Een terugblik op 2017 een herhaling van zetten of toch maar niet

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Richting de laatste week van een bijna achter ons liggend jaar kwam bij mij de laatste dagen een paar keer de vraag of ik ook dit jaar weer een terugblik moest doen. Een vraag die ik uiteraard op verschillende manieren had kunnen beantwoorden.
je profielfoto
Een terugblik op het jaar 2017 zou een herhaling van zetten zijn want het afgelopen jaar leek verdacht veel op het jaar 2016. Zo is de strijd tegen de ‘verkeerde’ korrels op de voetbalvelden nog steeds gaande en wat in 2018 niet anders zal zijn Waarom zou je daar dan in een terugblik over schrijven want zolang er nog steeds ‘foute ‘ korrels gestrooid worden gebeurd er niets wat het schrijven waard is. Iets waar je ook niets mee hebt zijn de nieuwe indelingen bij vooral de jongere teams in het jeugdvoetbal. Waarom zou je daarover schrijven. Schrijven over de waanzin van uitslagen van 20-0 of meer. Laat lekker gaan denk je dan. Want zolang je kleinzoon, mocht hij überhaupt gaan voetballen, daar nog niets mee te maken heeft sta je bij dat gedoe toch niet langs de lijn. Ook over dat het gras op teveel velden vaak twee kontjes te hoog staat moet je niet over willen schrijven. Want dan worden er mensen boos die het logisch vinden dat er bij een zondagclub het gras soms op donderdag en bij een zaterdagclub op vrijdag gemaaid wordt. Maar daar schrijf je niet over en precies eender dat je niet gaat schrijven over de zelfreflectie binnen het arbiterkorps dat wekelijks op de velden actief is. Arbiters die daar een vergoeding voor krijgen maar daar in sommige gevallen conditioneel wel wat meer voor mogen doen. Daar schrijf je niet over omdat het herhaling van zetten is. Zo was het in 2016 en zal het ook in 2018 zijn. Arbiters die zich soms verschuilen achter een ‘griepvirus’ maar in bijna alle verslagen van duels waar ze de leidsman zijn een onvoldoende scoren. De columns over ‘Rinus’ en alle verdere ‘leuke’ ontwikkelingen binnen de voetbalbond zou ook een dankbaar onderwerp zijn geweest maar dat doen we maar niet. Want laat Jan Dirk maar lekker verder dromen en waarom zijn lekkere kerstdis ‘verstieren’ door de opmerking dat je zijn columns bijna vergelijkbaar zijn met de onzin waar Sylvana Simons ons 'blij' mee maakt. Ook ga je niet terugblikken op het feit dat veel verenigingen met een G-voetbalteam het verdomd lastig hebben om de touwtjes aan elkaar te knopen. Clubs die geen steun krijgen van een eredivisionist, een grote zorgverzekeraar en een voedselketen waar je eerst ‘tien’ broodjes van moet opeten wil je het idee hebben dat je wat ‘voedingstoffen’ tot je hebt genomen. Waarom zou je terugblikken op iets waar ook in 2018 niets in gaat veranderen. Dat gaan we dus niet doen en daarom blik ik graag terug op een andere 2017. Een jaar wat op een heel ander gebied wel een heel mooi jaar werd. Een jaar waarin ik niet alleen 60 jaar werd maar ook opa. Een opa op afstand want Haarlem-Ezinge is geen afstand die je wekelijks overbrugd om ‘even’ op bezoek te gaan. Maar de trots is er niet minder om en wat ook geldt voor de tweede kleinzoon of kleindochter die er op komst is. Een gebeurtenis die in de maand juni moet plaatsvinden en waarbij ik een stiekeme voorkeur voor 26 juni heb. Het werd verder een mooi jaar doordat ik sinds juni 2017 deel uitmaak van de Oldstars van SV Bedum. Een groep voetballers die iedere woensdagochtend plezier en het nog steeds een partijspel willen winnen samenvoegen. Een morgen waar ik iedere keer weer van geniet. Dan geniet ik van de ‘panna-strijd’ tussen mij en Cor Smid, het dollen van Jacob Venema, de goals van de ‘Bomber van Bedum’, Tonnie Niemeijer, het verbale ‘geweld’ van trainer Nanno Kranenborg, wat ik echt een toptrainer vind in hoe hij zijn trainingen voorbereidt en de ‘stille’ momenten van Ronald Jansen. Maar ook geniet ik die morgen van de heerlijke koffie van onze gastvrouw Dineke die weet dat ik na een training graag een kop warme chocolademelk en een mars wil. Mooie momenten die je laten beseffen dat, conditieloze arbiters, gras wat twee kontjes te hoog is, de columns van Jan Dirk, de hoge uitslagen in het jeugdvoetbal en de foute korrels op nepvelden niets voorstellen. Dat stelt allemaal niets voor wanneer je in gedachten, want de beentjes willen soms niet meer wat het hoofd denkt, weer terug gaat naar de tijd toen er nog geen korrels op de velden lagen. Een tijd ook van dat er nog geen directeuren binnen het amateurvoetbal waren die ons deden geloven dat het in een partijspel niet om het winnen gaat.