Zelf voetballen …. nog steeds leuk.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Voor de echte voetballiefhebber is het tegen een balletje trappen nog steeds een leuke bezigheid. Niet meer in het tempo wat je ooit gewend was maar gewoon even terug in de tijd dat je het geven van een prima pass of het scoren van een goal fantastisch vond.
je profielfoto
Ik mag zeggen dat ik alle facetten binnen het amateurvoetbal heb meegemaakt of nog mee maak. Via de ‘wereld ‘ van voetballer naar jeugdleider waarbij je ook wedstrijdjes van junioren floot. Van jeugdleider naar de functie van jeugdtrainer waar cursussen voor werden gevolgd en van daaruit met een schrijfblokje langs de lijn als verslaggever en niet als journalist. Dat laatste doe ik vanaf april 2008 en nog steeds met veel plezier. Maar toch bleef er altijd die drang sluimeren van, ik zou nog graag zelf een balletje willen trappen. Iets wat ver weg leek want als nu zestig jarige ga ik niet meer tussen dertig en veertigplussers lopen in een 35+ of 45+ competitie. Daarnaast zag ik het ook niet zitten om mij aan te melden voor Walking Football. Een tak aan de voetbalboom waarbij je niet mocht rennen. Dat zorgde dat er evenveel voetbalactiviteiten overbleven dan kunstgrasvoetbalvelden in de Sahara.

Maar opeens kwam daar een lichtpuntje want doordat je met regelmaat op sportcomplexen komt hoorde ik dat men in Bedum de regels voor het Walking Football had aangepast. De aanpassing was dat zonder balbezit rennen wel was toegestaan maar wanneer men balbezit kreeg niet mocht rennen. Ik moet zeggen, dat zorgde voor nieuwsgierigheid waardoor ik 7 juni aandachtig toeschouwer was bij de training van de Bedum ‘Old Stars’.

Een training die mij als voetballiefhebber blij maakte. Ik zag als 60-jarige namelijk dat er toch een mogelijkheid was om weer te gaan voetballen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik never nooit zou gaan spelen wanneer ik alleen maar had mogen wandelen. Dat is in mijn beleving niet natuurlijk waarbij nog eens komt dat je lichaam zelf wel aangeeft wat er wel of niet kan. Zo was daar woensdag de eerste training en kwam ik er al snel achter dat de voetbalschoenen van tegenwoordig duidelijk anders zijn dan vroeger. Roken ze vroeger naar leer, tegenwoordig is dat anders. Ook een paar zwarte exemplaren vinden was een crime maar de ‘Adidasjes’  krijgen het voordeel van de twijfel. Maar het ging lekker mijn eerste training al moet het balgevoel, na tien jaar niet te hebben gevoetbald, nog wel een beetje terugkomen. Want een bal vanaf een meter naast een klein doeltje schieten is gewoon dom. De blaar en blauwe nagel nam ik dan ook graag op de koop toe want hoe mooi kan het zijn dat je op latere leeftijd toch nog weer de sport  kunt beoefenen die je al 53 jaar  nog alle dagen het nodige plezier bezorgt.