Mijn 'weekend'-moment: Zonen en vaders. '

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Ieder weekend gebeurt er rond een wedstrijd in het amateurvoetbal wel iets wat het schrijven van een artikel waard is. Iets waar je soms met bewondering, respect, ontroering, maar ook vaak met verbazing of afgrijzen naar kijkt of luistert en wat ook dit seizoen niet anders zal zijn.
image 2018 09 11 
Opa Potma met zoon Jan en kleinzoons Jordy en Arjen toen RZB kampioen werd 
Zaterdag was ik aanwezig bij het duel FC LEO-Rood Zwart Baflo. Een duel in het bekertoernooi waar nog een behoorlijk aantal toeschouwers op af waren gekomen en wat uiteraard voor de nodige gesprekken langs de lijn zorgde. Gesprekken waar ik altijd oprecht van kan genieten. Zo stonden we met een groepje mannen bij de ingang van het hoofdveld toen de spelers van Rood Zwart Baflo naar buiten kwamen voor de warming-up. Dat is niets bijzonders natuurlijk maar wat opeens veranderde toen een van de spelers zijn vader spontaan een gemeende knuffel gaf. Dat vond ik al een mooi moment maar het ging nog verder. Want even later kwam er een hoogbejaarde man aanlopen die ik herkende als dhr. Potma, de opa van RZB-spelers Arjen en Jordy en de vader van RZB-trainer Jan Potma. Dhr. Potma is 85 en kwam vanuit Bedum ‘even ‘ naar Leens om bij zijn zoon en kleinzoons te kijken. Opa had echter pech want Jordy speelde door een blessure niet mee. Maar Jordy wist wel dat opa kwam kijken  want hij had voor opa een klapstoel meegenomen. Toen Jan zijn vader zag was daar een tweede knuffel van een zoon naar zijn vader en ook dat raakte mij. Deze maand is het twintig jaar geleden dat mijn grootste fan is overleden en wat had ik die nog graag met regelmaat mee willen nemen naar een sportevenement of gewoon een knuffel geven als teken van, ik ben blij dat je er nog bent pa. Helaas is dat niet zo maar waar ik zaterdag even aan moest denken maar wat zondag nog sterker werd. Tijdens het duel Kloosterburen-Eenrum werd dhr Bloemhoff uit Leens namelijk  onwel. Dhr. Bloemhoff is ondertussen 84 en ik beschouw hem als mijn ‘sportvader’. Ik kan namelijk niemand bedenken die ik vaker bij een sportevenement tegenkom dan de krasse Leenster. Een prachtige man met een sportkennis waar respect voor op zijn plaats is en waar ik oprecht van kan genieten. Maar zondagmiddag had hij het moeilijk toen hij onwel was geworden. Ik wist van een dag eerder dat hij vrijdag al niet fit was en daardoor niet naar de grasbaanraces in Uithuizen ging. Dat vond ik prettig om te weten want vaak zoek ik dhr. Bloemhoff wel even op bij een sportevenement. Maar het niet fit zijn zette zich dus door en met gevolg dat hij naar het ziekenhuis afgevoerd moest worden. Maar wat had ik hem zondagmiddag graag een dikke knuffel willen geven als steun voor zijn reis naar het ziekenhuis. En dat moment maakten de twee momenten van een dag eerder ook zo bijzonder. Twee zonen die blij waren dat hun vader nog in hun midden is en dat met een stevige knuffel op fraaie wijze  accentueerden.