natuurlijk niet te voetballen.

In mijn junioren-periode was er nog geen internet waarop we via www.buienradar.nl of andere sites de banen van de fronten en depressies konden volgen maar waren we overgeleverd aan Jan Pelleboer en zijn kompanen. Die moesten ons namelijk als weerprofeten op de vrijdag vertellen hoe de stand van zaken er voor stond richting het weekend. Soms waren ze hoopvol gestemd maar er waren ook vrijdagen bij waarvan je dacht, hou nu maar je mond want het ziet er minder beroerd uit dan dat jij vertelt.

Helaas was dan de teleurstelling vele malen groter als een paar uur later de regen met bakkenvol naar beneden kwam en Pelleboer, of een van zijn collega’s, wel de juiste voorspelling over ons hadden uitgestrooid. Een teleurstellende voorspelling die er voor zorgde dat op de vrijdagavond de spanning steeds verder toenam en het een nacht met weinig slaapuren werd. Dit omdat je natuurlijk graag ‘verrast’ wilde worden door een weersverbetering en het gordijn ging dan ook tientallen keren een eindje open om te kijken of je al iets van sterren kon zien. Sterren die betekenden dat er opklaringen op komst waren die aangevuld met een stevige wind ervoor moesten zorgen dat het veld toch bespeelbaar zou zijn de volgende dag.

Na een onrustige nacht vroeg op want een ritje naar het befaamde kastje met opstellingen kon de nodige onrust wegnemen. Een eerste rit rond 7 uur had natuurlijk weinig zin maar toch deed je het want dat betekende als er geen kruis door de opstelling stond dat de wedstrijd nog niet was afgelast. Niet afgelast betekende ook dat je met de voorbereiding op de wedstrijd kon beginnen. Een vast ritueel, tas inpakken, alles goed nakijken, regelmatig naar buiten kijken of de weersomstandigheden niet veranderden en wachten tot je voor de tweede keer vanuit de Molenstraat naar het kastje bij café Bulthuis vertrok.

Soms keerde ik blij naar huis terug maar vaker was het een domper als ik bij Bulthuis arriveerde en ik het grote kruis door de opstelling al van verre zag staan. Afgelast, planning in de war en een humeur op -20 was er dan vaak de oorzaak van dat de zaterdag een dag werd die in de categorie …. dagen viel.

Daar moest ik opeens aan denken vanmorgen toen ik vanuit Bedum terugreed naar huis en de regen met bakkenvol naar beneden kwam. Het bovenstaande beleeft de jeugd van tegenwoordig niet meer want de sociale media zorgt ervoor dat rituelen zoals ik, en duizenden anderen,  hebben beleefd van de aardbodem zijn verdwenen. Vanuit bed worden de sms’jes of wattsapps de wereld ingeslingerd zodat de voetballer/voetbalster  zich enkele seconden later weer heerlijk om kan draaien en nog een paar uur verder kan slapen.

Ik benijdt ze niet de jeugd van nu die op deze manier op de hoogte worden gehouden van wel of niet voetballen. Het is een volstrekt logische want de tijden veranderen, maar ik ben heel eerlijk, het ritueel van hoe het vroeger rond afgelastingen ging had ik voor geen goud willen missen.