Tien jaar sportverslaggever met dank aan ......

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Op zaterdag 26 april 2008 stond ik voor de eerste keer ergens langs de lijn als sportverslaggever van de Ommelander Courant. Dat betekent dat ik vandaag op de kop af tien jaar als sportverslaggever actief ben.

je profielfoto
Tien jaar geleden is het dat ik mijn eerste verslag mocht maken en zonder in de eerste van in totaal negentien plakboeken te kijken weet ik dat ik aanwezig was bij het duel UVV’70-Boerakker. Een verslag wat, ondanks een stomme fout, door de redactie met een voldoende zou worden beoordeeld. Dat zorgde  dat ik een week later naar het duel De Lauwers-UVV’70 mocht en wat het echte begin was van een nog steeds prachtige hobby. Want terugkijkend op de tien jaar heb ik veel mogen meemaken en beleven. Want naast het voetballen kwamen er op een gegeven verzoeken  van de redactie of ik ook naar andere sporten wilde om een verslag te maken. Zo zag ik mij in de achter ons liggende tien jaar niet alleen terug langs de lijn bij een voetbalwedstrijd maar ook bij grasbaanraces, schaatswedstrijden, volleybalwedstrijden, basketbalduels, hardloopwedstrijden, wielercriteria ’s, korfbal, zaalhandbal en vechtsportgala’s. Iets wat ik op zaterdag 26 april 2008 nooit had verwacht  maar wat ik nu in 2018 nog steeds fantastisch vind om te doen. Daarnaast mocht ik al snel ook interviews doen voor de Ommelander Courant. Een extra dimensie werd aan mijn leven teoegevoegd  noem ik dat vaak. Want dankszij het mogen doen van interviews heb ik namelijk mensen leren kennen waar ik in veel gevallen wat van heb opgestoken . Dan maakte iemand bijvoorbeeld een bepaalde opmerking waar ik van dacht, hij of zij heeft gelijk dus probeer er wat mee te doen. Het mooie van tien jaar actief zijn als sportverslaggever is dat je sommige personen ook al tien jaar met regelmaat ontmoet. Ik kan niet ontkennen, dat schept een band en wat ik waardeer. Maar daar zit ook een keerzijde aan omdat er personen, die ik door mijn hobby als sportverslaggever intensiever heb leren kennen, niet meer onder ons zijn. Daar moest ik vanmorgen ook aan denken toen ik mij besefte dat ik vandaag precies tien jaar als sportverslaggever actief ben. Een mooie periode absoluut maar die dus ook donkere momenten kende. Donkere momenten die er ook waren wanneer iemand een zware blessure opliep. Want dat laatste gun je niemand al zijn er in dit land zieke geesten die daar anders over denken.
In de nu ondertussen tien jaar heb ik vaak moeten horen, wat is daar nu aan, een duel in de kelder van het amateurvoetbal. Ik moet daar ook na tien jaar nog steeds om lachen want in de kelder van het amateurvoetbal gebeurt meer dan velen denken. Natuurlijk is het geen hogeschoolvoetbal wat je in de kelder voorgeschoteld krijgt. Maar het is fijn langs de lijn telt ook absoluut voor de kelder van het amateurvoetbal. Een kelder waar ik nu met regelmaat al tien jaar  in sta en wat ik natuurlijk te danken heb aan een redactie die het in mij zag zitten. Iets waar ik ze nog alle dagen dankbaar voor ben. Daarnaast ben ik mijn dochters Krista en Saskia dank verschuldigd. Want die hebben een pappa die in de weekenden wat moeilijker te bereiken is omdat de roep van het groene gras niet is  te weerstaan. Iets waar ze na tien jaar wel aan gewend zijn. Maar wie ik de meeste dank verschuldigd ben is mijn steun en toeverlaat Martine. Mijn rots in de branding die nooit ‘piept’ wanneer ik in de weekenden of een doordeweekse avond naar een sportevenement of interview vertrek. En dat zijn er ondertussen al een groot aantal weekenden en avonden geweest. Weekenden en avonden op pad waar wat mij betreft nog geen einde aan komt. Want wat is er nu mooier dan ergens langs de lijn staan,  of bij een evenement aanwezig zijn, om daar verslag van te mogen doen. En dat is iets waar ik de redacties van de Ommelander Courant en Oostermoer, maar vooral Martine nog alle dagen dankbaar voor ben….