Hoe de lobby in Brussel het rubber in het kunstgras hield.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Deze week kwam het bericht vanuit Brussel dat het spelen op kunstgras geen grote problemen oplevert. Dat is goed nieuws voor allen die met de problematiek rond het kunstgras te maken hebben. Dat betekent dat de  dossiers gesloten kunnen  worden, de websites kunnen offline gezet worden en ongeruste ouders kunnen weer rustig slapen.
je profielfoto

Toen ik dat bericht las dacht ik even dat ik het een bericht was uit een sprookjesboek. Want je moet nooit direct al je ‘troeven’ uitspelen want er was een artikel , https://komvandatgrasaf.nl/wp-content/uploads/2017/02/Hoe-de-lobby-het-rubber-in-het-gras-hield_WEB.pdf  dat ik een aantal maanden geleden in de Volkskrant  had gelezen. Een artikel wat mij niet verbaasde omdat wat ik las mij een paar maand eerder al was verteld. De bandenindustrie gaat lobbyen om zijn autobandjes onder dak, lees op de kunstgrasvelden, te krijgen. Logisch, want waar moeten ze anders met dat rubber heen. In de fik steken is geen optie want dat levert ze evenveel inkomsten op als een ijscokar op Rottumerplaat. Daarom, zo viel in het artikel te lezen, ging Nederland overstag. Een Nederland wat eerder tegen een verscherping van de regels was. Met mijn boeken in de kast over de rottigheid  wat er zich in de schijnwereld van het betaald voetbal, en helaas ook steeds meer in het amateurvoetbal, afspeelt  verbaasd het artikel in De Volkskrant mij totaal niet. In een tijdperk waarin de berichtgeving over steekpenningen je om de oren vliegen kun je het bijna invullen. Je weet bijna zeker dat er wat personen niet slechter zijn geworden van hun draai van 180 graden. Maar het is precies zoals iemand het deze week zei, zouden dezelfde gasten ook hun verantwoording pakken wanneer het toch allemaal wat minder rooskleurig is dan nu vertelt wordt. Ik zou zeggen lees de link en laat iedereen zijn of haar conclusies trekken. Iets wat ik al heb gedaan na het meerdere keren lezen van het artikel.