Bernard Posthumus: Een zorgzame Bourgondiër

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Bernard Posthumus overleed op zaterdag 28 maart 2009 op vijftigjarige leeftijd aan de gevolgen van de vreselijke ziekte die iedere dag weer over de hele wereld vele slachtoffers maakt.

Bernard Posthumus overleed op zaterdag 28 maart 2009 op vijftigjarige leeftijd aan de gevolgen van de vreselijke ziekte die iedere dag weer over de hele wereld vele slachtoffers maakt.

 

 

DSC_0024

     Bernard Posthumus                                                 foto:Reind van Veen

 

Ik leerde Bernard kennen in het seizoen dat ik bij Marum als jeugdtrainer actief was en hij samen met de huidige hoofdtrainer van de Marumers, Gerard van der Ploeg, de F1 van Marum begeleidde in hun strijd tegen de diverse opponenten. Ik was zaterdags altijd al vroeg op ‘De Holten” aanwezig en zag de F1 dan ook regelmatig spelen. De boys werden door Gerard en Bernard stevig gecoacht waarbij het wordt duidelijkheid de boventoon voerde. Want de ‘mannen” van de F1, waar de jongste zoon van Bernard en Dite, Wolter in speelde, wisten precies wat ze wel en niet mochten doen in de wedstrijden. Bernard was verder ook regelmatig aanwezig bij de duels van de B-junioren waar Ruurd Posthumus inspeelde. Kritisch kon hij zijn op de spelers van het B-team als ze in zijn ogen niet met volle inzet speelden. Daar spraken we samen weleens over en waren het erover eens dat in het algemeen teveel voetballers te weinig met hun talent deden wat overigens niet alleen voor de voetballers van Marum gold. Na het seizoen 2006-2007 beëindigde ik mijn loopbaan als jeugdtrainer en werd ik via de site van Marum en oud-elftalleider van de B-junioren, Reind van Veen op de hoogte gehouden van het wel en wee van de Marumer voetbalvereniging en zijn leden. Via Reind bereikte mij op een gegeven moment het bericht dat Bernard ernstig ziek was. Daar schrik je van omdat het ook nog iemand uit je eigen leeftijdscategorie is. Enkele weken nadat ik het nieuws van Reind had gehoord kwam ik Bernard tegen in het UMCG waar hij voor de ingang aan de Oostersingel een sigaretje stond te roken. Bernard was vol goede moed en de lach kwam tijdens ons gesprek niet van zijn gezicht. Natuurlijk werd er over voetbal gepraat en de prestatie, s van het ondertussen A-junioren geworden team dat ik had getraind in het bijzonder. Er was nog weinig veranderd volgens Bernard want zo vertelde hij als ze er eens wat meer voor gingen leven dan zou het een stuk beter gaan. Nu ik deze woorden aan het papier toe vertrouw kan ik een glimlach niet onderdrukken. Want in alle verhalen die over Bernard de ronde gingen kwam naar voren dat hij een levensgenieter eerste klas genoemd mocht worden. Een man met een optimistische kijk op de zaken, gezegend met een geweldige humor en een goede kijk op het spelletje, wat voetbal in werkelijk eigenlijk alleen maar is. In de verhalen die tijdens de uitvaartplechtigheid gesproken werden kwam hij echter ook over als een vader die zorgzaam was voor zijn gezin. Hij was verder een familieman bij uitstek die tijdens de familieweekenden van de familie Posthumus een van de animatoren was waar de anekdotes, zo bleek tijdens de uitvaartplechtigheid, veel over te vertellen waren. We troffen elkaar geregeld in het ziekenhuis, en hoe triest ook rond het overlijden van Anne Eelze in oktober 2008. Bij die afschuwelijke gebeurtenis kreeg ik veel respect voor Bernard. Zelf was hij toen al ernstig ziek en zat in een rolstoel omdat lopen niet meer ging. De dagen na het overlijden van Anne Eelze was Bernard, samen met Gerard van der Ploeg en Reind van Veen, een grote steun voor de teamgenoten van Anne Eelze. Bernard zijn rol was groot te noemen en zorgde toch af en toe voor een lach op de gezichten van de teamgenoten van Anne Eelze die verder getekend waren door emotie. Zoals hij zorgzaam was voor zijn gezin en verdere familieleden was hij dat ook voor het team waar hij elftalleider van was. Enkele weken nadat Anne begraven was besloot ik een thuiswedstrijd van het A-elftal te bezoeken en Bernard was er ook. Veel ouders stonden langs de kant, waaronder de moeder van Anne Eelze, Minke Bies. Bernard had het hoogste woord maar ondertussen de wedstrijd goed volgend want hij maakte wedstrijdverslagen van de A-junioren voor de site van de Marumers. Hilarische verslagen waren dat met een pen doordrenkt van humor. Johannes Kalfsbeek en Bernard Posthumus zorgden er in die periode voor dat je geregeld op de Marum-site keek of de verslagen van beide mannen al geplaatst waren op een manier dat je ook hebt als de voetbal international op de deurmat valt. Iedere keer weer nieuwsgierig wat er nu weer geschreven was.

Waar Johannes de lezers vaak meenam naar oorden waar hij of zijn reisgenoten nostalgische herinneringen aan bewaarden waren de ‘cijfers” van Bernard wereldberoemd in Marum en omstreken. Spelers zaten wekelijks in spanning hoe ze beoordeeld werden door de Bourgondiër die werkelijk niemand spaarde. Zo kon het gebeuren dat een speler voor de eerste helft een 3 ½ kreeg toebedeeld en in de tweede een 8 waar dan vaak een humoristische onderbouwing aan gekoppeld werd. Na die bewuste wedstrijd aan het einde van oktober trof ik hem enkele weken later weer in het UMCG en rees het plan om een erewedstrijd voor Anne Eelze te organiseren. Bernard zat vol plannen rond dit duel en het idee sprak mij dan erg aan. Maar snel daarna ging het bergafwaarts met Bernard zijn gezondheid en werd het duidelijk dat er haast geboden was als we het wilden realiseren. Maar de tijd, zo bleek op 28 maart, tekort helaas en de ere-wedstrijd voor Anne Eelze werd door het overlijden van Bernard naar de achtergrond gedrongen. Dit was echter niet voor lang want de plannen werden toch doorgezet waaruit de viifachtwedstriid is ontstaan. Een wedstrijd ter nagedachtenis aan Anne Eelze en Bernard die beide vijf augustus als geboortedag hebben. Een wedstrijd die helemaal bij het karakter van beiden past. Een wedstrijd die in het teken zal staan van plezier maar ook van zorgzaamheid wat voor zowel Anne, de aanvoerder van de kleedkamer, als

Bernard, de Bourgondiër, zo kenmerkend is. Ze zullen trots zijn dat de opbrengst van de erewedstrijd naar doelen gaan die zij voor 100% steunen. Ere wie ere toekomt, moeten we toch Bernard als bedenker van wat nu de viifachtwedstriid is bedanken voor zijn idee waardoor straks de Beatrixkliniek ongetwijfeld voor de te bouwen speeltuin een speeltoestel rijker is. Een speeltoestel dat ons tot in lengte van jaren zal herinneren aan Anne Eelze Bies en de zorgzame Bourgondiër, Bernard Posthumus.