Een foto uit Haarlem en Gerald Gras laten je wel relativeren in een wereld die knettergek aan het worden is.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

De reguliere competitie in het standaardvoetbal zit er op wat betekent dat we ook de eindstand hebben in de Gerald Gras Keepersklassement. Een keepersklassement waar ik nog alle dagen blij om ben omdat er een keepersklassement op Puurvoetbalonline is teruggekeerd. Een keepersklassement ook waar ik trots op ben omdat het de naam draagt van een persoon die ik enorm bewonder.
je profielfoto
Maandagmiddag belde ik met de winnaar van het Gerald Gras Keepersklassement, Peter Paul Datema die als doelman van Loppersum winnaar was geworden van de bokaal die bij de prijs hoort. Aan Peter Paul vertelde ik wie de naamgever van het klassement precies was en tijdens het gesprek bleek nogmaals dat ik blij was dat Gerald zijn naam aan met keepersklassement verbonden was. Want door te vertellen over het leed wat Gerald en al zijn dierbaren was overkomen weet je namelijk nog meer te relativeren. Nu zijn er de laatste maanden voor mij persoonlijk wel meerdere momenten geweest die mij deden beseffen dat het binnen het voetbalwereldje allemaal veel minder spannend is dan ook ik soms  denk. Waarom druk maken om rubberkorrels of om het feit dat er grote geldbedragen op bulten naar een en dezelfde stichting gaan terwijl degene die niet tot die stichting behoren voor een ‘lege koelkast’ liggen te creperen. Waarom zou ik mij daar druk om maken wanneer een ander dat ook niet, of niet meer doet. Dan kan ik mij beter druk maken om datgene waar ik wel grip op heb of wil hebben. Wanneer je daar, zoals in de laatste maanden/weken steeds vaker tegen aanloopt dan denk je weleens, de wereld is gek geworden. Iets wat ik ook dacht toen ik vanmorgen nog eens alles terug las wat ik over Gerald Gras  had geschreven. Zo was ik in september 2016 bij de ouders van Gerald om hun toestemming te vragen voor het gebruiken van de naam van hun zoon voor het keepersklassement. Dat werd een gesprek met twee hele aardige mensen over  natuurlijk het verdriet om hun zoon. In het gesprek kwam toen ook de mobiliteit van Gerald aan de orde. ‘Gerald kwam nog weleens in botsing en dat zorgde uiteraard voor gevaar, vertelden zijn ouders toen en direct dacht ik aan mijn tijd bij Intern Transport waar we op tractoren reden die een snelheidsbegrenzer hadden. Die niet harder konden dan 25 kilometer p/u. Zoiets zou in mijn beleving toch ook op een rolstoel mogelijk moeten zijn waardoor ze maar de snelheid van een tweetal kilometers hadden om zo te zorgen dat iemand die aan een kant van zijn lichaam verlamd is zich nog een beetje kan voortbewegen. En die dat niet hoeft te doen in een rolstoel die hij zelf moet voortbewegen en wat nauwelijks gaat. De ouders van Gerald waren/zijn geen klagers maar zijn WEL ouders die graag het beste voor hun zoon willen maar die daar door de instanties duidelijk niet bij geholpen werden.

Daar dacht ik vanmorgen dus aan en toen dacht ik ook even terug aan een paar weken geleden toen ik samen met een politicus, wie zijn naam ik niet wil noemen, mij voor het gehandicaptenvoetbal in de provincie Groningen wilde inspannen. We hadden een plan bedacht maar helaas het bleef bij een plan omdat er geen ‘ruimte’ was om het plan te presenteren. Natuurlijk was daar even de teleurstelling, en eerlijk is eerlijk ook woede, over de reactie van een medewerker van de KNVB die verantwoordelijk is voor het G-voetbal in de provincie Groningen. Maar de teleurstelling en woede verdwenen snel omdat een foto uit Haarlem en een positieve reactie van Wilfred Bronsema als  boezemvriend van Gerald mij  de ‘shit’  rond het G-voetbal deden relativeren. Natuurlijk ben ik niet klaar met korrels die niet gezond zijn en de zakken vol met geld die er richting één club waar mensen met een beperking kunnen voetballen gaan en bij de rest de muizen figuurlijk dood voor de kast liggen. Dat laatste druist namelijk tegen mijn rechtvaardigheidsgevoel in en het eerste wens ik geen mens toe. Je zult er  namelijk over tien jaar maar achter komen dat je kinderen, of kleinkinderen, op een ongezonde ondergrond hebben lopen ballen.
Maar toch, de korrels en de centjes die steeds in dezelfde pot verdwijnen, het zal allemaal wel. Want precies eender dat de wereld niet in de brand staat omdat de formatie ‘geklapt’ is, Ajax geen landskampioen geworden is en Jan Boskamp NIET in de vijver gesprongen is ondanks dat Feyenoord eindelijk weer eens kampioen werd laten een foto of filmpje uit Haarlem en het teruglezen van de verhalen van Gerald je nog meer beseffen dat je een gelukkig mens bent in een wereld die helaas in teveel geledingen knettergek aan het worden is .