Niet alles na willen doen!!!

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

 Na-apen is iets wat steeds vaker voorkomt in de voetbalwereld. Steeds meer voetballers in het betaalde voetbal hebben last van de ‘plakplaatjesziekte” zoals ik het groot aantal tattoo, s op bijvoorbeeld armen of andere lichaamsdelen noem.

Na-apen is iets wat steeds vaker voorkomt in de voetbalwereld. Steeds meer voetballers in het betaalde voetbal hebben bijvoorbeeld last van de ‘plakplaatjesziekte” zoals ik het groot aantal tattoo, s op bijvoorbeeld armen of andere lichaamsdelen noem.

Ook kwamen de laatste weken steeds meer spelers met speciale sjaals/ cols het veld op om zich op die manier te wapenen tegen de kou die ons kikkerlandje in de maand februari teisterde. Zo kunnen we nog wel even doorgaan wat de bekende modeverschijnselen in het hedendaagse voetbal betreft want ook het bekende thermoshirts onder een shirt met korte mouwen is een modeverschijnsel waar ik niets van begrijp. Vroeger met types als Johan Neeskens, Willem van Hanegem, Hugo Hovenkamp of Wim Jansen had je dat soort nonsens niet. Die voetbalden in een shirt met lange of met korte mouwen maar geen poppenkast voor dat type voetballer.

Wisselspelers

Een ander fenomeen is tegenwoordig dat je als wisselspeler in het betaalde voetbal je wedstrijdshirt niet aan hebt het wedstrijdshirt nog niet aan hebt. Op TV zie je de wissels dan zitten met hun shirt naast zich. Deze trend komt ook steeds meer in het amateurvoetbal voor tot wanhoop van veel trainers. Zo heb ik Auke Doornbosch, als trainer van Noordpool, een keer bijna zien ontploffen toen zijn wissels het shirt nog in de kleedkamer hadden liggen en Auke moest wachten met wisselen tot de mannen terug waren en wat ongeveer tien minuten duurde. Zaterdag vijf en zes maart zag ik de wissels ook weer zitten en ik moest een beetje lachen want de shirts lagen naast de wissels op de bank die, althans door een speler, aan het begin gauw uit de kleedkamer was gehaald waar het in de rust tot woede van de trainer was blijven liggen. Een woede die ik mij wel kon voorstellen want ik zou er als trainer korte metten mee gehad hebben met die onzin. Maar ik ben geen trainer meer en hoef mij er dus niet meer aan te storen. Maar dat hele na-aapgedoe, ik vind het walgelijk want doe nu niet aldoor wat een ander ook doet want er zijn al zoveel grijze muizen in niet alleen de voetbalwereld die zo nodig dat na moeten doen wat een ander ook doet.

Verloren wedstrijd

Een mooi voorbeeld daarvan is de reactie na een verloren wedstrijd. Iedere voetballer/ster die een beetje een wedstrijd kan lezen weet wanneer hij of zij kansloos heeft verloren, terecht heeft gewonnen of een gelukkige remise heeft behaald. Soms verlies je een wedstrijd hoewel je als team alles hebt gegeven wat dan pijn doet. Pijn die je als team draagt en niet meer en niet minder. Soms zie ik weleens wedstrijden op TV waarbij ik na het laatste fluitsignaal de schrik van mijn leven krijg. Ik zie dan spelers spontaan omvallen, overmand als ze zijn door emotie, teleurstelling, vermoeidheid of welke reden dan ook. Dat fenomeen begint nu ook over te waaien naar het amateurvoetbal zag ik tot mijn schrik en dat vind ik jammer. Ik vind het naar je medespelers toe niet bepaald netjes, en dan druk ik mij nog zacht uit, als je op die manier je betrokkenheid laat zien. Het je teamgenoten, trainer, publiek tonen dat je alles gegeven hebt getuigt van veel eigendunk en je met dat gedrag eigenlijk wilt zeggen dat je teamgenoten niet alles gegeven hebben in het verloren duel. Teamgenoten die trouwens 75 minuten langer op het veld stonden dan de speler die na afloop van het duel waarbij ik aanwezig was spontaan omviel. Totaal gedesulisioneerd lag hij met handen voor zijn ogen de zware nederlaag te verwerken wat complete waanzin was. Die nederlaag stond namelijk al vast toen hij binnen de lijnen kwam want de stand was toen al 3-1 voor de tegenpartij wat uiteindelijk 4-1werd en wat een normale uitslag was kon iedereen die de wedstrijd had gezien beamen. Had ik het vorige week nog over een mooi moment in Bedum het moment in Feerwerd vond ik te gênant voor woorden. Een wisselspeler die namelijk na 15 minuten spelen ‘dodelijk vermoeid, en overmand door emoties” neerstort na een terecht verloren duel  moet zich diep schamen…. en  vooral wat minder naar al die rare acties van zijn betaalde collega,s kijken.