Mijn weekend-moment: Ik gun Louis Koorenhof nog wel een kunstje als schokeffect trainer/coach

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Bijna bij ieder duel waar ik voor de Ommelander Courant aanwezig ben gebeurt wel iets wat het schrijven van een artikel waard is. Iets met humor, iets speciaals of waar ik met veel bewondering en respect naar kijk en wat ook in het achter ons liggend weekend niet anders was.

je profielfoto

Soms lees je iets op de sociale media waar je van denkt, dit kan niet waar zijn. Niet dat iemand de actie van Joël Veldman goedkeurt, zoals Sparta-aanvoerder Michael Breuer deed want dat zal mij een worst zijn, maar iemand vergeleek Robert Maaskant met Fritz Korbach als ‘schokeffect-trainer’.

Toen ik dat vanmiddag las moest ik direct terugdenken aan gistermiddag toen ik aanwezig was bij het duel FC Lewenborg-VAKO. Een duel in de derde klasse van het zondagvoetbal. Ik was daar voor de Oostermoer en trof uiteraard ook in Lewenborg een paar bekenden. Toen ik naar Lewenborg reed wist ik dat de trainer van VAKO, Egbert Darwinkel, aanwezig zou zijn maar had ik Henk Abrahams niet direct verwacht. Henk was, zo vertelde hij, ad-interim als teamleider aan de selectie toegevoegd omdat het bij VAKO, precies eender als bij veel verenigingen een crime is om vrijwilligers te vinden. Maar de wedstrijdsecretaris vond dat er toch iemand moest zijn die die taak oppakte en vandaar dat ook hij aanwezig was in Lewenborg. Wie ik niet verwachtte was een ander voetbaldier en dat was Louis Koorenhof. De oud-trainer van o.a. Noordpool, UVV’70, TEO en nog veel meer was namelijk geopereerd aan zijn knie. Geen lullige operatie want de oud-trainer had in zijn linkerbeen een kunstexemplaar gekregen. Daarom verwachtte ik Louis zondagmiddag nog niet langs de lijn. Maar in de bestuurskamer van FC Lewenborg werd al snel duidelijk dat Louis Koorenhof wel degelijk naar het duel kwam kijken. Niet langs de lijn maar vanuit de bestuurskamer. In de rust bezocht ik, samen met voetbalvriend Jur Smit, de krasse zeventiger die blij was ons te zien. Al snel ging het over de aanpak van Louis die Jur bekend in de oren klonken. Want beide zijn als trainer wel een beetje uit hetzelfde hout gesneden. Geen mannen die met grote mappen het veld opkomen maar meer types die een speler soms figuurlijk een schop onder zijn kont geeft om hem vervolgens een paar dagen een aai over zijn bol te geven.

Beetje een type zoals Fritz Korbach was en wat Robert Maaskant nooit zal worden. Daar moest ik denken toen ik dacht aan gisteren waar ik een nog messcherpe 75-jarige trof. Een 75-jarige die best nog een keer een kunstje zou willen ‘flikken’. Iets wat prima zou kunnen, Louis als coach/peoplemanager naast een jonge trainer voor het veldwerk. En na de ontmoeting van gistermiddag, zou ik hem dat oprecht gunnen, nog één kunstje als schokeffect-trainer/coach… . .