Het kastje bij 'Bulthuis' is er nog steeds

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Gisteren kwamen alle codes weer voorbij wat het weeralarm betrof. Code geel en oranje deden mee omdat Dorus over Nederland trok. Een westerstorm die mij deed terugdenken aan vroeger toen we het mochten/moesten doen met Derk, Jopke en Jan Pelleboer en niet te vergeten, het kastje aan de muur.
je profielfoto
Het zal ergens in januari geweest zijn dat ik in Eenrum was voor een interview en ik voor ‘Bulthuis’ langsreed. Aa de schuur, die tijdens de Eenrumer Kermis de legendarische naam ‘De Fluit’ draagt, van ‘Hotel Gemeentehuis’ hing nog steeds het kastje die ik vroeger als voetballer vaak vervloekt maar ook vaak bejubeld heb. Vervloekt wanneer je van verre het rode kruis door de opstelling zag als teken dat je wedstrijd was afgelast. Maar ook werd het kastje soms bijna omhelsd wanneer je een kruis verwachtte maar bleek dat het veld de regen toch had doorstaan. Aan dat moment dacht ik donderdagavond terwijl de regen en wind in de Peperweg hoorbaar was. Regen en wind wat weinig goeds voorspelde richting het weekend. Er moet namelijk gevoetbald worden op velden die bedekt zijn met natuurgras omdat eerder deze maand de wedstrijden die op kunstgras gespeeld konden worden doorgang konden vinden. Kunstgrasvelden waar overigens het nodige om te doen is.

Ook daar dacht ik toen ik dacht aan de voetballers van nu die nooit meer de gang naar het kastje met opstellingen hoeven te maken. Dit omdat voetballen op kunstgras bijna altijd door gaat en verder t de groepsapp zorgt dat de huidige generatie zijn of haar bed niet meer uit hoeft komen om te weten of ze wel of niet moeten spelen. Het kastje aan de muur in het centrum van Eenrum zou dus met ‘pensioen’ kunnen gaan. Het kastje heeft voor de huidige generatie voetballers en voetbalsters van de v.v. Eenrum geen waarde meer en wat zou betekenen dat een stukje nostalgie zou verdwijnen.

Toen ik er in januari langsreed hing het kastje er zielig, leeg en verlaten bij en vreemd genoeg, dat deed dat mij wat. Het kastje wat ik zo vaak had vervloekt maar ook bejubeld hing daar in mijn ogen als ongebruikt. Dat was ook de informatie die ik ergens hoorde, het kastje werd niet echt meer gebruikt. Maar gelukkig, die informatie bleek niet helemaal te kloppen. Het kastje, door velen vervloekt en omhelsd doet namelijk nog steeds dienst. Want ook in Eenrum zijn er supporters van een generatie zonder internet. De generatie van mijn vader die, wanneer hij nog had geleefd, niet de wereld van de snelle verbindingen in was gegaan. Daar was mijn vader, gezien de ervaringen in zijn laatste werkbare jaren, duidelijk niet het type voor. Maar voor de supporters van die generatie wordt het programma en eventuele afgelastingen nog steeds bij ‘Bulthuis’ en bij de ingang van het sportpark opgehangen. Een mooi gebaar van de roodbaadjes richting hun aanhang die niet in het bezit van allerlei ‘hulpmiddelen’ die de charme van een bezoek aan het kastje overbodig maken.