RESPECT

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Soms lees je ergens wel eens een berichtje waarbij je de wenkbrauwen even fronst.

Soms lees je ergens wel eens een berichtje waarbij je de wenkbrauwen even fronst.

 

 Op vijf mei, waarop een deel van Nederland vrij was en een ander deel gewoon werkte, zag ik ergens een bericht staan dat er die avond niet getraind werd omdat er teveel afzeggingen waren. Een paar dagen eerder was ik voor de Noord Drentse regionale krant bij het duel Tynaarlo- DSC’65 aanwezig. Voor de wedstrijd vroeg ik aan Tynaarlo-trainer Gradus Wilthof of er nog afwezigen waren. Dat was het geval want twee basisspelers waren op vakantie vertelde de trainer. Ik schat dat Wilthof een paar jaar jonger is dat ik ben maar hij komt wel uit een generatie die dit soort acties niet helemaal begrijpt.

Datzelfde had ik ook toen ik het berichtje las dat er bij een vereniging net getraind werd in een cruciale fase van de competitie. Natuurlijk moet 5 mei gevierd worden door een deel van Nederland en dan metname door de jongeren. Ik heb de oorlog ook niet meegemaakt maar wel de verhalen van mijn vader gehoord over bijvoorbeeld de Hongerwinter waarin ook een deel van Nederland vrij was maar anders dan nu. Ik wil niet zeggen dat vroeger alles beter was want dat cliché kennen we ondertussen wel. In onze tijd hadden we geen bevrijdingsfestivals, Koninginnenachten of dat soort poppenkast. Een keer in de vijf jaar gingen we toen we op de lagere school zaten op versierde wagens door Eenrum heen maar verder niet. Vijf mei, de dag van de bevrijding, was in de andere jaren een  dag waarop we gewoon trainden. We trainden trouwens ook gewoon als er een verjaardag van een familielid, of sterker nog, van jezelf gevierd moest worden. Een normale zaak wat tegenwoordig geen normale zaak meer is. ‘Opoe” die tachtig wordt, een broer die voor de derde keer de (huwelijks)boot in gaat of een bedrijfsuitje zijn een reden om niet op de training te verschijnen.

Gradus Wilthof zei dan wel dat het wel de vijfde klasse was waarin hij werkte en spelers dan misschien anders denken over op vakantie gaan dan enkele klasses hoger. Ik denk het niet want die bevlogenheid loopt terug en dat is jammer. Maar onze cultuur in Nederland is daar debet aan want als een regering nog niet kan regelen dat een heel land vrij is op Bevrijdingsdag moet je de twee minuten stilte ook afschaffen. Dat voelt namelijk als dat je tijdens de bekerfinale voor FC Twente bent en je in de Arena een week later, als beide ploegen elkaar weer treffen, in het nieuwe uitshirt van Ajax rondloopt te springen. Dan draai je namelijk ook met alle winden mee en dat was vandaag (5 mei) en een dag eerder ook zo. Op vier mei is het hele land twee minuten stil mag ik hopen om allen te eren die voor ons land gestorven zijn in welk tijdperk dan ook. Een dag later gaat een groot gedeelte van Nederland al feestverend de straat op en vloeit het gerstenat volop. Natuurlijk is er door veel voetballers maandag of dinsdag geroepen: ‘tot donderdag” wetende dat de kans groot was dat het een sms’je richting de trainer zou worden. Een trainer die zijn training, zo schat ik in, goed voorbereid en daar even voor gaat zitten maar donderdag aan het einde van de dag erachter kwam dat het voor niets was geweest. Wat ik dan helemaal niet snap is dat er door de groep niet voorgesteld wordt om een dag eerder te trainen. Toen was het 4 mei zal er dan gezegd worden en dat klopt ook. Dat was vroeger ook zo en dan werden er afspraken gemaakt. Om vijf voor acht werd de training stilgelegd en gingen we keurig in het gras zitten, of bij slecht weer naar binnen. Na de twee minuten stilte werd de training vervolgd en niemand was in de war. Tegenwoordig is alles een beetje anders aan het worden heb ik het idee en vinden sommige spelers, gelukkig niet allemaal, het prima als een training uitvalt. Ik behoorde ook tot de, gelukkigen” die mocht werken op 5 mei maar daar baalde ik minder van dan dat berichtje van een training die niet doorging waarbij een oefenmeester voor Jan met de korte achternaam zijn training had voorbereid. Het woord respect zal op de festivals veel gebruikt zijn als ik kijk wat er in de wereld om ons heen gebeurt. Respect, een prachtig woord die sommige helaas alleen maar gebruiken als het in hun eigen straatje past. Dan denken ze even niet aan de vrijwilligers en supporters van hun club die pijn lijden als de ploeg degradeert of een kampioenschap op een haar na mist.

Op 5 mei denk je namelijk aan festivals, bier en feest maar niet aan de supporter van in de zeventig die de oorlog wel bewust heeft meegemaakt. Bij die komen op vier en vijf mei de herinneringen misschien wel weer boven en komt daar in dezelfde maand nog een domper overheen als zijn of haar ‘cluppie” de doelstelling niet haalt. Daarom is voor oudere supporters die jongeren niet helemaal begrijpen de maand mei in sommige gevallen geen leuke maand.