Man of the match Eenrum-Amboina: Nick Rijzinga.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Een tijdje terug was daar opeens de vraag of ik ook wat had met het geven van cijfers aan spelers, trainers en scheidsrechters zoals in de eredivisie wekelijks gebeurt. Een vraag die mij vervolgens aan het denken zette om te komen tot een speler van het weekend. Geen uitverkiezing waar een prijzen of punten mee te verdienen zijn maar gewoon die speler er uit pikken die mij is opgevallen. Waar eerst een speler van het weekend de opzet was heb ik toch maar besloten om er een ‘man of the match’ van te maken omdat je spelers in twee verschillende duels niet met elkaar moet gaan vergelijken.
logo
Om voor mijn verkiezing tot ‘man of the match’ in aanmerking te komen hoeft een speler per definitie niet de beste speler op het veld te zijn. Was dat namelijk wel zo geweest dan was de voetballer die in het duel Eenrum-Amboina nu 'won' dat niet geworden. Maar mijn 'man of the match' kan echter ook gekozen worden om een andere reden dan dat een speler de beste man op het veld is. Zondagmiddag in Eenrum ging ik in gedachten even terug in de tijd naar de periode dat ik op de zondagmorgen in een van de lagere teams van de roodbaadjes voetbalde. Een mooie tijd met voetballers als o.a. Johannes Lindenbergh, Klaas Breeksema, Harry Reitsma, Jack van Dijk, Wim Nubé en de helaas al overleden Jan Knol. Daar moest ik zondagmiddag even aan terugdenken toen ik mij bedacht dat er aan de kant van de Eenrumers zeker een speler behoorlijk  in zijn element moest zijn. Er is al veel, en volgens sommige ook voldoende, geschreven over de conditie van het hoofdveld van de vijfdeklasser maar zondagmiddag werd het veld door de regenbuien die vanaf 14.00 uur ook Eenrum wisten te bereiken steeds meer een modderpoel. Een modderpoel waarin Nick Rijzinga zich wel als een vis in het water moest voelen. Want in het elftal van ongeveer twintig jaar geleden speelde ook Wim Rijzinga, de vader van Nick. Dat zorgde dat Nick, als jochie van ongeveer zes jaar, niet alleen bij de wedstrijden van ons aanwezig was wannner Wim speelde  maar ook als trouwe supporter met ons meeging wanneer Wim weekenddienst had. In het team van toen was ik regelmatig keeper en was Nick, met bal, altijd in de buurt van mijn doel. Door de kracht van ons  team waren er vaak voldoende momenten om als doelman  met Nick een balletje te trappen of om hem de eerste  beginselen van het keepen te leren,. Want dat was iets wat kleine Rijzinga ook wel een leuk onderdeel van het voetballen vond. Moeder Karin wist dat ook,  zodat de jonge voetballer daar duidelijk op gekleed was en wij altijd plastic zakken in de auto hadden zodat een bemodderde Nick na afloop niet de hele bekleding van je auto naar de sodemieter hielp. We zullen samen wat ‘trapoefeningen ‘ hebben gedaan wat er voor zorgde dat ik zondagmiddag niet echt verrast was door de derde goal van de Eenrumers toen  linkspoot Nick Rijzinga  de bal vanaf rechts op fraaie wijze in de verre hoek krulde. Dat  moment zorgt dat Nick Rijzinga mijn ‘man of the match ‘ in het duel Eenrum-Amboina werd  want wanneer je een bal in werkelijk een modderpoel zo in de verre hoek kunt krullen is dat een kwaliteit en geen  geluk.