Anne Eelze was een aanvoerder in de kleedkamer

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Na een aantal jaren niet actief te zijn geweest als jeugdtrainer besloot ik in 2006 de draad als op te pakken bij de SV Marum.

Na een aantal jaren niet actief te zijn geweest als jeugdtrainer besloot ik in 2006 de draad als op te pakken bij de SV Marum.

 

01_Anne_E_-A1

Anne Eelze: een echte aanvoerder in de kleedkamer

Marum

Nadat ik na twee gesprekken was aangenomen besloot ik in mei een trainingsavond te bezoeken van de B en C1 omdat daar de spelers inzaten die ik in het seizoen 2006-2007 onder mijn hoede zou krijgen. Ik ging er onaangekondigd heen want dat is namelijk het mooiste want iedereen herkent het wel uit zijn eigen voetbalcarrière dat iedereen zich vreselijk uitslooft voor de nieuwe trainer. Er liep in de groep C-junioren veel talent was een constatering die ik na enkele minuten al kon maken maar een speler viel mij direct op. Hij liep qua motoriek een beetje moeilijk maar had een techniek om van te watertanden. Ik ging ervan uit dat hij wat geblesseerd was en dat het moeilijk lopen van tijdelijke aard zou zijn. Maar tijdens de eerste trainingen van een paar maanden later liep Anne Eelze nog steeds moeilijk en begreep ik dat het niet van tijdelijke aard was maar aangeboren. Dat veranderde de zaak duidelijk want het kon toch niet waar zijn dat een jonge voetballer met een fluwelen techniek zo beperkt werd in zijn mogelijkheden. Van zijn moeder begreep ik dat er van alles aan gedaan was maar dat het iets blijvends was. Via een van de toenmalige trainsters van de loopgroep Artemis uit Winsum hebben we nog geprobeerd om zijn looptechniek te verbeteren wat een klein beetje lukte tot Anne Eelze moe werd in de wedstrijd en het lopen verslechterde. We probeerden dan ook een positie voor hem te creëren waar zijn kwaliteiten optimaal uitkwamen zoals als aanspeelpunt in de spits waar hij in veel wedstrijden met slimme steekpasses een medespeler in scoringspositie bracht. Maar soms kwam hij er in de spits niet aan te pas en lieten we hem een linie zakken waar hij dan als rechtermiddenvelder speelde en er van de overige middenvelders werd verwacht dat zij het merendeel van het loopwerk voor hun rekening namen. Dit gebeurde nooit met tegenzin want Anne was naast een uitstekende voetballer ook de man van de kleedkamer. De jongen die met iedereen goed kon opschieten en voor bijvoorbeeld Kino Elias als een broer was om hem te helpen de Nederlandse samenleving te leren kennen kortom een in alle opzichten zeer sociale jongen. Met Anne had ik een speciale band omdat ik vind dat je als trainer een beetje van hun achtergrond moet willen weten. Zo vertelde hij op een gegeven moment dat hij zijn vader al op jonge leeftijd had verloren en daar schrik je dan van. Dan besef je eens te meer dat de wereld niet altijd even eerlijk is maar soms keihard kan zijn.

 

Blunder

Zo kon ik de jonge voetballer weleens raad geven over iets als hij daar om vroeg maar was hij ook de voetballer waar ik de grootste blunder uit mijn trainerscarrière mee uithaalde. We speelden in de slotfase van de competitie 2006-2007 op een donderdagavond uit tegen ONR uit Roden en moesten winnen om niet in degradatienood te komen. In de C-junioren liepen op dat moment enkele spelers rond die moeiteloos in de B-junioren meekonden zoals Erolind Deguti en Wilco Elshof die we zeker goed konden gebruiken in Roden. Met een grote groep vertrokken we dan ook vanuit Marum en de beide C-junioren begonnen in de basis tegen het fysiek sterke ONR. Er was die avond geen plaats in de basis voor Anne Eelze wat ik overigens wel had uitgelegd aan de groep. Vlak voor het duel kwam hij echter naar mij toe om te zeggen dat hij het niet met mijn beslissing eens was maar dat hij zich er in het belang van de groep in zou schikken en hoopte dat we zouden winnen. Ik begreep hem want ik had mij, tegen mijn principes in laten leidden door het resultaat en minder gekeken naar de mens achter de voetballer want Anne Eelze wou ook nu belangrijk zijn voor het team. Onze band leed niet onder dit voorval  en ik bleef via de eveneens op het UMCG werkzaam zijnde oud-elftalleider Reind van Veen volledig op de hoogte nadat ik had besloten om te stoppen als trainer omdat het twee keer per week met slecht weer op een trainingsveld staan mijn gezondheid niet ten goede kwam. Reind schreef namelijk de verhalen op de Marum-site over de resultaten van het team zodat ik kon lezen dat Anne Eelze en zijn teamgenoten nog steeds met wisselend succes presteerden. We hadden op het UMCG  dus nog regelmatig contact en groot was dan ook de schrik toen ik dinsdag 7 oktober mijn mailbox opende en in de mail van Reind las dat Anne Eelze in de nacht van 5 op 6 oktober plotseling was overleden. Die klap kwam aan zo hard als een mokerslag niet kan zijn want dan staat je wereld in brand en denk je aan zijn familie, aan Kino, en al zijn andere vrienden die dit enorme verlies moesten verwerken iets wat bijna onmogelijk was.

Viifachtwedstriid

Al snel na het overlijden van Anne Eelze werden er plannen gemaakt voor een erewedstrijd die door het enkele maanden later overlijden van elftalleider Bernard Posthumus, die rond het overlijden van Anne een geweldige steun voor zijn teamgenoten was, een extra lading. Zo werd de viifachtwedstriid in het leven geroepen omdat zowel Bernard als Anne Eelze op vijf augustus hun geboortedag hadden. Een wedstrijd die zaterdag 21 mei voor de tweede keer gespeeld gaat worden ter nagedachtenis aan Anne Eelze Bies en Bernard Posthumus en die ook voor mij een speciale betekenis heeft. Want nog vaak denk ik terug aan die bewuste avond in mei 2007 toen ik in Roden de grootste blunder uit mijn trainersloopbaan beging en de veel te vroeg overleden, en de aanvoerder in de kleedkamer van de B1 van SV Marum, Anne Eelze Bies, daar de dupe van werd. Daarom hoop ik oprecht dat de viifachtwedstriid weer dat succes zal brengen zoals de eerste editie en met de opbrengst de Beatrixkliniek voor de nieuw te bouwen speeltuin voor ernstig zieke kinderen een speeltoestel rijker zal zijn. Ik sluit dan ook af met de woorden die dé reporter van Marum, Johannes Kalfsbeek, zo mooi gebruikt.

Alle voetballiefhebbers kom naar ‘Marumnello” op zaterdag 21 mei naar deze erewedstrijd voor het goede doel!!!  En over de viifachtwedstriid het volgende: Jullie horen van mij!!!