De voetbalwereld als ‘pampermaatschappij’

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

.Geluidsoverlast, rookverboden, onveilige rubberkorrels, verplicht scheenbeschermers dragen zijn nog maar enkele elementen waar de voetbalwereld steeds meer een pampermaatschappij wordt.

je profielfoto
Een voetbalclub die zijn ‘territorium’ rookvrij wil hebben was deze week het nieuws van de dag. Complete volksstammen waren het er mee eens en complete volksstammen niet en wat ik begrijp. Want net als dat gedoe om het rubbergranulaat het gaat nergens meer over. Je eigen sportcomplex rookvrij maken en een week later vrolijk gaan voetballen in een ‘rookhok’. Laten we even normaal doen. Zaterdag was ik in Ulrum en zondag in Bedum  waar er heerlijk op los gepaft werd. Ik heb mij er vroeger nooit aan gestoord dat mijn vader, en meerdere toeschouwers,  langs de lijn stonden te roken. Maar het moet tegenwoordig  allemaal veilig zijn omdat de jeugd toch vooral beschermd moeten worden tegen ‘buitenaardse elementen’.  Zaterdag vroeg een oud-voetballer mij waarom spelers tegenwoordig langer geblesseerd zijn  dan wij vroeger. Het antwoord wat ik hem gaf was dat de drive er steeds minder is om snel te herstellen. Niet bij iedereen maar bij velen wel. Het moet tegenwoordig allemaal passen wanneer je de verhalen mag geloven. Een moeder die vier keer per jaar haar verjaardag viert werd er zaterdag  gekscherend gezegd maar vreemd genoeg met een serieuze ondertoon. We vertroetelen onze jeugd hoor je veel en dat klopt. Bij een tegenslag gaan ze lager voetballen of helemaal niet meer.

Alles veranderd want tegenwoordig zijn er die met regelmaat bij een gemeente op de stoep staan omdat ze hinder ondervinden van de geluiden die er van een trainingsveld afkomen. Ik heb toch niet het idee dat er in het desbetreffende dorp ’s avonds om 22.30 uur nog volop getraind wordt waardoor de buurt het programma ‘het Hart van wie zoekt de Boer in waar is de Mol’ niet kan volgen.

Niet meer roken op een sportcomplex en fluisteren tijdens trainingen en kunstgrasvelden die niet veilig zijn ondanks dat sommige denken van wel. Dat doet je toch steeds meer vrezen dat kinderen in de toekomst voor een andere sport gaan kiezen. Ik vrees het niet eens meer  want ik hoop steeds meer dat mijn kleinzoon later een andere sport kiest. Dat is niet omdat ik het spelletje niet meer leuk vind want nog ieder weekend geniet ik weer tijdens de wedstrijden waar ik langs de lijn sta maar meer omdat  het steeds meer  ‘pamperen’  je steeds meer tegenstaat. We lullen over onveilig gras, geluidsoverlast en ‘rookgordijnen’ op een voetbalveld maar het douchen na een training of wedstrijd is bijna een doodzonde wat een schande is. En ook laten we, ouders/leiders/trainers,  kinderen urenlang met scheenbeschermers aan rondlopen omdat die dingen ook op trainingen gedragen moeten worden. Dingen die altijd knellen en daardoor heerlijk gezond zijn wanneer ze te lang aaneen gedragen worden.  Men denkt zeker dat wij vroeger zonder scheendekkers  niet fel de duels ingingen op trainingen of in de partijtjes na schooltijd. Maar nu is dat anders en gaan teams compleet in tenue, inclusief scheenbeschermers, op pad naar uitduels. Vroeger ondenkbaar maar nu heel gewoon. Daarom, de simpele dingen, het douchen na een training/wedstrijd ‘ vergeten’ we,  maar we roepen wel dat sportparken rookvrij en geluidsdicht moeten zijn in onze ‘pampermaatschappij en dat is wel bijzonder.