Ook voor ‘de boom van Milan’ geldt "TJOP, TJOP, OUWE RUPS! DOORZETTEN!

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Sinds het overlijden van Milan Bos op 18 november 2014 aan de gevolgen van een tragisch verkeersongeluk ben ik al talloze keren langs de plaats gereden waar het ongeluk plaats vond. De weg van Wehe-Den Hoorn naar Molenrij is ook voor mij daarom ook een speciale weg geworden.

 
                                                 boom
 

Sinds 18 november 2014 rij ik  anders over de weg die mij naar Kloosterburen brengt. Op de heenreis gaat mijn blik dan naar links en op de terugreis naar rechts wanneer ik langs ‘de boom van Milan’ rij. De boom die een herdenkingsmonument is geworden en ons doet denken  aan Milan die veel te vroeg, en in de kracht van zijn leven, is overleden. Bij toeval reed ik donderdag van Wehe-Den Hoorn naar Kloosterburen en ik zag  dat er  activiteiten gaande waren langs de weg waar ‘de boom van Milan’ staat  . Medewerkers van Abillity waren druk bezig met het omzagen van de bomen die, zo zag ik een paar uur later op de sociale media, getroffen zijn door de essentaksterfziekte. Een ziekte die een boom niet overleefd. Ook ‘de boom van Milan’ is getroffen door de essentaksterfziekte maar niet in die mate dan veel andere essen. Vreemd genoeg verbaasd mij dat niet dat ‘de boom van Milan’ minder is aangetast. Milan was namelijk een loeisterke jongeman die geen ‘berg’ te hoog was waar het ging om een training om zijn conditie te verbeteren en ik  hoop dat  ‘de boom van Milan’ dezelfde kwaliteiten heeft . Dat moet ook want de boom die voor allen die Milan nooit zullen vergeten moet het volhouden. Die moet niet ten onder gaan aan essentaksterfziekte. Nu ben ik geen ‘bomenexpert’ om voldoende te weten of een boom die aan de  essentaksterfziekte lijdt een kans op overleven heeft. Misschien tegen beter weten in hoop ik dat ‘de boom van Milan’ deze ziekte wel overleefd. Dat hoop ik omdat ik graag wil dat voor degenen die nog alle dagen het gemis van Milan voelen het herdenkingsmonument nog jaren in stand zal blijven. Natuurlijk komen er vervangers voor de omgekapte essen maar dat zal anders zijn. Want het monument zoals het nu is, is  voor velen, en  waar ik vanochtend op een bijzondere wijze mee werd geconfronteerd, een plaats is waar ze nog  steeds komen om stil te staan bij het veel te vroeg heengaan van iemand die hun dierbaar is. Milan stond symbool voor iemand die sportief gezien  op karakter in alles de strijd aanging. Als ‘zijn’ boom daar een beetje van heeft meegekregen dan kan het niet anders of ‘de boom van Milan’ gaat het nog jarenlang volhouden. En om de boom te steunen in de strijd tegen zijn ziekte moeten we ,wanneer we er langs rijden of even stil staan, maar gewoon even de  kreet van Milan: "Tjop Tjop Ouwe Rups ! Doorzetten!' gebruiken.