Lintjesregen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Zondag 1 mei zat ik een beetje rond te surfen op internet naar de uitslagen van de zondagclubs uit onze regio.

Zondag 1 mei zat ik een beetje rond te surfen op internet naar de uitslagen van de zondagclubs uit onze regio.Een stevige overwinning voor Bedum, een vervelende nederlaag voor Hunsingo en ook niet onbelangrijk een belangrijke overwinning voor de Trots van het Noorden in het Zuiderpark in Den Haag. Het stadion zal gezien de sponsorbelangen ongetwijfeld een andere naam zal dragen wat mij niet echt kon boeien. Al surfend dwaalden mijn gedachten af naar de afgelopen dagen. Dagen die in het teken stonden van Interviews, voetbalverslagen, Koninginnedag en niet te vergeten de traditionele lintjesregen.


Wie er allemaal een versiersel opgespeld kregen weet ik niet omdat de lintjesregentoestand mijn interesse niet heeft. Ik ben niet van de onderscheidingen omdat ik vind dat zoiets vaak niet op een eerlijke manier gebeurt. In die mening werd ik gesterkt toen ik vrijdagavond naar het programma Voetbal international zat te kijken. Johan Derksen vertelde daarin dat Kees Jansma ook tot de uitverkoren behoorde die door hare majesteit geridderd waren. Dat verbaasde mij eerlijk gezegd zonder dat ik het Jansma misgun overigens. De perschef van het Nederlands Elftal werd geridderd voor zijn grote verdiensten voor het Nederlandse Voetbal. Dat zal ongetwijfeld waar zijn maar ik denk persoonlijk dat Kees daar aardig voor beloond wordt. Ik vond het dan ook overdreven dat hij geridderd werd voor het promoten van de voetbalsport. Terwijl ik nog een beetje verder surfde hoorde ik dat er iemand in een diepe slaap was gevallen. Martine had haar vijfde werkdag in de ouderenzorg erop zitten op Mercator en was niet meer in staat om haar ogen open te houden. Dat betekende dat ik veroordeeld werd tot het alleen kijken naar de extra lange aflevering van Studio Sport wat duidelijk minder leuk is. Maar er begon ook wat te borrelen bij mij want ik weet dat het werken in de zorg voor de medewerker aan bed niet gemakkelijk is. We mogen rustig zeggen dat het zwaar is. Er is verder nog niets uitgevonden zodat we jonger worden waardoor dames en ook heren die al ruim dertig jaar in de zorg werken de jaartjes steeds meer gaan voelen. De liefde voor het werk houdt hun vaak op de been maar soms gaat het lampie eerder uit dan ze zelf graag willen. Kees Jansma werd door het illuster trio Johan Derksen, Mart Smeets en Henk Kesler voorgedragen en dan heb je een lintje al half te pakken. Dat zal de anonieme medewerker/ ster of anonieme vrijwilliger/ster nooit beleven. Die doet zijn of haar taak en wordt daar voor betaald of in het geval van vrijwilligerswerk voor beloond met een feestavond. Jans Knot, bestuurslid van SC Loppersum sprak tijdens het interview dat ik voor de Ommelander Courant met hem had lovende woorden richting de vrijwilligers van de Lopsters wat voor alle verenigingen telt. En natuurlijk weet ook ik dat het onmogelijk is om alle vrijwilligers voor te dragen richting een ridderorde. Daarom is er straks een schone taak voor Willem en Maxima weggelegd door als de troon beklimmen dat lintjesregengedoe de deur uit te gooien. Met zoveel hard werkende mensen in de zorg en de vele vrijwilligers die werkelijk honderden uren aan hun club of vereniging besteden stinkt het namelijk ieder jaar weer naar klassenjustitie. Niemand maakt mij namelijk wijs dat bij een vereniging bijvoorbeeld de ene vrijwilliger een groter kerstpakket krijgt dan de andere. Ik moest opeens aan mannen als Sierd Slagter van de v.v. Hunsingo, Theo Hilbert ( Noordpool), Jacob Hofman (v.v Kloosterburen) en dames als Loes Ritzema (FC LEO) en Annelies Reitsma denken. Allen al jarenlang vrijwilliger, zoals duizenden maar in principe bijna kansloos in een ‘strijd” om een lintje. Niet omdat hun omgeving  ze het niet gunt hoor want die waardering is er zeker. Maar het criteria is in de kringen rondom ons paleisgebeuren dat je wel wat extra, s moet doen voor een lintje. Dat is dan jammer voor de anonieme werknemer of vrijwilliger waarvan op Koninginnedag sommige aan het werk waren. Kees, zo vertelde Johan, was niet aan het werk want vanaf zijn vakantieadres in Spanje belde hij naar Derksen om hem te bedanken voor zijn bijdrage zodat hij geridderd kon worden onder de Spaanse zon. Toen snapte ik het criteria opeens beter: Je moet zorgen dat je goed verdiend en vaker op vakantie gaan, dan maak je duidelijk  meer kans.

Jammer vrijwilligers ook jullie hebben pech maar troost je gelukkig, bij je‘cluppie’ zijn ze blij met jullie en dat zou ik duidelijk prefereren boven een lintje die je familie weer in moet leveren als je komt te overlijden. Recycling is namelijk ook al in de bovenste lagen van onze samenleving doorgedrongen of je het gelooft of niet.