‘De zondag als dag zonder verplichting’ klinkt voor een ‘zondagvoetballer’ als vloeken in de kerk.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

De ingezonden brief van Kloosterburen-voorzitter Ron Bolt en mijn aanvullend commentaar zorgde voor de nodige commentaar. Commentaren waarvan die van ‘de zondag als dag zonder verplichtingen’ mij compleet in het verkeerde keelgat schoot.
je profielfoto
‘De zondag als dag zonderverplichting’ zeggen tegen een ‘zondagvoetballer’ is als vloeken in de kerk. Dat laatste mag niet maar ook dat eerste is richting het zondagvoetbal een vervelende opmerking. Want precies eender als een zaterdagvoetballer voor wat betreft zag een zondagvoetballer het spelen op zondag niet als een verplichting. Een verplichting, zo heb ik het op zondag nooit ervaren. Toen ik als 16-jarige de LTS verliet, waar ik het in de pauze mogen voetballen of biljarten het enige leuke aan vond, kwam ik als vakantiehulp bij Sporthuis Sjoerd van der Baan terecht. Al snel werd duidelijk dat ik daar, wanneer ik dat wilde, mocht blijven. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd want alles beter dan naar welke school dan ook. Het blijven bij Sporthuis Sjoerd van der Baan zorgde wel voor een probleem want ik moest, wilde ik blijven voetballen, wel vervroegd naar de senioren. Gelukkig kon dat omdat ik lid was van  v.v. Eenrum, wat een zondagclub was en gelukkig nog steeds is. Zo kwam ik al op jonge leedtijd serieus in aanraking met het voetballen op zondag wat een jaar daarvoor ook al met regelmaat gebeurde. Want in een periode dat Eenrum nog over vijf seniorenteams beschikte wilde het weleens gebeuren dat er ergens een speler tekort was zodat er een beroep op een ‘toevallig’ aanwezig jeugdlid werd gedaan. Toeval bestond natuurlijk niet want vader en moeder Staal hadden al een paar jaar eerder in de gaten gekregen dat het naar de zondagschool sturen van hun oudste zoon geen groot succes was. De roep van het groene gras was namelijk vele malen sterker dan het bezoeken van iets wat ik nutteloos vond. Zo was ik alle zondagen op het voetbalveld te vinden. In de morgenuren om de lagere teams te zien spelen en in de middag hopen dat het eerste team thuis moest spelen. Later gingen we op de fiets mee naar duels tegen Kloosterburen en Hunsingo wat de derby’s waren wat Eenrum betrof. Mooie tijden die dus toen ik 16 jaar was een serieus vervolg kregen omdat ik in de senioren terechtkwam. Een mooie tijd heb ik, en velen met mij gehad en nooit werd dat als een verplichting gezien. In Eenrum groeide je op met zondagvoetbal en was het zaterdagvoetbal nooit een thema. En nog steeds is dat in mijn geboortedorp niet anders al zijn er natuurlijk altijd die denken dat er wel ‘even ‘ een zaterdagteam uit de grond gestampt kan worden. Dikke onzin natuurlijk want het precies zoals een voorzitter van een zondagclub het een keer zei, wanneer op zaterdag willen voetballen prima maar niet bij ons.

De opmerking ‘ de zondag als dag zonder verplichting’ is ook vreemd wanneer je kijkt naar mensen die op zaterdag moeten werken en toch graag willen voetballen en zoals ik er jaren geleden een van was. Voor al die voetballers was de zondag een uitkomst net als dat de zaterdag is voor degene die vanuit geloofsovertuiging op zondag niet tegen een bal mogen of willen trappen. Maar dat laatste is tegenwoordig niet meer in beeld want de tijd dat de kerken op zondagen vol zitten is wel voorbij. Want velen die op zaterdag voetballen doen dat omdat Eredivisie Live, een bezoek aan een Stadion of het met het gezin wat doen of het stappen op zaterdag een hogere prioriteit heeft. Maar gelukkig zijn ze er nog de zondagclubs waar het nog steeds goed toeven is en niemand het als een verplichting ziet om er zondags aanwezig te zijn.