Waarom moet veel anders in het voetbal terwijl ‘brandende’ problemen steeds meer ‘gewoon’ gevonden worden

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Deze week heb ik vaak gedacht waarom moet alles anders. Waarom moet het eigenlijk dat alles anders gaat en er veel mooie dingen veranderd moeten worden terwijl er ‘brandende’ problemen gewoon steeds meer ‘gewoon gevonden worden.


je profielfoto
Mijn opmerking op de sociale media over het Sinterklaasgebeuren zorgde uiteraard voor reacties en discussies waar ik mij verder maar niet mee heb bemoeit. Want voordat je het weet heb je figuurlijk een tattoo met ‘ik ben racist’ op je piemelotje staan. En dat is iets wat ik gelukkig niet ben en ook nooit zal worden.

Walking Football

Maar ook mijn column over het Walking Football zorgde voor reacties waar bij sommige het sarcasme er van afdroop. Walking Football is sinds een aantal jaren een onderdeel van de voetbalsport en waar ik voor de zomer van 2017 evenveel mee had dan met de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen in ‘onze’ nieuwe gemeente Westerkwartier. Helemaal niks dus. Maar in de zomer van 2017 werd ik er op de vrijwilligersavond van de Omloop van Bedum door Bram Bakker op gewezen dat men in Bedum de regels wat had aangepast. Rennen zonder bal was toegestaan maar met de bal aan de voet werd het bijna vanuit stilstand voetballen. Gezien het feit dat ik nog best een balletje wilde trappen besloot ik om te gaan kijken in Bedum en al snel kwam ik tot de conclusie dat ik op deze manier als 60-jarige wel wilde voetballen. Even rennen om vrij te lopen of om een bal binnen te houden zijn namelijk zaken die iedere voetballer op de training heeft geleert. Maar de regels zoals men in Bedum hanteerde was tegen het zere been van de ‘bedenkers’ van het Walking Football. Die vonden het maar niks wat men in Bedum flikte. Iets waar ik na ruim een jaar in Bedum voetballen dus nog steeds niets van begrijp. Ik ben op bijna alle trainingen aanwezig geweest en ik heb nog nooit een training meegemaakt waarbij er blessures ontstonden  door het iets aanpassen van de regels van het Walking Football. Ik schrijf hier aanpassen van de regels maar dat klopt eigenlijk niet. Het moet namelijk precies andersom zijn, de ouderenbond en KNVB hebben de regels voor het Walking Football aangepast. Want in Bedum, en geloof mij ook elders, wordt er gewoon gevoetbald op een manier die iedereen op zijn manier aan kan. Ik ben de een na jongste binnen de Oldstars van SV Bedum. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik ook nog eens drie keer per week een duurloop van minimaal acht kilometer kan doen en daarnaast nog met mijn grote vriend Bietsj wandel. Dat zorgt dat ik fit ben en, en dat zeg ik in alle bescheidenheid, daarnaast ook nog wel een redelijk balletje kan trappen. Iets waar niet alleen ik maar ook mijn teamgenoten van profiteren. Want wat is er mis mee dat een nu 61-jarige er voor zorgt dat ook mijn teamgenoten, die in een paar gevallen meer dan tien jaar ouder zijn dan mij, ook lekker kunnen ballen omdat ik mij even in dribbeltempo vrij loop. Want dat hebben we toch vroeger allemaal geleert van onze trainers dat we vrij moesten lopen en anders kregen we op onze ‘kloten’ als we verzaakten. En nu krijg je als Walking Footballer op je ‘kloten’ wanneer je dat doet wat als voetballer je nog steeds in je genen zit. En geloof mij ouderenbond en KNVB, als jullie niet kijken rennen ze stiekem allemaal.

Nieuwe regels in het jeugdvoetbal

Waar het ook opeens allemaal anders moet is in het jeugdvoetbal waar de ‘hoedjes’ een belangrijk onderdeel zijn geworden. Niet zoals bij Prinsjesdag waar de dames erbij lopen op een manier waarbij ik per direct een echtscheiding zou aanvragen als Martine er zo gekleed bij zou lopen maar de ‘hoedjes’ die worden gebruikt om een oefenvorm uit te zetten. Die hoedjes moeten nu ook op de zaterdag uit de kast getrokken worden want de speelveldjes moeten kleiner. Die moeten kleiner omdat de spelers meer aan de bal moeten komen. Zaterdag floot ik een duel op een smaller veld en zag twee teams aan het werk die als 8:8 prima op een half veld hadden kunnen spelen. Alle ‘mannen’ kwamen veelvuldig in balbezit in een wedstrijd die een eindstand van 3-5 kreeg en wat stukken beter is dan een uitslag van 22-0 en 33-0 wat ik een paar uur later hoorde en er maar een partij aan het voetballen was. Uitslagen van 22-0 en 33-0 en dan moet je als speler elkaar na afloop een high five moet geven en wat een handgebaar is dat een zekere triomf uitdrukt. Echt dit staat in de spelregels binnen ons jeugdvoetbal. Natuurlijk past een high five niet bij een 33-0 . Dan kun je als verliezer en winnaar maar tot een conclusie komen, we hebben niets aan dit duel gehad.

Keepersvak     

Ook een ‘fijne’ regel is dat de keeper bij het 8:8 een terugspeelbal niet in zijn handen mag pakken. Dat is leuk voor de ‘goalies’ op dat niveau want de ervaring leert dat de liefhebbers voor het keepersvak nog sneller daalt dan voor veel mensen het vertrouwen in het kabinet Rutte. Het moet allemaal sneller werd er door de bedenkers gezegd maar wat een onzin is dat. Vroeger, toen ik zelf met regelmaat tussen de palen en onder de lat stond, was het prachtig wanneer je met een geplaatste uitworp je backs aan het werk kon zetten of je koos voor de opbouw via je centrale verdedigers. Dat beviel stukken dan een dwaze trap naar voren waarvan je als doelman zeker wist dat je dat nog sneller weer terug had. Daarom stop met deze regel en die ik als arbiter bij jeugdduels niet ga toepassen. Lekker laten voetballen en de keepers in alle rust laten opbouwen is mijn motto nu en ook tijdens de rest van mij arbitrale acties.

Gewoon ‘gewoon’.

Vorige week bedacht ik mij opeens dat de vraag, ben je compleet, aan trainers voorafgaand aan de duels waar ik voor de Ommelander Courant aanwezig eigenlijk een zinloze vraag is. Want ook in het standaardvoetbal neemt de ‘ik heb andere prioriteitenziekte’ steeds grotere vormen aan. Wanneer je op vrijdag en zaterdag op Twitter het nieuws een beetje volgt dan vliegen de ‘afgelastingen’ je om de oren. Nu al zijn er teams die nog niets gespeeld hebben in de B-categorie omdat het team zelf over onvoldoende manschappen beschikte of de tegenstander niet genoeg spelers had. Maar dat is allemaal heel gewoon tegenwoordig, met een gezin een weekendje weg terwijl er 2 gezinsleden eigenlijk moeten voetballen. Met het Walking Football spelen we uiteraard geen competitie op de woensdagochtend. Dan is het als je kunt kom je trainen. Maar hadden we wel competitie gespeeld dan was het op woensdag ‘no way’ een retourtje geworden om daar even met mijn kleinzoon Morris te gaan voetballen. Want zo zijn we thuis opgevoed, wanneer je ergens lid van bent dan heb je er maar te zijn. Dan was de woensdag de vrijdag geworden hoewel dat qua planning in Haarlem wat minder zou hebben gepast. Dat wil niet zeggen dat iedereen maar zo moet denken. Maar wanneer ik dan hoor dat velen het Walking Football met een beetje rennen leuker vinden, dat velen het verkleinen soms aan hun laars lappen dat velen de terugspeelbal wegtrappen waanzin vinden en dat velen zich kapot lopen te ergeren aan ‘gasten’ die alleen willen voetballen als het ze uitkomt dan denk ik, zeg dat ook een keer. Want waarom moet het eigenlijk dat er veel mooie dingen binnen het voetbal veranderd worden terwijl er ‘brandende’ problemen, zoals het zomaar  wegblijven voor wedstrijden gewoon steeds meer ‘gewoon’ gevonden worden.