Vijfendertig jaar Eurovoetbal!

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

 Vijfendertig jaar Eurovoetbal, ik moest er zondag 19 juni even aan denken. Nederland werd geteisterd door herfstachtige taferelen wat een week eerder gelukkig niet het geval was toen ik de Esserberg opliep.

Vijfendertig jaar Eurovoetbal, ik moest er zondag 19 juni even aan denken. Nederland werd geteisterd door herfstachtige taferelen wat een week eerder gelukkig niet het geval was toen ik de Esserberg opliep

 

Vijfendertig jaar Eurovoetbal waar blijft de tijd, want nog zie ik mij als twintig jarige in 1977 op de velden van GRC, Velocitas en Be Quick rondlopen. Twee jaar later was mijn rol wat actiever als chauffeur van enkele spelers van het Hongaarse Honved die bij een gastgezin in Winsum sliepen. Een gedenkwaardig toernooi voor mij want de in voetbalkringen zeer bekende Zoltan Mraz was ook bij de Hongaarse ploeg betrokken. Bij aankomst in Winsum, dat gebeurde op de vrijdag voordat het toernooi daadwerkelijk begon, stelde Zoltan, die ook in Winsum woonde, voor om even een partijtje te gaan voetballen. De spieren van de Hongaarse voetballers moesten namelijk na een vermoeiende treinreis weer een beetje soepel gemaakt worden. Het werd een partijtje dat iedere keer weer in mij herinnering terugkomt als ik de Esserberg oploop. Een partij op een niveau waar je akelig van werd want het groepje Hongaren dat in Winsum bivakkeerde kon er wat van. We speelden, ik weet het nog exact vier tegen vier wat jaren later door Rinus Michels in Zeist geïntroduceerd werd als het partijspel waar alle ingrediënten van de voetbalsport inzaten. Ik moest het achttal compleet maken vond Zoltan en dat werd behoorlijk afzien. Mijn traptechniek was wel voldoende maar conditioneel werd er een stevige aanslag op mij gepleegd. Het woord bewegen was door de trainer van de jeugdploeg van Honved namelijk met stip op ėėn gezet. Het enthousiasme van Zoltan, waar ik bij in het team zat werkte echter aanstekelijk en ik speelde gezien de reacties redelijk mee, althans dat vond ik zelf. Zo werd 1979 een bijzonder toernooi waar ik nog vaak aan terugdenk. Dat heb ik trouwens vaak als ik aan Eurovoetbal denk want de charme van het toernooi is dat er altijd wel iets gebeurt wat in je geheugen gegrift blijft. Zo was daar jaren later mijn bekende buurman op de tribune van Helpman, cabaretier Paul van Vliet, of mijn ontmoeting met Ronald Koeman die ik persoonlijk kende uit mijn Sjoerd van der Baan-periode. Zo zat ik naast Mike Snoei die toen jeugdtrainer bij Vitesse was en kletsten we over het talent wat er rond liep op de Esserberg. Ook zag ik spelers die later tot de grootste voetballers ter wereld zouden behoren zoals Clarence Seedorf, Wesley Sneijder en Edwin van der Sar.

Vijfendertig jaar Eurovoetbal waar blijft de tijd en veel is er veranderd maar veel ook niet. Handtekeningen verzamelen van spelers, coaches en scheidsrechters hoorde ook bij de charme van het Eurovoetbal en is vijfendertig jaar later nog steeds een onderdeel dat bij Eurovoetbal hoort.‘Bakvissen” op jongensjacht zorgden vaak ook voor komische taferelen als er weer gevoetbald moest worden door teams uit met name de zuidelijke landen. Speler weg, ‘bakvis” weg en trainer in paniek. Dan klonk in de beginjaren het karakteristieke stemgeluid van Henk Terlingen over de Esserberg om de speler weer bij zijn team te krijgen. Henk Terlingen de man met zijn karakteristiek stemgeluid en een talenknobbel waar je ‘U” tegen zei. Terecht dat de organisatie de prijs voor de topscoorder van het toernooi naar hem vernoemd heeft. Sierd de Vos werd zijn opvolger en de commentator is zeer populair geworden en niet meer weg te denken tijdens Eurovoetbal. De velden waren in de vijfendertig jaar ook een gespreksonderwerp, want wat waren ze soms slecht. Regen zorgde er soms voor dat ze nauwelijks te bespelen waren, de droogte zorgde er andere keren voor dat de ballen alle kanten opvlogen kortom er was altijd wel wat. Dat had ook zijn charme want ook dat hoorde erbij en het mooiste was niemand raakte zichtbaat in paniek. Maar de organisatie zal wat vergaderd hebben om de wedstrijden steeds door te kunnen laten gaan. Vijfendertig jaar Eurovoetbal, waar blijft de tijd want spelers van toen zijn in sommige gevallen de trainers van nu. Spelers van het eerste uur zijn in sommige gevallen Opa en van de ‘bakvissen” zijn sommige ongetwijfeld ‘Oppas-Oma.

” Vijfendertig jaar Eurovoetbal, waar blijft de tijd als je rondloopt op de Esserberg wat een historie uitademt waar de Euroborg jaloers op mag zijn. Vijfendertig jaar zien en gezien worden is ook de charme van Eurovoetbal. Duizenden namen passeerden de revue en weinig ontgingen Dick Heuvelman die daar op de dinsdag nog steeds verslag van doet in eerst het Nieuws en later, Dagblad van het Noorden. Vijfendertig jaar Eurovoetbal vol herinneringen aan een mooi toernooi waar ik als voetballer alleen maar van mocht dromen. Dat gold ook voor alle voetballers en bakvisjes die op Eurovoetbal actief zijn geweest. Dromen over een mooie carrière bij hopelijk een topclub, of een profvoetballer als man. Dat is namelijk de charme van vijfendertig jaar Eurovoetbal, dromen over een toernooi dat voor velen meer dan alleen maar een toernooi was.