Sportvrouw van het jaar 2017: Esther Werkman-Korhorn

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Sinds een paar jaar kom ik voor Puurvoetbalonline aan het einde van weer een jaar tot een ‘sportman, sportvrouw en sportclub van het jaar’. Een ‘verkiezing’ die puur en alleen op mijn gevoel is gebaseerd. Een gevoel van om een man, vrouw en club eens extra in het zonnetje te zetten. Een verkiezing waar niets mee te winnen valt behalve de ‘eeuwige’ roem van een website die hoopt nog een aantal jaren deze ‘verkiezing’ te mogen voortzetten.
Profielfoto van Esther Werkman
Bij toeval kwam ik er achter dat de door mij gekozen sportvrouw 2017 in september 2016 was gaan sporten. Iets wat natuurlijk niet vreemd is want dat zijn er wel meer die dat gaan doen. Ik kwam er achter dat mijn sportvrouw 2017 toen we op zaterdag 31 december meededen aan de oudejaarsloop in Uithuizen. Een loop die ik had uitgekozen als voorbereiding op mijn plannen om de ½ marathon van Lauwersoog naar Ulrum te gaan lopen. Ik opperde toen dat deze afstand ook voor haar haalbaar moest zijn en voegde daar aan toe dat ik ging ‘regelen’ dat ze dan met een interview in de Ommelander Courant zou komen. We deden er toen wat lacherig over maar op zaterdag 29 juli stond Esther Werkman-Korhorn wel mooi aan de start in Lauwersoog. Iets wat mij helaas niet was gelukt omdat je met chronische problemen met je bijholtes ook een beetje geluk moet hebben. Maar Esther stond er wel en wist ook Ulrum te bereiken. Dat zorgde dat ik op zaterdag 13 augustus bij Esther op bezoek ging en haar verhaal hoorde. Het verhaal van een jonge vrouw die vanaf september 2016 tot aan 29 juli 2017 maar liefst 45 kilo aan gewicht verloor en in september was begonnen met een minuut joggen en twee minuten wandelen en tien maanden later de halve marathon liep. Het verhaal ook van een jonge moeder die wist dat het zo niet verder kon wanneer ze haar kinderen Jesse en Ilse wilde zien opgroeien. Het was ook het verhaal van een dochter die in 2015 haar vader Henk aan de zo gevreesde ziekte verloor. Maar, zo vertelde Esther op die zaterdagmorgen, mijn vader liep wel mee tijdens de halve marathon want ik had muziek van Metallica, Bon Jovi en Kensington, wat ook mijn vader zijn muziek was, mee voor onderweg. Ze hoefde niet een keer te wandelen vertelde ze vol trots en dat vond ik toen, en nu nog, een mooi moment. Want dat was ook een sterke eigenschap van haar vader die puur op karakter en een zwaar shaggie en potje bier ooit de marathon van Rotterdam liep. Maar het hardlopen heeft Esther nog meer mooie dingen gebracht want in september met de opleiding voor helpende in de zorg en waar ze in augustus dit van zei: ‘Daar ben ik oprecht heel erg blij mee en wat ik dus mede heb bereikt door het hardlopen. Dat heeft mij zoveel zelfvertrouwen gegeven dat ik die opleiding nu wel aandurf.” Vanmorgen las ik het interview met Esther nog eens terug en wist ik het helemaal zeker. Esther Werkman-Korhorn is mijn sportvrouw van het jaar 2017