training van de SV Bedum Oldstars in het teken van prima voetbalweer en even terugblikken

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Woensdag 17 april stond de training van een de SV Bedum Oldstars in het teken van prima voetbalweer, een terugblik en voor de derde week ongeslagen.
Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, close-up en buiten
Woensdag was de dag nadat we de ook als vrijwilliger, en vader van Remy en Martijn, binnen SV Bedum bekende Menzo van der Wal naar zijn laatste rustplaats hadden gebracht. Op mijn rit naar Bedum ga ik altijd binnendoor via Onderdendam en waar ik bij binnenkomst in Bedum Martijn druk in de  tuin bezig zag. Dat zorgde nog even voor een terugblik op een waardig afscheid zoals zijn vader graag had gewild en ook heeft gekregen. Zo kwam ik wat later de kantine van Bedum binnen waar het nog rustig was. Maar al spoedig werd het drukker in de kantine en ging het al snel over Ajax. Ik had het succes van de Amsterdammers in het ochtendjournaal bekeken zodat ik toch een beetje op de hoogte was van de zege van de club uit Mokum. Een avond eerder was ik namelijk in Loppersum bij het duel tussen de Lopsters en Achilles uit Assen. Na afloop van dit duel werd het een verslag in de steigers zetten want het zelf voetballen en daarna mijn kleinzoon op bezoek krijgen heeft bij mij altijd voorrang boven een TV-wedstrijd kijken. En natuurlijk roepen mensen dan je hebt wat gemist maar dat gevoel heb ik nooit. Je maakt keuzes en dat is het dan wat mij betreft. Dat van keuzes maken gold ook toen het toernooi in Koekange ter sprake kwam. Een prima georganiseerd toernooi maar waar veel gerend werd en weer in een grote diversiteit werd gefloten. Maar ik was het helemaal met Peter Rolf eens, je maakt zelf een keuze of je wel of niet aan een toernooi met externe ploegen wilt deelnemen. Nadat Koekange was besproken en Bram zijn vakantieverhaal had verteld was daar het moment om te gaan kleden. De prima omstandigheden zorgden voor een training in korte broek. Na de gebruikelijke fratsen zonder bal was daar even een spel der saamhorigheid. Elkaar vasthoudend moest de bal overgespeeld worden en wat hilarische taferelen opleverde. Vervolgens was het tijd voor de ‘Janvandijk-oefening’ in de volksmond ook wel 3:2 genoemd. De oefening die een week eerder ook op het programma stond ging deze week een stuk beter. Dat kwam, althans dat vond Bram, door Bram. Bram speelde weliswaar maar op een van de twee veldjes maar zijn kracht en kwaliteiten had ook een positieve invloed om de andere teams. Wat dat betreft zou een trainingskamp op een van de Canarische eilanden geen gek idee zijn. Maar daar komt het weer, ook dat is een kwestie van keuzes maken. Na het 3-2-gebeuren waar Nanno een stuk vrolijker van werd dan het gedoe van een week eerder gingen we richting de afsluitende partijtjes. Dat werden er deze keer twee want de terugblik op Koekange en Bram zijn verhaal hadden voor wat vertraging gezorgd. Ik speelde deze keer in een andere setting dan die van de laatste twee weken. Maar ook dit team, althans dat vond Bram, was er een met perspectief. Iets wat ik wel met hem eens was en wat er ook uit kwam. Het eerste duel wonnen we namelijk soeverein met 2-1. Maar met 2-1 winnen is niet soeverein hoor ik iedereen denken. Maar dit was meer in het kader van een beetje lief zijn voor elkaar. Want precies eender dan dat Ajax de oude dame uit Turijn wel met 7-1 van de mat had kunnen tikken, gold dat ook voor ons. Gewoon een beetje aardig zijn voor je tegenstander want daar maak je vrienden mee. Dat gold ook voor onze tweede partij die we met 2-2 gelijkspeelden. Lang keken we tegen een achterstand aan maar ik voelde dat het ‘gewoon’ 2-2 ging worden. Wij hadden Bram in de ploeg en Bram was in vorm. En inderdaad met nog tien seconden op de klok van Nanno schoot Bram, na een aanval die Erik ten Hag het water in de mond had doen lopen, de 2-2 langs Wessel ’Stammie’ Hoekzema. Niet veel later klonk het riedeltje dat het er op zat en we konden uitlopen. Dat werd een snelle ronde want Henk ’moppentrommel’ van Oosten was deze woensdagmorgen afwezig. Na de snelle ronde was er ook een snelle doucheronde. Want voetballen is leuk, maar een bezoek van je kleinzoon uit Haarlem, en die je te weinig ziet, is vele malen leuker. Maar dat bezoek en het blij mogen zijn dat je nog kunt sporten zorgde voor een mooie woensdag die al vroeg met een terugblik op het waardig afscheid van Menzo was begonnen.