Pamperen ‘ heeft nog nooit echte winnaars opgeleverd.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Nu heeft de KNVB weer bedacht geen gebruik meer te maken van scheidsrechters bij de jongste jeugd', zo benoemt Ten Hag. 'Maar hoe werkt dat dan opvoedkundig? Talenten moeten toch leren gezag te accepteren en om te gaan met de beslissingen van zo'n man? Wat ik hoor, is dat er ook geen standen meer worden bijgehouden, want jongetjes zouden weleens gedemotiveerd kunnen raken als ze onderaan staan. Tel wat ik zeg allemaal bij elkaar op: het competitiemodel met de Olympische gedachte, geen scheidsrechter, geen standen meer bij de jeugd… Hoe ga je dan ooit een winnaarsmentaliteit krijgen? Wie bedenkt zoiets? We zijn doorgeslagen in het sociale aspect en de gedachte dat alles maar leuk en gezellig moet blijven.'

'Een probleem: zo kweek je geen karakters', vervolgt Ten Hag. 'Dat zie je dan in de samenleving terug. Bij een amateurclub word je mede opgevoed, je leert er sociaal zijn, je wilt er – samen – iets bereiken, dus moet je tegenslagen overwinnen, grenzen verleggen, discipline krijgen. Voetballen bij een club is als het leven zelf. Als je dan niet op de goede manier gevormd bent, helpt dat niet mee. Wat voor samenleving creëer je dan? Echt, de winnaarsmentaliteit hebben we met z'n allen de afgelopen jaren uit ons voetbal gesloopt.’
je profielfoto
Het bovenstaande is een passage uit een interview wat Erik ten Hag had met een van de redacteuren van VI. Nee niet van Voetbal Inside maar van Voetbal International. Er was van dit interview al eerder wat naar buitengekomen en wat mij deed besluiten om even een exemplaar ‘door te bladeren’ om even het interview te lezen want om nu iets meer dan vier euro uit te geven voor een artikel wat je interesseert ging mij even te ver. Een duidelijk verhaal van de FC Utrecht-trainer die niets begrijpt van het ‘pamperen’ van de jonge jeugdige voetballers. Vroeger toen alles en iedereen nog op gewoon gras voetbalde was niet alles beter maar stond ook toen het plezier voorop. Maar toen werd de kinderen ook geleert dat wanneer je wint je ook kunt verliezen. Iets wat nu anders is hoorde ik gisteravond nog van een vader van een F2-pupil. Een vader die zelf actief is als hoofdtrainer van een amateurvoetbalclub. Een vader die zijn zoontje moet uitleggen waarom hij niet weet welke positie hij met zijn team inneemt. Een vader die als voetballer en nu ook als trainer een winnaarsmentaliteit heeft staat zich iedere zaterdagmorgen ‘op te vreten ‘ langs de lijn bij een wedstrijd van zijn zoontje. Dit omdat hij ‘doodmoe’ wordt van het handjes schudden na iedere ‘overtreding’ en het spelen om niets. Maar er wordt niet alleen gepamperd in het jeugdvoetbal. Ook op het voetballen voor ouderen, ook wel Walking Football genoemd, is een visie op losgelaten waar je van denkt, op welke nieuwjaarsborrel of receptie van een KNVB-bobo is dit geschreven. Zo kwam ik tegen:

 -Bewegen is gezond, mits je op de juiste manier beweegt en er zowel binnen als het buiten het veld aandacht is voor de sociale context. Mits je op de juiste wijze beweegt is waar en wat door een aanpassing van de regels, het mogen rennen zonder bal, in Bedum is gebeurd. Want uit eigen ervaring weet ik inmiddels dat het snelwandelen zonder de juiste techniek blessureopwekkend is.

-Bij competities staat vaak het winnen centraal, terwijl dit niet het doel is van Oldstars Walking Football. Gelul. Natuurlijk staat het winnen in een partijspel centraal. Dat is namelijk nog steeds het eerste wat gevraagd wordt. ‘En gewonnen?’ Want ook op ‘oudere’ leeftijd staat het willen nog steeds centraal. Iets wat ik volstrekt logisch vindt. Want voor een partijtje voetbal of een potje scrabble op de PW7 als ‘Fokko Dopsleutel’ die het allemaal niet boeit te spelen gaat mij te ver. Je speelt namelijk om te winnen waardoor je kunt verliezen

-De spelregels staan niet vast en zij kunnen aangepast worden wanneer blijkt dat er onduidelijkheden bij bepaalde spelsituaties ontstaan. Daar wordt door sommige personen, waar ik er een van ben, toch anders over gedacht. Ik hoor namelijk geluiden dat er sceptisch tegen de koerswijziging in Bedum wordt aangekeken. Dat mag maar kom dan een keer kijken of neem contact op met voetballers over hoe zij het Walking Football ‘SV Bedum-style’ ervaren. En helemaal omdat ik durf te beweren dat er bij alle 165 amateurverenigingen en veertien eredivisieclubs die actief zijn met het aanbieden van Walking Football niet stiekem gedanst maar wel stiekem gerent wordt.

‘Pamperen is dus het ‘toverwoord’ binnen niet alleen het jeugdvoetbal maar ook binnen het ouderenvoetbal. En dat is een slechte zaak want ook in het gewone leven heeft ‘pamperen ‘ nog nooit winnaars opgeleverd.