Mijn weekendmoment: De ‘kenners’ hebben de corner om zeep geholpen.”

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Ieder weekend gebeurt er rond een wedstrijd in het amateurvoetbal wel iets wat het schrijven van een artikel waard is. Iets waar je soms met bewondering, respect, ontroering, maar ook vaak met verbazing of afgrijzen naar kijkt of luistert en wat ook dit seizoen niet anders zal zijn.
je profielfoto
Mijn ‘voetbalweekend’ begon zaterdag al vroeg. Want ik werd al voor negen uur  in Bedum verwacht om daar  om 09.00 uur het duel tussen SV Bedum O-11-2 tegen Helpman O-11-2 te fluiten. Het fluiten van een jeugdwedstrijd was voor mij alweer ruim vijftien jaar geleden zodat ik het wel handig vond om de spelregels even door te nemen. Spelregels die wat waren veranderd omdat de ingooi was vervangen door het in mogen dribbelen of passen. Dat gold ook voor de corner want ook die mocht ingedribbeld worden. Ik moet zeggen dat mijn hart als voetballiefhebber ‘huilde’ toen ik dat laatste las. De corner mocht ook in gedribbeld worden. Weg is de charme van de corner die je met ‘windje mee’ in een keer in de verre hoek kon leggen. Weg is de corner die je zo mooi op het hoofd van een kopsterke teamgenoot kon plaatsen. Weg is de corner waarmee een speler de toeschouwers kan laten zien dat hij, of zij, over een fraaie traptechniek beschikt. Weg is de corner omdat de spelers van nu het niet meer lukt om een corner voor het doel te krijgen en we ze daarom maar een handje moeten helpen. Weg zijn ook de mooie acties van de keepers die de bal na een goed genomen corner weg bokst  of nog beter, op fraaie wijze weten te vangen. De corner wat is het een prachtig wapen maar wat de jeugd niet meer hoeft te leren van de bedenkers van de nieuwe regels. Bedenkers die waarschijnlijk tot de categorie voetballers behoren die nooit een corner voor de goal kregen of sterker nog, er nooit een mochten nemen. Ik mocht dat vroeger wel want wij oefenden vroeger op corners. Dat deden we niet alleen tijdens onze reguliere trainingen maar ook tijdens de vele uren die we verder op het voetbalveld doorbrachten. Vroeger had je geen Pannakooien met ingebouwde doelen maar had je twee palen en een lat als doel. Daar werd gebruik van gemaakt om de corner te oefenen maar wat in een Pannakooi niet mogelijk is. Dat is het verhaal, de corner wordt ze niet meer geleerd dus mogen ze zelf kiezen wat ze willen. Het mooie was dat er zaterdagmorgen  een paar keer wel een corner werd genomen en het ook direct gevaarlijk voor het doel was. Iets wat bij het in dribbelen anders was en wat ook een beetje kwam door de scheidsrechter van dienst. Want ik was mijn meetlint van vijf meter ‘vergeten’ zodat een speler vaker niet dan wel op vijf meter van de dribbelaar stond. Wat een onzin trouwens dat indribbelen. Laat ze maar creatief zijn in het aanbieden bij een intrap en laat de eerste bal een pass zijn. Want als ‘slimme’ coach laat je nu je beste speler indribbelen en wanneer hij ook nog eens over een  goed schot beschikt is het al snel raak. Ik had zaterdag het geluk dat ik een wedstrijd mocht fluiten tussen twee ploegen die aan elkaar gewaagd waren. Twee ploegen die lieten zien dat de ‘versmalling’ van hun speelveld eerder een nadeel dan voordeel was. De boys hadden prima op een half veld kunnen spelen want ook dan was het gewoon 3-5 geworden waarin de Bedumers alleen de pech hadden dat ze geen wissel hadden. Dit omdat je tegenwoordig nu eenmaal in alle geledingen van het amateurvoetbal met weekendjes weg of spannende verjaardagen te maken hebt. En ook dat was vroeger ondenkbaar , net als dat je mocht kiezen of je een corner voor jezelf wilde houden of dat je bal fraai voor het doel trapte.