Jeugdherinneringen dankzij een e-mail

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Soms komen er door een e-mail herinneringen uit je eigen jeugdjaren naar boven.

Soms komen er door een e-mail herinneringen uit je eigen jeugdjaren naar boven.

Zaterdag kreeg ik een e-mail van een van de leiders van GVAV Rapiditas E1, Renee van Veen. Renee vertelde dat ze op een groot toernooi in Ede waren uitgenodigd waar ook Ajax aanwezig zou zijn. Het mooie van het hele spektakel was dat de jeugdige voetballertjes in dezelfde poule terecht kwamen als AJAX. Dat nieuwtje deed me terug denken aan de zomer van 1970. In die tijd bood de voetbalvereniging Eenrum haar jeugdleden de kans om aan het voetbalkamp wat de KNVB in Hoek van Holland organiseerde deel te nemen. Eenrum was al jarenlang een graag geziene gast in Hoek van Holland wat niet in de laatste plaats kwam door de beide leiders Sicco Schut en ,,Ome" Jaap Werkman.

Deze twee voor ons fantastische jeugdleiders stonden uitstekend aangeschreven bij de KNVB wat zich later vertaalde in het feit dat,, Ome" Jaap Werkman later toe zou treden tot de staf die de kampweken organiseerde. Maar in 1970 was hij samen met Sicco Schut, Theeuwes Janninga en Jan Reitsema een van de leiders van een dertiental voetballers die de kleuren van de v.v. Eenrum verdedigden.

Van dinsdag t/m vrijdagmorgen werd er naast andere activiteiten gevoetbald waarbij wij het ,, geluk" hadden dat we bij de voetbalvereniging Wageningen ingedeeld waren die met een selectie van hun voetbalschool vertegenwoordigd waren. Door vakantieperikelen of omdat ze simpelweg net te oud waren( de KNVB was toen al streng) konden onze begeleiders niet direct een echt sterk team opstellen. We kunnen beter stellen dat het dertiental in competitieverband zelden of nooit samen speelde. Jan Bolt, Jan Smit en mijn persoontje speelden in de C1 wat een rol was die met alle respect voor Anjo Bakker, Emiel Sikkema en de nu als zijspancoureur op de grasbanen in Nederland bekendstaande ,, Jojo" van der Werff in die periode nog niet was weggelegd.

De avond voordat we onze op woensdag onze tweede wedstrijd van het toernooi moesten spelen, de eerste hadden we verloren, brak er echter een hevig onweer los boven Hoek van Holland wat er bijna voor zorgde dat het toernooi op woensdag geen doorgang kon vinden. Toch werd na een groot stafoverleg besloten dat er gespeeld zou worden wat alle voetballertjes een strak plan vonden. Eenmaal aangekomen bij de iets buiten Hoek van Holland gelegen velden zagen we dat het ene gedeelte van het veld bijna blank stond en het andere gedeelte redelijk bespeelbaar was. Kort samengevat: Het veld liep af!

Nadat het eerste duel van de dag gespeeld was moesten wij aantreden tegen Wageningen wat in een nieuwe outfit kwam opdraven. Speelden ze de dag ervoor nog in rode shirts met witte broeken tegen ons kwamen ze in een geheel groen tenue opdraven. Wij hadden onze eerste wedstrijd, met Jojo van der Werff op goal, dus verloren wat zeker niet aan onze doelman lag. We waren duidelijke de zwakste ploeg en omdat ik ook wel kon keepen en Johan,van der Werff , zoals hij echt heette, liever wou voetballen kwam ik tegen Wageningen op kiep te staan. De spelers van Wageningen vroegen zich voor het duel al af met hoeveel doelpunten verschil ze zouden winnen wat bij enkele, en bij mij zeker, al redelijk kwaad bloed zette. We moesten eerst het natte gedeelte verdedigen en hoe het gebeurde weet ik niet meer maar Jan Smit zette ons op voorsprong. Samen met Jan woonde ik in die tijd in de Molenstraat in Eenrum en ik ben mijn straatgenoot nog nooit zo dankbaar geweest bij een doelpunt als in dat duel.

Op het natte gedeelte kon Wageningen aanvallend niet uit de voeten en de rust brak ook aan met een 1-0 voorsprong voor ons. De algehele verwachting, inclusief dat van ons eigen team, was dat Wageningen in de tweede helft over ons heen zou walsen. Iedereen die gevoetbald heeft weet echter dat je allemaal wedstrijden speelt waarbij je voor je gevoel beter thuis had kunnen blijven. Je hebt echter ook duels dat alles lukt en dat overkwam mij in de tweede helft tegen Wageningen. De eerste de beste bal pakte ik goed en de rest van de tweede helft liep het bij mij als een tierelier. In het veld liep ook iedereen te schoffelen alsof zijn leven er van afhing en werden er tackles gemaakt waar menig betaald voetballer jaloers op was. De tijd tikte steeds meer in ons voordeel en onze begeleiders hadden het niet meer langs de kant. Die van Wageningen ook niet maar dat had duidelijk een andere reden. Woest waren ze op hun spelers maar toen de scheidsrechter eindelijk afloot toonden ze hun sportiviteit door te applaudisseren voor het dapper team uit Eenrum wat hun uit de voetbalschool geselecteerde spelers met 1-0 had verslagen.

Maar het mooiste kwam aan het eind van de week toen de leiders van de overige teams mochten stemmen over wie van de spelers het op mochten nemen tegen het team van jeugdleiders in het duel wat voor het voetbalgedeelte als sluitstuk gold. Ik beschouw het nog steeds als een van mijn hoogtepunten dat ik samen met Jan Smit en Jan Bolt de honneurs namens de v.v. Eenrum mocht waarnemen in dit ereduel. Maar het allermooiste was dat we eindelijk een schoon voetbalshirt aan hadden want wij hadden niet zoals Wageningen vijf setjes bij ons maar we hadden wel de, toen nog, twee punten in onze tas welke herinnering dankzij de e-mail van Renee weer boven kwam drijven. Dus GVAV E1 succes Paasmaandag en je weet maar nooit.............