'Dickie" snapt het niet

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Dinsdag 26 januari om 01.30 uur was het moment daar dat we naar onze vakantiebestemming in Gambia vertrokken voor een periode van 15 dagen. Een periode waarin we richting een voor ons onbekend land zouden gaan dat we kenden van de aardrijkskundelessen van lang geleden.

Dinsdag 26 januari om 01.30 uur was het moment daar dat we naar onze vakantiebestemming in Gambia vertrokken voor een periode van 15 dagen. Een periode waarin we richting een voor ons onbekend land zouden gaan dat we kenden van de aardrijkskundelessen van lang geleden.


De nodige boeken gingen mee en ook de sportbladen waren goed vertegenwoordigd in de koffers en handbagage. Een van de bladen die ik meenam was een editie van NU-Sport waarin ondermeer een verslag te lezen viel van het trainingskamp dat de betaalvoetbalscheidsrechters in het Turkse Belek ondergingen. In het vliegtuig dat ons naar Gambia bracht heb ik de reportage twee keer gelezen, en Martine enkele passages mee laten genieten want ik heb zelden iets gelezen waarvan ik meer last van koortsuitslag, braakneigingen en diaree kreeg dan van dat artikel. Het trainingskamp stond namelijk onderleiding van ‘Koninklijke Hoogheid” Dick van Egmond, de baas van het arbiterskorps in Nederland. Nou ‘Dickie” had zijn mannen aardig in het gareel want ze liepen precies zoals hij het wou en hij knorde daarbij richting de verslaggever als een krolse poes. De betaalde voetbalclubs moesten maar een voorbeeld nemen aan zijn mannen want zo vertelde hij ze waren super gedisciplineerd in bijvoorbeeld dezelfde kleding dragen tijdens trainingen. Zei: ‘Dickie” dat ze in het rood moesten trainen dan trainde de meute in het rood en was het blauw wat het opperhoofd bedacht dan kwamen de volwassen mannen in het blauw want ‘Dickie” zijn wil was wet in Belek. Het verhaal ging echter verder en werd nog mooier want regelneef gaf ook theorieles aan de heren arbiters waarbij ‘Dickie Dick” aangaf dat als het te snel ging ze hun vinger mochten opsteken en hij zijn tempo zou aanpassen. Op dat moment kreeg ik boven Afrika de slappe lach want zoveel onzin kon toch niet waar zijn dat hij bepaalde wat er ging gebeuren tijdens het theoriegedeelte van het kamp. Maar dat was wel het geval en even later werd Jan Wegereef voor de hele groep voor lul gezet door het ‘eigengereid projectiel” Van Egmond. Ik ken mij zelf een beetje in relatie tot ‘leidinggevenden” en als ik Wegereef was geweest kreeg ik waarschijnlijk geen topduel meer toegewezen maar ‘Dickie” had waarschijnlijk wel een toontje lager gezongen want ik had hem vast verbaal van repliek gediend en was de rest van het trainingskamp op het strand te vinden geweest mij distantiërend van de verdere onzin dat mij ongetwijfeld nog te wachten had gestaan. Want een eng mannetje is Dick van Egmond en verbazend dat volwassen mannen dat gedrag pikken. Bang om niet die duels te krijgen die ze allemaal graag willen zorgt er waarschijnlijk voor dat ze het gedrag van dat soort ‘Bobo, s” accepteren waarbij ze zelfs toestaan dat ze hun eigen identiteit totaal weggooien. Iedere week weer is het raak in het betaalde voetbal als het gaat om verkeerd gegeven rode kaarten, teveel gegeven gele kaarten en overtredingen die wel of niet gezien zijn. Dat zijn zaken waar in de pers soms teveel de nadruk opgelegd wordt maar in veel gevallen door ‘Dickie’ in Belek gebagatelliseerd werden want het opperhoofd vond dat in veel gevallen de arbiters het goed hadden gedaan. Dat is dan mooi dat Dickie dat vind maar kloppen doet het niet en daar is hij en zijn medekompanen schuldig aan omdat een blinde kan zien dat veel scheidsrechters stijf van de stress staan. Stress dat wordt veroorzaakt doordat ze doodsbenauwd zijn om een fout te maken en ze worden ‘gestraft” met een wedstrijd in de Jupiler-league. Zo ging het ‘kamp” der arbiters verder in Belek en werd deze afgesloten met een feestavond waarbij er weinig gebeurde uiteraard want het nuttigen van alcoholische versnaperingen was tot een minimum beperkt volgens opperhoofd en stiekem op stap gaande arbiters hoefde ‘Dickie” zich geen zorgen te maken want ook daar was zijn wil weer wet. Je zult toch een type baas of teamleider hebben zoals dit exemplaar bedacht ik mij boven Afrika dan zou ik persoonlijk gek worden hoewel ik een paar heb gehad die de toets met Dick van Egmond glansrijk konden doorstaan en bijvoorbeeld de verjaardagen van hun medewerkers vergaten. Daar zie ik ‘Dickie” ook voor aan want enig menselijk gevoel kon ik in het artikel niet ontdekken of het moest al over hem zelf gaan met betrekking tot hoe geweldig hij was. Dat het ook anders kan bewees mijn huidige teamleider in het UMCG, Gerrit Drent. Gerrit is een fanatieke voetballiefhebber en heeft er ook verstand van dus op dat gebied hebben we een klik zoals men dat zo mooi zegt. We zijn het wat de werkzaamheden betreft weleens niet helemaal met elkaar eens maar in gesprekken komen we daar altijd uit omdat er een wederzijds respect en bereidheid tot luisteren naar elkaars standpunten is. Zondag 30 januari ‘vierde” ik samen met Martine mijn 54e verjaardag in Gambia en kwam er naast felicitaties van Krista en Saskia en mijn collega op het UMCG, Jan Brinkema nog een sms binnen. Gerrit feliciteerde mij vanuit Nederland met mijn verjaardag wat ik een prachtig gebaar vond. Gewoon rechttoe rechtaan en ook even vermeldend dat Groningen met 1-4 bij Heerenveen had gewonnen. Dat zijn dingen die belangrijk zijn en veel opperhoofden als een Dick van Egmond wat van kunnen leren doordat een menselijke benadering altijd zijn vruchten afwerpt. Want ook scheidsrechters zijn mensen en die willen niet afgebrand worden na een fout die ze liever niet hadden gemaakt. Die hopen dan op steun van de leiding en zitten dan niet te wachten op een kneus die bepaald welk kleur shirtje ze aan mogen tijdens de training. Ik zie het al voor me dat Gerrit bepaald of ik mij s’morgens wel of niet scheer voor ik na mijn werk ga of welk shirt ik aan doe. Dat zal hem een worst zijn want hij weet dat als iemand zich ergens goed bij voelt er leuker en beter gepresteerd wordt. ‘Dickie” zal deze column wel niet lezen maar laat het ook een boodschap zijn voor ons allemaal richting het amateurvoetbal. Amateurscheidsrechters zijn ook mensen die hun hobby met plezier willen beoefenen. Vaak worden ze beschimpt bij een fout of, nog erger, belaagd tijdens wedstrijden. Ophouden daarmee want de arbiters doen het met veel liefde en het is al erg genoeg dat het scheidsrechterskorps in het betaalde voetbal door mannetjes als Dick van Egmond naar de kloten geholpen wordt en laten we daarom zuinig zijn op onze scheidsrechters in het amateurvoetbal want ze verdienen absoluut veel respect!