Voetballen op zondag kan prima maar je moet het wel willen ….

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Zelf voetbalde ik mijn hele carrière bij de zondagamateurs. Eerst bij VV Gorredijk, daarna SV Helios en vervolgens ASC Nieuwland. Vanaf het moment dat ik mocht debuteren in het eerste elftal, leefde ik van zondag naar zondag. Verloor ik, dan kon het niet snel genoeg weer zondag zijn. Maar won ik, dan liepen de dagen van de week vanzelf. De ‘zondag’ was bepalend voor mijn agenda. Heilig in huize Van der Zee. Dat dat niet overal het geval was en voor veel clubs juist de zaterdag als belangrijkste dag in de week gold, drong pas later tot mij door. Natuurlijk kende je de namen van verenigingen zoals de Kozakken Boys, IJsselmeervogels en DOS Kampen. Maar waarom zij op zaterdag speelden, en wij op zondag, daar maakte niemand zich druk om. Zo was het gewoon.


je profielfoto
Rijksmonument

Ons amateurvoetbal is zo’n beetje het laatst overgebleven functionerende rijksmonument van de verzuiling. Een meer dan honderd jaar oude constructie, waarin de samenleving op basis van protestants-christelijke, rooms-katholieke en socialistische overtuigingen werd ingedeeld. Eind jaren ‘60 werden die zorgvuldige geplaatste maatschappelijke wandjes omvergeblazen (of geblowd, daar zijn de meningen over verdeeld). Hoe dan ook. We spelen anno 2017 in een competitiestructuur die op leeftijd is en barstjes gaat vertonen. Zeker als we de verhalen mogen geloven over de ontwikkelingen van het zondagamateurvoetbal. Zo zou het aantal leden bij de zondagclubs hard teruglopen, komen er op zondag steeds minder mensen kijken, morren grote gemeentes over sportparken die de toestroom op zaterdag nauwelijks aankunnen en gaat het gerucht dat diverse zondagclubs zinspelen op een overgang naar het zaterdagvoetbal. Wat ervan klopt? Niemand weet het precies. Daarom vroeg ik vorige week aan onze marketing intelligence & dataspecialist, Rick Koetsier, om eens wat dieper in de cijfers te duiken van het amateurvoetbal. Snel bleek dat de wereld van de zondagamateurs aan het opschuiven is naar de zaterdag. Zo heeft inmiddels 16,2 procent van de 1.046 clubs - die vier jaar geleden alleen nog over zondagteams beschikte - inmiddels meerdere elftallen ingeschreven voor de zaterdagcompetitie. Daarnaast is in de afgelopen vier jaar het aantal mannelijke senioren elftallen in de zondagcompetitie met 10,7 procent gedaald. Terwijl de teams op zaterdag hun omvang met 7,4 procent zagen groeien.

Rekening houden

Er is dus wel degelijk wat aan de hand bij de zondagamateurs. Maar moeten we ons zorgen maken? Clubs blijken in elk geval steeds meer rekening te houden met de veranderingen en de bewegingen in het voetbal. Ze passen zich aan. De transformatie naar de zaterdagafdeling lijkt voorlopig de populairste oplossingsrichting. Of die ook het meest duurzaam is, valt te bezien. Wat we wél weten is dat de moderne voetbalconsument zijn vrije tijd steeds liever zelfs indeelt, zonder al te veel poespas of verplichtingen. Het weekend is er vooral om te genieten. Daarom komt misschien zelfs de vrijdagavond in beeld als aantrekkelijke speeloptie. Wie het weet mag het zeggen. Een ding is echter zeker: niks doen is stilstaan. Blijf bewegen

Het bovenstaande is geschreven door de directeur amateurvoetbal Jan Dirk van der Zee. Een column over de dalende belangstelling voor het zondagvoetbal in Nederland. Een constatering die helaas klopt want in grote lijnen wordt de belangstelling voor het zondagvoetbal inderdaad minder maar wat ook geldt voor het zaterdagvoetbal. Want Jan Dirk vertelt niet dat ook op de zaterdag het zelf actief voetballen nog een hoge prioriteit heeft. Een trainer die het in het standaardvoetbal meemaakt dat er binnen zijn selectie niemand in het seizoen een weekend weg gaat naar wat dan ook is even zeldzaam als een parenclub op de Zuidpool. Die zijn er namelijk niet meer, de trainers die dat probleem niet kennen. Maar dat geeft Jan Dirk ook aan in zijn column want het weekend moet vooral in het teken van genieten staan. In het teken van genieten en waar het voetballen dus steeds minder een onderdeel van is. Vroeger als voetballer en jeugdtrainer genoot ik van mijn weekenden omdat ik bewust voor een hobby had gekozen die in het weekend plaatsvond. Dat is nu ik als verslaggever langs de lijn mag staan niet anders en kan ik mij oprecht verheugen op een weekend. Dat deed ik dit weekend ook toen ik op zaterdag in Stedum en op de zondag in Eenrum aanwezig was. Twee duels met de nodige mooie momenten waar de ene supporter wat meer van genoot dan de andere. Iets wat inherent is wanneer twee tegenstanders elkaar ontmoeten. Jan is voor A en Piet is voor B. Maar de insteek is voor beide gelijk, ze komen voor hun plezier naar een sportcomplex. En of dat nu op de zaterdag of op de zondag is maakt dan niet uit. Ik steek niet onder stoelen of banken dat ik een ‘zondagvoetballer’ ben. Zo ben ik opgegroeid en dat is ook altijd zo gebleven. In zijn column oppert Jan Dirk iets over het voetballen op vrijdag als een reële optie. Het zal allemaal wel maar ik weet zeker dat er dan in Eenrum geen bijna 200 toeschouwers langs de lijn hadden gestaan maar die er zondagmiddag wel stonden. Dus Jan Dirk, het genieten kan ook op zondagmiddag ergens langs de lijn hoor maar dat moet je wel willen zien….