Hoezo overbelasting ? Hoezo te vroeg?

op . Geplaatst in Columns

Tegenwoordig is het zeer moeilijk om jeugdspelers twee wedstrijden in het weekend te laten spelen.

Tegenwoordig is het zeer moeilijk om jeugdspelers twee wedstrijden in het weekend  te laten spelen.

Bij zaterdagverenigingen kost het al veel moeite, maar ligt het net nog iets makkelijker dan bij  zondagverenigingen. De zondagochtend is voor jeugdspelers meestal de enige ochtend om uit te slapen en dat laat men zich niet graag ontnemen door een potje voetbal in een lager elftal.Zijn er spelers die wel willen, dan wordt er bij sommige verenigingen het meespelen van jeugdspelers tegengehouden, omdat ze fysiek te kort zouden komen en/of dit tot overbelasting zou leiden.    

 

“Hallo, 08.00 uur vertrek naar de stad of thuis. Al om negen uur”. “Nou, liever niet. En trouwens, ik heb gisteren ook al een wedstrijd gespeeld !”Ook “Maar ik heb last van mijn …. “ (vul zelf maar een lichaamsdeel in) doet het tegenwoordig goed. Thuiswedstrijden van reserveteams worden bij sommige verenigingen daardoor al op later tijdstip gezet.Puur en alleen om de jongste senioren te behouden voor de vereniging.Hoe anders was dat in mijn tijd. Ik spreek nu over begin jaren tachtig.

 

Ik was 14/15 jaar (C/B-junior) en speelde bij VV Eenrum. Zaterdagochtend: uit tegen UVV ’70 (nu VVSV ’09). Aanvang wedstrijd : 09.30 uur.Vertrek: 08.15 uur per fiets !!

Het weer die dag: regen, regen en nog eens regen. Drijfnat en verkleumd aangekomen in Ulrum moest je spelen op een veld, waar je tot de enkels in wegzakte. De (al zware) leren bal was niet waterafstotend en werd gedurende de wedstrijd alsmaar zwaarder.Maar het deed er allemaal niet toe. We konden in ieder geval voetballen. Maar goed dat we hadden gewonnen, want we moesten ook nog weer op de fiets terug. Door de regen. En een overwinning leverde destijds ook nog maar twee punten op.

 Doorweekt terug in Eenrum (zo tegen twaalfen), was het snel broodje eten thuis en als een speer terug naar het sportpark.Sporttas mee (met schone droge handdoek en onderbroek) en met de A-junioren mee op fiets naar Winsum, waar gespeeld moest worden tegen CVV Viboa A1. Het regende nog steeds. Na een 1-0 achterstand, maakt Herman Staal (broertje van Johan) met een van zijn befaamde strepen gelijk en dreigt de wedstrijd uit te lopen op een gelijkspel. Tien minuten voor tijd mocht ik mijn plakkende trainingspak uittrekken, nadat ik al 80 minuten had gevlagd. Ik mocht er van trainer Rick Postma nog even in. Ik was de koning te rijk Twee minuten voor tijd ontvang ik de bal op de middenlijn, slalom tussen 5 spelers door en laat de keeper kansloos, 1-2. Twee punten in de knip en voor de tweede keer die dag in de stromende regen terug naar Eenrum. Op de fiets.

’s Avonds even op de fiets naar Koentje Hartlief (PUB ’69) waar je dan nog even ging provoceren, door de Winsumers herhaaldijk op hun nederlaag  te wijzen. En dan om  04.00 uur weer op de fiets naar huis om voor het slapen gaan nog even de wekker te zetten. Zondagochtend 08.00 uur: de wekker loopt af. Ik wordt er niet echt wakker van, maar mijn moeder boven wel, die mij daarop wekt.Na een snel ontbijt in nog hoger tempo naar …..het sportpark. Uiteraard gaat de voetbaltas mee. Misschien is er nog een lager elftal die een speler kan gebruiken. Ik heb mazzel. Wanneer  Jur Bolt (leider 3e elftal) in de kantine zijn spelers telt, komt hij niet verder dan tien man. “Hé Torretje. Hest tas bie die. Den kenst nog even mit noar Stad?” Het regende alweer, we verloren. Maar gelukkig waren we nu met de auto.Ik bleef dit keer dus droog, althans tot aan de voetbalkantine van VV Eenrum.Ik moest immers nog weer op de fiets naar huis.Mede dankzij het voetballen in hogere teams, waardoor ik vooral fysiek zeer snel ontwikkelde, kon ik als 15-jarige in het eerste elftal van VV Eenrum debuteren en volgden er daarna nog vele jaren op “leuk” niveau.