Kunstgrasvelden: Sommige halen bij twijfel gewoon in…

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Een wirwar, noem het een tsunami, aan berichtgevingen over kunstgras is er de afgelopen maanden over ons uitgestort. De hamvraag is of rubbergranulaat op onze sportvelden wel veilig is. Immers, rubbergranulaat = vermalen autobanden = chemisch afval. Kan op korte termijn überhaupt wel antwoord gegeven worden op zo’n vraag? Moeten we niet bewust kiezen voor betere alternatieven? Moeten we afwachten wat er vanaf hogerhand wordt besloten? Wat als over tien jaar blijkt dat de velden onverhoopt toch onveilig bleken te zijn?

Er is veel tegenstrijdige informatie verschenen de afgelopen maanden. Het RIVM zegt dat het gezond en veilig is, professoren van gerenommeerde, wetenschappelijk instituties in binnen- en buitenland zeggen dat het beter is om van het spul weg te blijven. Wat is waar?  Belangrijker nog, wie neemt het voor ons, voetballend Nederland, op? Het RIVM? De KNVB? De Vereniging Sport en Gemeenten? De wethouders en ministers VWS en I&M? Of blijkt nu gaandeweg dat we onze eigen boontjes moeten doppen?

Wat kan jíj doen? Joúw team? Joúw club? Het begint met het verheffen van je stem en het stellen van vragen. We zijn met heel veel en onze zorgen zijn gegrond. Sterker nog, wij hebben het recht om ons zorgen te maken en te eisen dat de ondergrond, waar we op sporten, veilig is. Als het wetenschappelijk niet uit te sluiten is dat er gezondheidsrisico’s zijn, dan is het gerechtvaardigd om te roepen: “Bij twijfel NIET DOEN!”

Op deze site willen we daarom zoveel mogelijk, op een gestructureerde manier, informatie bieden voor verontruste sporters en ouders van sportende kinderen die het weigeren om lijdzaam toe te zien wat van hogerhand wordt voorgeschreven. Ons standpunt: veiligheid boven alles!
je profielfoto
Bovenstaand tekst staat op de website www.komvandatgrasaf.nl , de site van het platform van verontruste ouders m.b.t. het onderwerp of het wel of niet veilig is om op kunstgrasvelden met rubbergranulaat te spelen. Van het platform kreeg ik het persbericht wat ik gisteren plaatste en dinsdagavond had ik een gesprek met een van de ouders en hoorde verhalen die je eigenlijk niet wil horen. Kinderen die vriendelijk doch dringend verzocht worden om naar een andere club of sport te verkassen omdat ze van hun ouders niet op een veld met afgetrapte autobanden mogen spelen. Dat soort verhalen hoorde ik vanuit het westen waar ik een paar uur eerder nog was. Ik was daar op bezoek bij mijn kleinzoon Morris. Nu een week oud maar over een viertal jaren misschien wel voetballer. Een voetballer waar ik niet aan moet denken dat hij op misschien wel kankerverwekkende troep moet voetballen. Troep wat op een warme dag ook nog eens verschrikkelijk stinkt.

Daarom begrijp ik de ouders van nu helemaal. Die ouders willen zekerheid en wat gek genoeg op dit moment niemand ze kan en durft te geven. Natuurlijk weet iedereen dat de bandenindustrie zijn afgereden banden ergens kwijt moet. Die moeten die troep kwijt maar wanneer daar stoffen in zitten die schadelijk voor de gezondheid van vooral jonge kinderen zijn moeten die niet op een sportveld terecht komen. Ik moet zeggen het platform: komvandatgrasaf is zeer actief en dat is een prima zaak. Wanneer de verontruste ouders namelijk op de overheid, KNVB en RIVM moeten wachten dan kunnen ze lang wachten. De overheid en KNVB doen niets en van het RIVM heeft dankzij een stotterende en stuntelende directeur Van Schie niemand nog een hoge pet op.

Maar vanmorgen bedacht ik mij dat het eigenlijk van de gekke is dat ik nu weer aandacht aan dit onderwerp besteed. Eigenlijk wil ik dat helemaal niet. Er liggen namelijk nog wat dingen op de plank zoals ze dat zo mooi zeggen. Maar dat ‘verdomde’ kunstgras houdt mij bezig. En dat is niet omdat ik mijn gelijk wil halen want eigenlijk is het tegendeel waar. Ik wil, en precies zoals de verontruste ouders dat ook willen, horen dat het voetballen op een kunstgrasveld veilig is. Ik wil niet dat verontruste ouders heen en weer geslingerd worden in een welles nietes spelletje die aan alle kanten stinkt door tegenstrijdige belangen.

Laat een ding duidelijk zijn, als voetballiefhebber zie ik liever een wedstrijd op natuurgras dan op kunstgras. Maar ik snap ook dat er clubs zijn die niet zonder een kunstgrasveld kunnen. Die kunnen al hun teams nu wel laten trainen wat in eerdere jaren een utopie was. Maar die clubs willen toch ook dat het op een veilige ondergrond gebeurd. Ik ben geen jeugdtrainer meer en ben ook geen bestuurslid van een voetbalvereniging. Was ik dat wel dan nam ik die verantwoording niet tot ik zeker wist dat het kunstgrasveld op ons complex het stempel ‘ik ben gezond’ had gekregen. De geluiden die ik dinsdagavond hoorde en op de website van verontruste ouders las geven echter een beeld van dat er wel heel veel mensen zijn die bij twijfel met een gerust hart inhalen. En dat geeft te denken ……