Mijn weekendmoment: Kloosterburen maakt stappen voorwaarts.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Ieder weekend gebeurt er rond een wedstrijd in het amateurvoetbal wel iets wat het schrijven van een artikel waard is. Iets waar je soms met bewondering, respect, ontroering, maar ook vaak met verbazing of afgrijzen naar kijkt of luistert en wat ook dit seizoen niet anders zal zijn. 
Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, close-up en buiten
Voor dit weekend zag ik Kloosterburen vijf keer voetballen. Drie keer voor de winterstop en twee keer, tegen Meeden en Woltersum, na de winterstop. Voor de winterstop was dat in het bekerduel tegen Eenrum,  het uitduel tegen Warffum en thuis tegen Farmsum. Drie keer werd dat een stevige nederlaag waarbij de 11-0 nederlaag tegen Warffum bijna gĂȘnant te noemen was. Ondanks de stevige nederlagen viel trainer Wieger Kooistra zijn ploeg nooit af al was hij wel zo eerlijk door te zeggen wanneer er door persoonlijke fouten werd verloren. En dat was iets wat voor de winterstop alleen maar gebeurde. Maar hoe anders was dat na de winterstop. Op zondag 3 februari was daar eindelijk een zege voor de hekkensluiter in 5D. Een zege die als een opluchting werd gezien omdat de jonge spelersgroep dat zo nodig had. Na de 3-1 op Froombosch duurde het tot 7 april voordat er een vierde punt werd gescoord. Een bijzonder punt want in het duel tegen Oldambster Boys stond het met nog tien minuten te gaan 0-3. Maar toen het laatste fluitsignaal klonk stond het 3-3 op sportpark Westerklooster. De 3-3 was het begin van een maand april waarin Kloosterburen van de overige drie duels er maar eentje verloor. Want op zondag 14 april was Drieborg in eigen huis met 4-2 te sterk voor het jonge Kloosterburen. Een week later had Kloosterburen met minimaal 5-0 moeten winnen van een Woltersum dat die middag figuurlijk geen deuk in een pakje boter trapte. Maar jeugdige onervarenheid en een tekort aan kracht stonden een of meerdere goals voor  Kloosterburen in de weg. Was het betere van het spel tegen Meeden, onbegrijpelijk dat die ploeg de eerste periode heeft gewonnen, al zichtbaar, dit was tegen Woltersum helemaal duidelijk. Zondag, in het duel tegen Drieborg, had de formatie van Wieger Kooistra het geluk echter een beetje mee. Tot drie keer toe schoten of kopten de Drieborgers de bal namelijk op de paal. Maar zonder geluk vaart niemand wel en een beetje geluk was Kloosterburen zondag wel gegund. Want ik moet eerlijk zeggen dat ook ik er een zwaar hoofd in had of het nog wel goed zou komen met Kloosterburen. Maar de duels tegen Meeden, Woltersum en Drieborg lieten een beeld zien van een jonge ploeg die aan het stapjes maken is. Een ploeg waar de spelers nog fouten mogen maken maar als ze daar maar wel van willen leren. Want dat spelers van onder de twintig, maar ook daarboven, nog veel kunnen/moeten leren weet iedereen. Ruimte die ze ook krijgen van alles en iedereen binnen de club. Waar het duel tegen Woltersum geen vervelend duel was om naar te kijken gold dat ook voor het duel tegen Drieborg. Zowel Woltersum als Drieborg kwam met de nodige routine naar Kloosterburen maar speelden tegen een thuisploeg waar een duidelijke stijgende lijn is te bespeuren. Als liefhebber van het voetballen op zondag ben ik blij met de ontwikkelingen in Kloosterburen dat nu samen met buurman Eenrum de enige overgebleven zondagclub op het Hogeland  is. Natuurlijk weet ik van de plannen in Usquert om ook weer in het standaardvoetbal terug te keren maar dat is voor mij iets van, eerst zien en dan geloven. Maar Kloosterburen heeft voorzichtig de stijgende lijn weer te pakken. En dat is mooi voor een vereniging waar alles ademt naar voetbal. Een prachtig sportcomplex, een groot aantal boeren dat samen als hoofdsponsor fungeert  en rond de 170 reclameborden zorgen voor een prima uitstraling van een club waar het voor iedereen goed toeven is. En daar moest ik aan denken als mijn weekendmoment toen ik zondagmiddag vanuit Kloosterburen terugreed naar Ezinge. Wat is het toch mooi dat men in Kloosterburen niet de handdoek heeft gegooid maar is blijven geloven in een team in opbouw dat van alles en iedereen fouten mag maken maar daar uiteindelijk alleen maar beter van gaat worden