Mijn weekend-moment: Verbazing

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Bijna bij ieder duel waar ik voor de Ommelander Courant aanwezig ben gebeurt wel iets wat het schrijven van een artikel waard is. Iets met humor, iets speciaals of waar ik met veel bewondering, respect maar soms ook met verbazing naar kijk of beluister.

je profielfoto
Dit weekend stond in het teken van de verbazing. Want er gebeurde weer veel op de velden waarbij verbazing op zijn plaats was. Zo werd er in het weekend van 25 en 26 februari een assistent-scheidsrechter bij een wedstrijd weggestuurd omdat hij absoluut geen assistent van zijn collega was maar puur en alleen bezig was om zijn eigen ploeg te bevoordelen. Daar was zijn collega, een arbitraal trio bestaat uit drie collega’s, op den duur wel klaar mee en stuurde hem dus weg. Wanneer je dat als vereniging overkomt dan gaan er, denk je dan, wel wat alarmbellen rinkelen. Een extra bestuursvergadering gaat wat te ver maar even overleg zou ik wel logisch vinden. Nu kennen we allemaal wel een assistent-scheidsrechter die als een notoire puntenpakker gezien mag worden. Namen noemen is niet nodig want die kunnen velen zelf wel invullen. Maar deze assistent werd dus weggestuurd waar de aanhang van zijn club maar vreemd tegenaan keek. Die waren waarschijnlijk niet anders gewend dan dat hij in het belang van zijn club vlagde. Vorige week sprak ik een voorzitter over dit voorval en zijn antwoord was helder. Dat zou voor de desbetreffende assistent een pittig gesprek worden zijn. Of we gaan eerlijk vlaggen of het is einde verhaal als assistent-scheidsrechter. Vanmorgen sprak ik dezelfde voorzitter bij toeval weer en ik vertelde dat ik een foto voorbij was gekomen met dezelfde assistent-scheidsrechter in actie. Een foto genomen op zondag 5 maart 2017. Daaruit blijkt dat de club weinig sancties had genomen tegen een assistent-scheidsrechter die, zo bleek, bij meerdere verenigingen bekend is om zijn gemene wijze van vlaggen. Ook zondag assisteerde hij weer ‘scherp’ maar, gelukkig voor de tegenpartij, werd hij genegeerd door zijn collega. Dat vertelde ik de voorzitter vanmorgen en samen kwamen we tot de conclusie, wat blijft er over van ‘zonder respect geen voetbal’ zolang er nog besturen zijn die dit soort kwibussen tolereren. Gedrag wat er al te vaak voor heeft gezorgd dat de vlam in de pan slaat en er weer een exces kan worden bijgeschreven.

Zonder respect geen voetbal geldt echter ook anders. Dat geldt ook voor personen die bij een club in dienst zijn. Personen die hun club netjes behoren te vertegenwoordigen. Er zijn velen die zich er over verbazen dat er tegenwoordig trainers zijn die in een seizoen op vakantie gaan of een weekendje weg.nl boeken. Ik moet zeggen dat stadium ben ik allang voorbij dat ik mij daar over verbaas. Waar ik mij wel over verbaas is, en gelukkig ben ik niet de enige, dat personen in dienst van een club een vereniging in diskrediet brengen. Of als trainer of in een andere rol maakt niet uit want in dienst van een vereniging moet je ook het visitekaartje zijn. Dan kan het niet zo zijn dat je als trainer eerder bij een wedstrijd weg moet terwijl je even daarvoor een scheidsrechter nog even onheus hebt bejegend. Een scheidsrechter die je even ‘fijntjes’ op zijn handicap hebt gewezen. Dat is geen reclame voor de club waar je in dienst bent. Dat is antireclame. Dat geldt ook voor ‘de klok horen luiden maar niet weten waar de klepel hangt’. Wanneer je als iemand anders dan de hoofdtrainer een functie binnen de club hebt dan moet je niet van alles gaan roepen wat er zich rond een eerste elftal afspeelt. En dat moet zeker niet gebeuren bij een andere club waar je als toevallige toeschouwer aanwezig bent. Onvrede kan, maar houd dat binnenkamers zou je denken met de kreet ‘zonder respect geen voetbal’ in je achterhoofd. Bovenstaande zorgde uiteindelijk bij mij voor een weekend vol verbazing over zaken die ik kreeg toegespeeld, hoorde of meemaakte binnen het amateurvoetbal waar verder ‘vreemde’ afzeggingen steeds meer als normaal worden gezien.