20-3 zorgt voor nostalgische herinneringen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Zaterdag 8 oktober moesten we tegen VVSV’09 uit Ulrum. Voor de warming up kregen we nieuwe inloopshirtjes. (bedankt sponsor!) Tijdens de wedstrijd regende het uit de lucht en doelpunten. Doelpuntenmakers:

Niels 6, Michelle 4, Damian 3,Jorn 2,Lucas 2, Jibbe 2. VVSV’09 scoorde ook nog 3 goals. Verder had ik niets te doen. Eindstand:20-3

 Groeten van Sietse\

 Een mooi verslag van, in dit geval, de keeper van Kloosterburen E1 die echter met zijn verslag aangaf dat het nog steeds gebeurt, de hoge uitslagen.

Zaterdag 8 oktober moesten we tegen VVSV’09 uit Ulrum. Voor de warming up kregen we nieuwe inloopshirtjes. (bedankt sponsor!) Tijdens de wedstrijd regende het uit de lucht en doelpunten. Doelpuntenmakers:

Niels 6, Michelle 4, Damian 3,Jorn 2,Lucas 2, Jibbe 2. VVSV’09 scoorde ook nog 3 goals. Verder had ik niets te doen. Eindstand:20-3

Groeten van Sietse

Een mooi verslag van, in dit geval, de keeper van Kloosterburen E1 die echter met zijn verslag aangaf dat het nog steeds gebeurt, de hoge uitslagen.

Op de site van de voetbalvereniging Kloosterburen, waar Sietse voetbalt, zag ik het staan 20-3(!) en natuurlijk was Sietse blij met de overwinning. In het verslag las ik echter ook dat hij als keeper niets te doen had gehad in de wedstrijd. Zes doelpuntenmakers bij Kloosterburen en een doelman die een beetje mocht toekijken hoe zijn teamgenootjes aan de overkant aan het feesten waren speelden logischerwijs hun eigen wedstrijd. Wie wil als jonge voetballer nu geen zes goals in een wedstrijd maken nietwaar.

Dan tegenstander, VVSV’09, die huiswaarts keerde met een nederlaag van 20-3 en niet aan voetballen toe was gekomen. Die thuis en op de club moesten vertellen dat ze de ‘derby” tegen Kloosterburen hadden verloren. Dan zijn 20-3 uitslagen waar je liever niet mee thuis komt want iedere voetballer weet dat je dan geen fijne zaterdag hebt Als keeper heb je helemaal een slechte dag want er zijn altijd ‘kenners” die denken dat jij er niets van kan als doelman. Zo werkt dat namelijk weet ik uit eigen ervaring waar je als jonge aankomende keeper niet blij van wordt.

Toen ik het verslag van Sietse las gingen mijn gedachten namelijk even terug naar eind augustus 1964. Als zevenjarig jochie mocht ik eindelijk voetballen want het seizoen begon! Trainen deden we al een paar weken eerder en de eerste training op het ‘Olle Veld” in Eenrum haal ik mij zo weer voor de geest. Samen met Jan Smit, mijn voetbalmaatje uit de Molenstraat, was ik ruim op tijd op het trainingsveld aanwezig. De training begon om half 11 die zaterdagmorgen in augustus maar samen met Jan was ik om zeven uur al present want je zult maar te laat zijn op je eerste training!

De tweede of derde training, dat weet ik niet meer precies, kwam de mededeling dat we de volgende zaterdag tegen Zuidhorn zouden spelen. Een uitduel werd het wat het allemaal nog spannender zou maken. De nacht voor het duel in Zuidhorn was slapen onmogelijk want je verslapen wilde je helemaal niet meemaken. Maar eindelijk was de tijd van het vertrek naar Zuidhorn aangebroken wat al een stukje spanning weghaalde. Onze leiders, Ome Jaap en de legendarische Sicco Schut, hadden besloten dat ik zou keepen. Een verrassing was dat niet want beide leiders vonden dat ik dat wel redelijk kon. We speelden nog geen zeven tegen zeven maar ‘gewoon” elft tegen elf. En daar zat de kneep want we speelden ook nog eens op grote doelen waardoor iedere schot bovenin  raak was om de doodeenvoudige reden dat ik er niet bij kon! Zuidhorn zal een speler in de ploeg gehad hebben die hard en hoog kon schieten want we verloren kansloos, met 11-0. Dan is keeper zijn opeens veel minder leuk. Dan voelt het ‘klote” dat je een ander shirt aan hebt dan je teamgenoten, wat in mijn geval ook nog eens een trainingsjack was. Dan vind je het niet leuk als jouw in het dorp gevraagd wordt wat de eindstand was in de wedstrijd tegen Zuidhorn. Dan is het opeens heel fijn dat je opa en oma tussen Eenrum en Pieterburen, op het erf van de boerderij van Clevering wonen waar ik mij die middag even ‘terugtrok” om mijn verdriet te verwerken.

Want 11-0, 20-3 of 16-0, een uitslag die ik ook ergens voorbij zag komen vandaag, zorgden toen, en ook nu nog steeds, voor verdriet. Zo kwamen door de uitslag 20-3 opeens nostalgische herinneringen bovendrijven. Herinneringen aan mijn debuutwedstrijd van een loopbaan die uiteindelijk drieënveertig jaar zou duren. Dat is ook mijn stille wens dat het keepertje van VVSV’09 wel blijft voetballen zoals ik , en daar ben ik nog alle dagen blij om, ook heb gedaan. Maar zevenveertig jaar later leef ik nog steeds mee met al die kleine doelmannen en vrouwtjes die steeds weer de te vaak trieste gang naar het net moeten maken. Of die moeten horen dat ze er niets van kunnen. Onzin hoor ‘boys en girls” want je kunt gerust van mij aannemen dat ook Edwin van der Sar in zijn jeugdjaren weleens meer dan tien goals tegen heeft gekregen en daar is het ook goed mee gekomen volgens mij!