Thomas en alle andere zieke kinderen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Deze week sprak ik nog even met Eddy Emmelkamp, een van de dragende spelers van Ommelandia 4. Eddy was vroeger, en ook nu nog trouwens een uitstekende doelman die bij Omlandia in het eerste elftal heeft gekeept en zelfs nog even voor Eenrum 1 als doelwachter heeft gefungeerd.

 

Deze week sprak ik nog even met Eddy Emmelkamp, een van de dragende spelers van Ommelandia 4. Eddy was vroeger, en ook nu nog trouwens,een uitstekende doelman die bij Omlandia in het eerste elftal heeft gekeept en zelfs nog even voor Eenrum 1 als doelwachter heeft gefungeerd

IJsselmeervogels_19046aIJsselmeervogels een in alle opzichten grote vereniging

Nu dus als veldspeler actief voor het vierde van Omlandia. ‘Edje”, zoals ik mijn vroegere weekendmaatje nog steeds noem, baalde als een stier want er hadden zich al drie teams teruggetrokken in hun competitie zodat de vooruitzichten op een leuke competitie bijna even groot te noemen waren dan de kans dat Willem II landskampioen zal worden in de eredivisie. Drie teams uit de competitie hield in dat ze soms wekenlang niet konden voetballen en daar baalde hij stevig van. Ik had echter nieuws voor de middenvelder van Omlandia 4 want teams die zich terugtrekken of clubs die afmoeten bellen omdat ze geen team op de been kunnen brengen zijn geen uitzondering meer te noemen. Zaterdag 13 november hoorde ik het fenomeen ook een paar keer voorbij komen zoals in de supermarkt van het pittoreske Ezinge waar Ite Wiersema,leider van het tweede elftal van de Ezingers, mij vertelde dat het derde elftal niet speelde omdat de tegenstander, Mart Smeets zou zeggen dit wordt een huiskamer vraag, geen team op de been kon brengen. Het tweede van Ezinge speelde ook niet maar dat had een trieste oorzaak want bij KRC was er sprake van een sterfgeval. Maar het derde van Ezinge was dus geen uitzondering want het schijnt een modeverschijnsel te worden dat teams niet opkomen dagen.

Nu kan ik mij persoonlijk veel voorstellen maar niet dat je een voetbalwedstrijd afzegt om een of andere, kul” reden. Een reden dat je een wedstrijd moest laten lopen was voor mij alleen maar een onderwerp als ik moest werken in het weekend en verder niet. Geen rare acties van ik moet nog kijken of de Sint wel goed aan lager wal komt, kijken of de ijzers van de Arrenslee van zijn broer wel goed geslepen zijn of dat de Paashaas nog wel goed is ingestopt voor zijn winterslaap of meer voor dat soort onzin. Want dat schijnt, en daar bedoel ik niet de tegenstander van Ezinge 3 mee!, op dertien november een veelvuldig gehoorde kreet te zijn geweest te zijn in den lande. Ongelofelijk maar waar, er waren jeugdspelertjes die niet mochten voetballen omdat het in de plannen van de ouders anders een beetje te druk werd in verband met de intocht van de Sint! Je gelooft je oren niet als je deze onzin hoort en ik werd dan ook een beetje verdrietig toen ik enkele dagen later het bericht las over Thomas van der Groep, speler van IJsselmeervogels D7.

Ik had het al gelezen op de site van Twee-Nul maar toen ik vrijdagmorgen met Martine op de polikliniek Oogheelkunde zat las ik het nog een keer in de Telegraaf.

Bij Thomas werd drie jaar geleden, hij was toen acht jaar oud, kanker geconstateerd maar hij legde zich niet bij deze nog altijd verschrikkelijke ziekte neer en vocht voor iedere kans. Vorige week bij zijn zoveelste bezoek aan het ziekenhuis kreeg hij echter te horen dat hij het gevecht had verloren. Een ongelijke strijd die ik, en daar heb ik iedere keer weer moeite mee, vaak ook binnen de muren van het UMCG tegen kom waarbij ik zie dat kleine kinderen de strijd hebben verloren. Dit lot hoorde de nu 11 jarige Thomas ook toe en dat maakte mij emotioneel want dat hoort niet zo maar was wel de realiteit. Zijn voetbalvereniging IJsselmeervogels is een in alle opzichten grote vereniging die dan ook een afscheidswedstrijd voor Thomas gaat organiseren. Daarbij zal de man die zich nergens maar dan ook nergens te groot voor voelt, Roelof Luinge, als scheidsrechter optreden. Een groots gebaar van de club en scheidsrechter waarbij ook de rol van Ibrahim Affelay niet onvermeld mag blijven. ‘Ibi” is namelijk Thomas zijn grote idool en er zal dan ook een ‘meet en greet” georganiseerd worden tussen Thomas en Affelay. Toen ik dit allemaal las moest ik terugdenken aan de woorden van Eddy over teams die zich terugtrekken en was ik nog een keer verbaasd over spelers die te gemakkelijk afzeggen en ouders die iets niet goed kunnen organiseren.

Want als je zo ernstig ziek bent zoals Thomas, wat trouwens voor veel kinderen geldt, kun je niet meer afzeggen want je mag niet meer voetballen…….

Dat is iets heel iets anders dan de kreet, Vandaag even niet trainer misschien volgende week wel weer.”

Volgende week weer voetballen …… Thomas en alle andere zieke kinderen zouden direct wel voor alle voetballers die te snel afzeggen invaller willen zijn….