Ingezonden:Be(schamend) Quick kan beter stoppen met zaterdagvoetbal

op . Geplaatst in Columns

Zaterdag 10 december jl.rond 10.00 uur kreeg ik dit smsje van onze aanvoerder Frans: “voetbal gaat door, auto meenemen”. Pffff……, dat had ik niet gedacht na 2 dagen storm en minimaal 35 mm regenwater. Daarnaast was ik ’s ochtends op weg naar mijn werk in Hoogezand nog geconfronteerd met een spiegelgladde N387, die 3 auto’s in de sloot deed belanden. Gelukkig kon ik mijn weg heelhuids vervolgen om voor 7.00 uur op mijn werk te zijn, met de gedachte de hele dag te werken. Dat mobiele berichtje zorgde voor een andere invulling van de middag.

Rond 13.30 uur vertrokken we vanuit Middelstum richting Groningen met een enigszins verzwakte selectie om aan te treden tegen Be Quick 2. Ons team, Middelstum 4, kent nogal wat kneuzen en daar ook het 3e de wei in moest, was hulp van die zijde niet te verwachten. Een kudde A-junioren bood verlichting. Op voorhand kun je genieten van een bezoek aan 1 van de oudste clubs van ons land. En verheugd reed ik dan ook door de poort van de Esserberg, alwaar de parkeerplaats misschien een voorbode was van de middag, nl. een ongeorganiseerde puinhoop. Geen auto die normaal in de vakken stond geparkeerd. Gelukkig bieden parkeersensoren dan uitkomst.

Onze assistent-coach Frederik was reeds aanwezig en stuurde ons richting de Helpman-velden en de tennisbaan. “Daar is ergens een ruimte waar je kunt kleden”, aldus ons tactisch brein. Na ruim 300 meter zagen wij alleen het Helpmancomplex en de tennisbaan. Geen Be Quick-ruimte en ook geen spelers. Gelukkig nam een welwillende Helpman-supporter ons bij de hand en loodste ons naar een groene barak (een betere benaming kan ik er niet voor vinden). En ja hoor, daar liepen ook al wat tegenstanders in wit/ zwart/rood/geel. “Zijn jullie Be Quick 2?”; vroegen wij. “Ja hoor”, was het vriendelijk antwoord, “zoek een plekje hier binnen om je om te kleden”. Eénmaal binnengetreden waande ik mij terug in de tijd, dat ik als jeugdspeler begon bij VV Middelstum. Dit was begin 70’er jaren. Dat stukje nostalgie moet je een fijn gevoel geven, maar dat was nu niet zo. Ik was ontredderd door de aanblik van viezigheid, ranzigheid ten top. Kleedkamers met vieze vloeren, waar de modder, kleding en andere rommel in een hoek was geschoven. Een toilet die een gebruiker gillend doet wegrennen, waarbij die mag hopen, dat zijn maaginhoud aan boord blijft.

Jongens, dit wil je toch niet? Dit doe je je gasten toch niet aan? Toch besluiten we de stoute schoenen maar aan te trekken en ook ons blauw clubkostuum. Wanneer ook Frans aansluit, zijn we compleet. Helaas was het wedstrijdformulier onvindbaar. De bestuurskamer was wel open, maar in geen (kunst)velden of wegen was iemand te vinden, die kon helpen. De welwillende dames achter de bar kwamen althans niet verder dan wat beschamend gehinnik.

Uiteindelijk bleek de tegenstander het formulier bij zich te hebben en kon dat op een bankje in de kazernebarak ingevuld worden. De rest probeerde intussen iets van een warming-up. De in allerijl opgetrommelde scheids maakte een verpletterende indruk bij de toss. Niet alleen zijn gifgroene joggingbroek was opvallend, maar zijn slotpleidooi sloeg alles: “ik hou niet van zeuren, jongens”. Ja, en dan moet de wedstrijd dus nog beginnen. Met een verslag van de wedstrijd zal ik jullie niet vermoeien. De 8-2 nederlaag zegt al meer dan voldoende. Wel wil ik nog iets over de scheids kwijt. Deze grij(n)zende jongeman stond nl. in de zaterdageditie van het Dagblad vh Noorden. Hij (Niek Heidanus) blijkt nl. advocaat te zijn van de dwalenden in onze maatschappij (citaat Frans). Dat verklaart natuurlijk ook zijn zeer matig optreden als scheidsrechter. Het valt dan waarschijnlijk niet mee om met “normale” mensen te moeten omgaan (ook citaat Frans). Dan is het wel des te opvallender, dat deze zelfde meneer Heidanus na afloop van de wedstrijd heel complimenteus is richting aanvoerder Frans. “Jij ziet het spelletje echt hè?” en “je had een paar goede steekballen”. Maar misschien praten zij dan op een ander niveau! (citaat ondergetekende).

Na afloop togen we naar de toog (kantine) om onszelf te trakteren op een welverdiend (?) biertje. De eerdergenoemde dames keken eerst vreemd op van ons bezoek, maar al vlot stroomde de kraan. Ook Frans sloot zich al snel bij ons aan. De bestuurskamer was wederom akelig leeg en we hebben dan ook maar zelf de uitslag op het formulier gekalkt.

Tot slot wil ik mijn afschuw uitspreken over de wijze, waarop een “grote” club als Be Quick, die volgend jaar 125 jaar bestaat, omgaat met zijn gasten. Weggestopt worden in een barak op de meest akelige hoek van het complex. Niet het fatsoen kunnen opbrengen om je gasten eerbiedwaardig te ontvangen. Zelfs je eigen leden 2-wekelijks zo te vernederen, vind ik al beschamend. Zij betalen toch ook contributie, net als iedereen van de zondagtak? Ja, want op zondag is het feest. Dan kan alles. Drankjes zijn niet aan te slepen en bestuurders rollen als bitterballen door de bestuurskamer. Bezoekers worden met alle egards ontvangen door deze respectabele Hoofdklasser, die ambitieus is richting Topklasse.

Nee, voorzitter Osinga, vanuit Middelstum heeft u weinig vrienden gemaakt. Ik adviseer u een keuze te maken als voetbalvereniging. Stop met de zaterdagtak, als die alleen maar gezien worden als reststoffen. Laat die jongens lekker gaan ballen bij Helpman en ga door met een respectabele zondagafdeling, zodat jullie als club, daar je tijd en energie in kan steken. Misschien dat ik dan nog eens als supporter langskom. Onderstaand stukje tekst komt van de website van uw club. Laat de geschiedenis geschiedenis zijn, maar maak ook beweging richting de toekomst. Een gouden tip heb ik u in bovenstaand epistel hopelijk gegeven.

Be Quick behoort tot de oudste voetbalverenigingen van Nederland. Opgericht op 10 april 1887 heeft zij inmiddels een zeer bewogen geschiedenis achter de rug, want Be Quick was in alle tijden nadrukkelijk aanwezig.  Die geschiedenis komt tot uitdrukking in een rijke historie. Baanbrekend en toonaangevend zijn  trefwoorden. Vooraanstaande sportgeschiedenis op het hoogste niveau, met als hoogtepunt het veroveren op 6 juni 1920 van het Kampioenschap van Nederland.

Eric Boskamp

Speler Middelstum 4