Clubmens: Walfried van der Werff (SV Bedum)

Geschreven door Thijs Rietvoort op . Geplaatst in Columns

Je loopt binnen op een regenachtige zondagmiddag. Het is weer gelukt: op tijd wakker worden, de kater met een aantal aspirines onderdrukt en een broodje kaas achter je kiezen. Je hebt je weg gevonden naar het sportpark van SV Bedum, met moeite. Maar je bent er! Het thuis van tientallen trouwe bierdrinkers en pupillen met een hart voor de club. Naast je drang naar een ochtendsigaret en een bak koffie, bekruipt je een nostalgisch gevoel.

image 2017 02 17
                            Door± Thijs Rietvoort

Wat een prachtige kantine. Een rad van fortuin aan de muur, gesigneerde shirtjes van Arjen Robben en een bar die menig bombardement heeft overleefd. Het zien van een aantal clubmensen bij de omheining van de club geeft je een heerlijk gevoel. In de kantine kan je dus nog genieten van dit nostalgische gevoel. Maar één echt clubmens steekt er boven uit, welke nog herkenbaar is voor de zondag tak van SV Bedum. Een icoon, die er altijd is, door weer en wind: Walfried van der Werff.

Toen de zon nog niet op was en de meeste mensen zich nog een keer omdraaide, liep Walfried alweer over het sportpark. Zoeken naar ballen in de bosjes die de sterren van SV Bedum in hun allerbeste poging toch net niet tussen het doel (en het vangnet) kregen. Gewapend met een ijzeren wil en een hart voor de club is niks te gek voor deze clubman. Integendeel, met alle liefde zorgt hij ervoor dat het vlaggenschip van de zondag afdeling elk weekend weer representatief voor de dag kan komen. Je hoort af en toe wat geritsel en gemompel in de gangen rondom de kleedkamers, een schaduw in je ooghoek glipt weg. Walfried van der Werff is onzichtbaar, maar o-zo belangrijk.

Gedurende een wedstrijd maakt hij een praatje met toeschouwers. Met Algemeen Beschaafd Nederlands? Nee. Verre van. Walfried zou het programma ‘Tot Klouk’ winnen, met afstand, zonder hulplijnen en met twee vingers in neus. In een galavoorstelling van de ‘Grunneger Toal’ in optima-forma, waarbij je geen seconde je aandacht mag verliezen, anders ben je het gehele verhaal kwijt. Ook na de wedstrijd is dit prachtmens alom aanwezig in de kantine.

Nadat alle toeschouwers welkom zijn geheten, moeten ook de spelers eraan geloven. Walfried heeft het gezien, geanalyseerd en heeft uiteraard zijn mening over hoe het beter kon. En deze mening onder stoelen of banken schuiven? Vergeet het maar! Na ongeveer 15 seconden in detail gesproken te hebben over hoe het anders had gemoeten, verschuift de aandacht alweer naar een verhaal wat die heeft meegemaakt. Tijdens de uitwedstrijden ben je in de auto al 15 verhalen rijker. Een betere lopende encyclopedie van verhalen met accent op het dorp Bedum is er niet.

Een man met een gouden hart. Iemand die geen geld hoeft voor zijn diensten. Beter nog, deze beste man zou geld toegeven om het zondagvoetbal in Bedum voor eeuwig zien door te gaan. Een man die je moet koesteren, wat zoals hem zijn er niet veel meer.

De volgende keer dat er een petitie op het stadhuis ligt, zal deze voor Walfried van der Werff zijn.

Laat een straat in Bedum naar hem vernoemen. Laat het hoofdveld zijn naam dragen.

Hij verdient het.