Omlanbia-Viboa; van 1981 naar 2011

op . Geplaatst in Columns

Voor mij ligt een programmaboekje

Voor mij ligt een programmaboekje. 

 Het is van 2 mei 1992. Het affiche op die dag luidt: Omlandia – Viboa.  Omlandia staat aan kop op de laatste speeldag, met 29 uit 21, gevolgd door CVVB  met 28 uit 21 en op plek 3 staat Viboa met 26 punten. De laatste plekken worden ingenomen door Middelstum en Stedum. Het is een klasse waarover wordt opgemerkt dat alle wedstrijden op de fiets te doen zijn. Allemaal Groninger onderonsjes,  bijna allemaal derby’s.

Hans Robben is trainer bij Omlandia en Jan van Dalen bij Viboa. Vanaf het fluitsignaal maken de Ten Boersters duidelijk waarvoor zij vanmiddag het veld betreden; het kampioenschap. Ik woon in Winsum,  heb een Viboa-hart, en ben deze middag toeschouwer. Maar dan ineens tijdens de wedstrijd; oogcontact met de nummer 11 van Omlandia, de kwikzilverachtige spits.

Omlandia wint met 7-1, de nummer 11 scoort twee maal. Na afloop is het feest, het gerstenat stroomt rijkelijk, zoals dat gaat met een kampioenschap. Ik zit aan de bar en de spelers komen één voor één de kantine binnen. Ik raak aan de praat met de nummer  11 en weet;  mijn dorpsgenoten zullen straks teruggaan naar Winsum, maar ik blijf hier mooi zitten.

Een klein tijdje later, de kennismaking met je ouders.  Je pa en je vriendje, je ziet ze daar zitten naast elkaar. Collega-spitsen uit het Groninger amateurvoetbal, ze hebben aan een half woord genoeg. Elkaar net misgelopen als directe tegenstander. Terwijl de één zijn debuut maakte, vierde de ander zijn afscheidswedstrijd.  In 1984.

Bij ons in de kast staat een elftalfoto van Viboa, het is 1981. Hier en daar een bakkebaard, de broekjes kort, de haren lang. Het gele shirt zonder V maar met een dubbele baan over de rechterborst.  Met in het elftal drie vaders van huidige Viboa 1 spelers;  Schaaphok, Diepeveen en van Dalen. Mijn pa staat rechts. Hij is de lange spits.  Zijn hoofd is zijn wapen, zijn kopgoals zijn handelsmerk.  Waaraan dacht dit elftal in 1981? Aan de opmars van AZ ´67? Aan de economische recessie?  Aan de muziek van the Police of Drukwerk?  Welnee, zij droomden over hun aanstaand kampioenschap.

Herinneringen komen bovendrijven.  Een jaar of acht, negen en  groot fan van het elftal van je pa. De zaterdagen op het  voetbalveld.  Op laarsjes door de kantine, meehelpen met het terugbrengen van flesjes naar de bar en als dank een aai over de bol of wat lekkers.  Tijdens de wedstrijden aanmoedigen en naar hem roepen, maar hij hoorde het niet. Als hij scoorde, een blij gevoel.  Als hij niet scoorde net zo trots zijn. Na afloop de shirts zwart van het modder en nat van het zweet. De spelers het veld af, hij zag je ineens weer. Zelfgeplukte bloemetjes naar de spelers toebrengen.   Een overwinning werd luid gevierd. Een nederlaag, het was even niet te best.  Alles in het teken van het voetbal. De vakanties op Ameland; het campingvoetbal en de campingloop. De duurloopjes op het strand als voorbereiding op een nieuw seizoen. De avond voor de wedstrijddag, met een beker melk op tijd naar bed.  Winnen en verliezen, kameraadschap en blessureleed, heroïek en tragiek.

Het is 9 mei 1981, de laatste competitieronde. Op het programma staat een waar kampioensduel; de nummer 1  Viboa tegen de nummer 2  Omlandia. Op sportpark Schillegeham zijn 300 toeschouwers  getuige van een prachtige strijd.  Het wordt 1-0, (Sennema), 1-1 , (Bijman) en uiteindelijk tien minuten voor tijd 2-1. (Muller)

De Ommelander Courant kopt: “Omlandia mist de promotieboot”. Op de foto blije Viboa- gezichten en teleurgestelde gezichten  bij de Ten Boersters.  Bij Omlandia speelt oud-prof Wim van der Heide als laatste man. De Omlandiaan is in de herfst van zijn carrière. Hij voetbalde bij de vier noordelijke profclubs (een unicum!):  F.C. Groningen, Veendam, Cambuur en Heerenveen. Bij Cambuur speelde hij samen met Johan Derksen. Op Wikipedia staat te lezen dat Derksen hem omschrijft als “mijn grote leermeester”. Van der Heide was een sierlijke, technische middenvelder die met veel inzicht speelde en bekend stond om zijn mooie passes. (En als je hem vandaag de dag op de tennisbaan ziet dan zie je in één oogopslag; je speelt liever mét dan tégen Wim..)

Genoeg over het verleden.   Op  26 februari 2011, Omlandia - Viboa, komt dat zien!

 

Ursula