Twee extratrainingen, ‘de Bikkel van Bedum’ terug en voordeel heeft nadeel.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Hoewel de berichtgeving anders was stond er voor woensdag 4 juli nog een training gepland en waar weer wat ‘nieuwe’ gezichten te bewonderen waren.
je profielfoto
Voor een potje voetbal ben ik altijd te porren en daarom vond ik het ook niet vervelend dat Jan van Woudenberg mij even corrigeerde. Ik ging er namelijk van uit het sportpark helemaal gesloten was maar wat alleen maar gold voor de natuurvelden. En aangezien de Walking Footballers ook de onderhoudsploeg van de kleedkamers zijn was er ook op dat gebied geen reden tot paniek richting vieze kleedkamers. Kortom, we konden woensdagmorgen weer los. De animo leek eerst wat magertjes te zijn want rond half tien waren we nog maar met vijf Walking Footballers. Dat zorgde even voor wat gefronste wenkbrauwen want vijf voetballers schiet niet echt op. Maar al snel druppelden er meer binnen zoals ‘Fransoos’ Wim Keizer die ruim zes weken Frankrijk onveilig had gemaakt. Wie even later ook zijn hoofd om de hoek stak was niemand minder dan de ‘one and only’ Hans Drenth. De voetballer met de strijdkreet ‘voetbal is oorlog en zo niet dan maak ik oorlog’ was weer uit de bergen van Oostenrijk afgedaald naar de lage landen en was van mening dat zijn ‘goddelijk’ lichaam wel weer wat training kon gebruiken. Toen het fluitje van assistent-trainer Johan Kuitert ging stonden er in totaal achttien voetballers paraat die eerst hoorden dat Jan Smit onder het mes moest. Jan had enkele weken geleden een knieblessure opgelopen en uit onderzoek bleek dat zijn pezen van zijn knieschijf waren afgescheurd. Als het goed is dan is Jan op vrijdag 6 juli geopereerd en daarom Jan, namens alle Walking Footballers een voorspoedig herstel toegewenst. Na de gebruikelijke oefeningen waar ik niets mee heb maar er nu eenmaal bij horen was het de hoogste tijd voor de partij. Het werd deze keer 6:6 en eentje van 3:3 wat het allemaal een stuk leuker maakt dan 9:9 op een te klein veld wat betekend dat de armen en benen je ‘om de oren vliegen’. Ondertussen begon de temperatuur al aardig te stijgen en waarbij ik ondervond dat ieder voordeel ook een nadeel heeft. Mijn chronische verkoudheid speelt mij al jaren parten en waar ondertussen vijf ingrepen weinig tot geen verbetering in hebben gebracht. Maar door een aanval van draaiduizeligheid kwam dokter Greving op het idee om te proberen via medicatie de problemen eens aan te gaan pakken. Althans een poging tot maar die wonderwel lijkt te gaan slagen. Want opeens dingen weer kunnen ruiken is wat waard maar soms ook niet eerlijk gezegd. Opeens rook ik namelijk de rubbersubstantie die ook op het hoofdveld van Bedum is gestrooid. Degene die mij durft te zeggen dat dit gezond is lach ik echt uit want het stinkt niet alleen gigantisch het wordt ook nog eens loeiwarm. En daar laten we in Nederland kleine kindertjes, die met regelmaat nog vallen en sommige met de korrels spelen, op voetballen. Sorry KNVB, Club en RIVM maar in mijn ogen ben je hartstikke gek. Sportcomplexen moeten rookvrij worden, in de kantines worden het broodjes winterwortel, tosti prei/champion en bakjes met geschraapte asperges i.p.v. een balletje mayo of patatje met. Kortom, mijn persoonlijke mening, we slaan door in de gekte op de sportcomplexen. Aan het slot van de training was er nog even tijd voor een grote partij om de Iran-gangers nog even wat samen te laten spelen. Helaas won het andere team dus waren de opmerkingen daar. Opmerkingen van, lopen de nederlagen de spuigaten uit dan bel je maar en komen we per direct invliegen. Vervolgens ging het tijdens het uitlopen opeens over Halbe waar Mark ‘Pinokkio’ Rutte nog ergens een leuk baantje voor in petto had. Vooral Hans Drenth was duidelijk en Mark mocht blij zijn dat hij als Walking Footballer geen tegenstander van ‘Hansie’ was. Want de ‘Bikkel van Bedum’ had hem waarschijnlijk alle hoeken van het veld laten zien. Zo kwam er weer een einde aan een mooie morgen zonder koffie vooraf en geen ‘derde helft’ na afloop. Iets wat mij grote vriend Bietsj, die trouw in zijn Bench lag te wachten, niet erg vond maar er wel voor zorgde dat mijn ‘cooling down’ direct bestond uit een wandeltocht van een tweetal kilometers na weer een mooie morgen in Bedum.