Mijn weekendmoment: Auto stopt er mee en soms zou een arbiter dat ook moeten doen.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Ieder weekend gebeurt er rond een wedstrijd in het amateurvoetbal wel iets wat het schrijven van een artikel waard is. Iets waar je soms met bewondering, respect, ontroering, maar ook vaak met verbazing of afgrijzen naar kijkt of luistert en wat ook dit seizoen niet anders zal zijn.
Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, close-up en buiten

Ook dit weekend was het weer raak met bijzondere momenten. Zo was daar een vroege zondagmorgen waarop een auto zei van, doe het zelf maar want ik heb er geen zin meer in. Dat zorgde dat dankzij twee geweldige vrienden uit Winsum Martine op haar werk kwam en ik zondagmiddag naar het duel Warffum-Drieborg kon. In Warffum werd ik blij verrast door een fantastische grasmat. Want de renovatie van het voetbalveld in Warffum was meer dan geslaagd. Aan niets was te zien dat er vrijdag, zaterdag en zondagmorgen al was gespeeld op een grasmat die er zondagmiddag werkelijk fantastisch bij lag. Dat beloofde dus veel goeds voor ongeveer een uur later maar wat helaas anders ging worden. Het duel Warffum-Drieborg werd namelijk geen leuk duel en waar een groot gedeelte van de twintig veldspelers en een arbiter debet aan waren. Een groot deel van de spelers was druk met het maken van overtredingen en de arbiter was druk door verschrikkelijk lankmoedig op te treden. Het optreden van de onpartijdige deed zondagmiddag bij mij de vraag opkomen van wat het criteria is wanneer iemand nog een wedstrijd in het standaardvoetbal mag fluiten. Moet hij het duel nog kunnen belopen of mag hij van een metertje of zestig er op vertrouwen dat zijn ogen alles nog scherp zien. Ik heb ondertussen dit seizoen twee keer een jeugdduel gefloten en weet een ding zeker, duels vanaf grote afstand is niet handig, sterker nog dat moet je niet willen. Dat gebeurde zondag wel in Warffum en dan denk ik, moet een arbiter ook tegen zichzelf in bescherming worden genomen. Wanneer ik naar mijzelf kijk, wanneer ik nummers op een shirt of de kleuren niet meer kan onderscheiden ben ik klaar als sportverslaggever. Wanneer ik over mijn rondje Ezinge-Aduarderzijl-Feerwerd-Ezinge al hardlopend meer dan een uur doe dan wordt het  tijd om te stoppen. Dat heet zelfreflectie hoorde ik laatst en dat zal zo zijn. Dat zal bij sommige mensen, en dus ook arbiters misschien anders zijn waarbij de arbiters het voordeel hebben van een regiocoach die ze daarbij kan helpen. En eerlijk is eerlijk de arbiter van zondag in Warffum zou dat steuntje in de rug prima kunnen gebruiken want op een gegeven moment is iets klaar en dat geldt voor onze allemaal. En nog even over de auto waar dit weekendmoment mee begon, die is helaas ‘overleden’ en keert niet meer terug om mijn naar welk sportevenement en Martine naar Mercator te brengen.