,,Lucie"

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Een speciale maand ligt er, op een dag na, achter ons op het moment dat ik deze column schrijf. Een maand waarin VVSV’09 club van de maand was op Puurvoetbalonline waarbij prachtige en soms ontroerende  herinneringen boven kwamen.

Een speciale maand ligt er, op een dag na, achter ons op het moment dat ik deze column schrijf. Een maand waarin VVSV’09 club van de maand was op Puurvoetbalonline waarbij prachtige en soms ontroerende herinneringen boven kwamen.

 newflowers-31

 Voor Lucie

 

 Een stap terug in de tijd werd het in de meeste gevallen en vaak was je in gedachten weer eind tachtiger begin negentiger jaren. Velen zijn de revue gepasseerd en, zo heb ik voorzitter Wouter Kooi beloofd, zullen die nog passeren in een hopelijk lange periode dat het ons gegund is om van  www.puurvoetbalonline.nl een steeds mooiere amateurvoetbalsite voor wat betreft de provincie Groningen te maken.

Vele namen schoten de afgelopen weken door mijn hoofd als het om personen van zowel UVV’70 en Zeester ging. De gebroeders van Ham, Geert Timmer, Ranko Venhuizen, Anita Hummel, Fokke Danhof, Wiebes Valkema en zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. Allemaal zullen ze vroeg of laat, als ze interesse hebben natuurlijk, aanbod komen op onze site. Enkele weken terug schoot er ook een naam door mijn hoofd van iemand voor wie dat niet meer is weggelegd namelijk Lucie de Vries. Lucie was in de periode dat ik het dameselftal trainde een van de speelsters van dat team. Een verlegen rustig meisje die het voetballen op haar eigen manier beleefde. In het team werd ze gerespecteerd en gewaardeerd wat tot uiting kwam toen we met het team uitgenodigd waren in het Gelderse plaatje Nijkerk. Nu liggen er in Groningen twee plaatsen die Niekerk heten namelijk bij Ulrum en een in de nabijheid van Zuidhorn ook wel bekend als Niekerk/Oldekerk. Deze twee plaatsen worden in ons Gronings dialect ,,Nijkerk” genoemd en Lucie was in de veronderstelling dat we richting Zuidhorn gingen en rond de middag weer thuis waren want we vertrokken in alle vroegte uit Zoutkamp.

Toen we eenmaal aankwamen in Winsum en we aanstalten maakten om de trein te nemen raakte ze lichtelijk in paniek en vroeg ze verschrikt aan oud-trainer Kees van Ham waar we naar toegingen. Toen Kees haar vertelde dat we naar Gelderland gingen raakte ze overstuur want ze had niets mee om deze lange reis te kunnen maken. Ik kan jullie verzekeren dat Lucie vanaf dat moment de dag van haar leven heeft gehad nadat er een telefoontje naar Zoutkamp was gepleegd dat ze iets later thuis kwam dan gepland. Ze werd de rest van de dag in de watten gelegd op een manier die tekenend was voor het damesteam en bijbehorende aanhang. Het ontbrak haar aan niets en speelde dan ook een prachtig toernooi. Maar na enkele jaren liet ze toch het voetballen achter zich en verloren we haar een beetje uit het oog al hoorde je af en toe dat het niet echt goed met haar ging. Het stille ingetogen meisje veranderde in een jonge vrouw die het moeilijk met haar leven had. Je hoorde dat ze enkele keren was opgenomen om psychiatrische hulp te krijgen maar dat het niet direct leidde tot het gewenste effect. Enkele jaren geleden hoorde ik op eens dat ze zelf de rust had gezocht die anderen haar niet konden geven. Dan schrik je en gaan je gedachten terug naar de voetbalster Lucie die ook toen misschien niet altijd goed werd begrepen. Een praatster was ze niet en haar gedachten gaf ze toen al niet prijs waarschijnlijk omdat ze dacht die zijn van mij en laat maar zo. Of we haar hadden kunnen helpen denk ik niet maar ik ben wel blij,en ik weet zeker dat ik namens iedereen spreek die mee was naar Nijkerk in Gelderland, dat we haar toen als voetbalster de mooiste dag van haar leven hebben bezorgt. Ook die herinnering kwam boven de afgelopen weken. Een herinering die niet mocht ontbreken en waarin ik werd gesterkt toen tijdens het interview met Joke de Boer haar naam viel. Joke trok in die tijd privé wel met Lucie op en toen ik haar vertelde van mijn plannen vond ze het een mooi gebaar.

Zo heb ik het ook proberen te schrijven als een gebaar naar een ingetogen persoonlijkheid die voorzichzelf de rust vond die niemand haar verder kon geven.

Lucie de Vries leeft in onze gedachten voort.