‘Vrouger' was echt niet alles beter maar ....

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Bij mijn zoektochten naar iets wat ik nodig was voor een artikel kwam ik vandaag iets tegen waar ik van dacht, dat is iets uit de ‘voor Facebook-periode’. Althans die mening ben ik toegedaan. Het zal namelijk rond 2012 zijn geweest dat Puurvoetbalonline aan Twitter en Facebook werd gekoppeld. Dat zorgde voor een stijging van het aantal bezoekers waar ik van weet dat ze mij tot tevredenheid stemmen. Maar toch was er iets waar ik van dacht, ook nu zou dit artikel nog prima de revue kunnen passeren op Twitter en Facebook. Geen herhaling van zetten omdat je even niets meer weet wat je moet schrijven maar gewoon omdat een artikel, of  de personen waar het om gaat, niet die aandacht hebben gekregen wat ze wel  verdienen of….. omdat het waar je toen over schreef ook nu nog actueel is.
je profielfoto
 
‘Vrouger” is voor mij het nummer van Ede Staal die ik soms nog voorbij hoor komen graag beluister. Niet vaak, maar heel af en toe wil het bewuste nummer nog wel eens op een radiozender voorbijkomen. Dan dwalen mijn gedachten altijd even af naar mijn jeugdjaren als voetballer met Jaap Werkman en Sicco Schut als leiders en de trainingen op het veld in Eenrum waar het groene gras ondertussen heeft plaats gemaakt voor een wooncomplex. Maar ook gaan mijn gedachten dan terug naar mijn eerste voetbalschoenen die nog voorzien waren van stalen neuzen waarmee het hooghouden van een bal bijna tot een onmogelijkheid behoorde. Maar wat was ik trots op mijn ‘kicksen’ die mijn ouders kochten van, ik zal de naam nooit vergeten, Jan Flikkema. Jan was zo weet ik nog wel geen begenadigd voetballer en zijn carrière was van dan ook van korte duur. Zijn schoenen verhuisden vervolgens naar de Molenstraat waar ze, hoewel een paar maatjes te groot, als een geschenk uit de hemel kwamen vallen. Een paar dikke sokken en een paar gebreide voetbalkousen in de Eenrum-kleuren deden wonderen en de pret kon beginnen.

Gebreide sokken

Gebreide sokken als ik de woorden nu opschrijf moet ik er zelf ook wel een beetje om lachen want de tijden zijn duidelijk veranderd en waar ik ieder weekend weer mee geconfronteerd wordt. Vroeger was alles anders en zeker niet allemaal. Maar tegenwoordig wordt het steeds gekker. Zo hebben spelers tegenwoordig veel meer dorst dan vroeger wanneer ik zie hoeveel bidons met drinken er mee naar de velden gaan. Soms zijn we nog maar een paar minuten onderweg en de eerste drinkbussen worden al het veld ingegooid als er een blessurebehandeling plaats vind. Ik moet daar wel om lachen want bidons hadden wij zeker in mijn beginjaren als voetballer niet tot onze beschikking, dus laat staan dat ze het veld ingegooid werden. Maar er zijn meer zaken duidelijk veranderd. Zo is daar de warming up die spelers tegenwoordig voor een wedstrijd uitvoeren. Complete trainingsprogramma’s moeten er eerst worden afgedraaid. Dat zorgt dat er nog maar zelden een wedstrijd op tijd kan beginnen. Het wordt bijna altijd minimaal vijf minuten later dan afgesproken. Dat de tijden veranderen is iets waar we niet aan ontkomen maar over bepaalde zaken blijven velen zich verbazen. Het feit dat er tijdens de warming up een groot aantal pionnen het op veld komen waarbinnen de oefeningen zich moeten voltrekken. ‘Vrouger” was ook dat anders en werden de acties voorafgaande aan de wedstrijden door de trainers simpel gehouden.

Pionnen

Het feit dat er tijdens de warming up enorme hoeveelheden pionnen het op veld staan zorgt bij velen bijna voor slappe lach. ‘Vrouger” was dat anders en werden de acties voorafgaande aan de wedstrijden door de trainers simpel gehouden. Niet teveel poespas waar gelukkig ook tegenwoordig nog genoeg trainers de voorkeur aan geven. Ik weet dat ik mijn korte periode als scout eens bij een jeugdwedstrijd kwam en ik het aantal gekleurde driehoekjes even heb geteld. Ik kwam tot het aantal van achtenzestig die de beide coaches uit hadden gestald. Prachtige oefeningen werden er gedaan en alles werd van commentaar voorzien door de beide trainers. Ik kon als ik de beide heren mocht geloven beter weer rechtsomkeert maken want de oefeningen werden maar matig uitgevoerd door de beide selecties. Ik besloot echter toch te blijven en kreeg daar geen spijt van. De wedstrijd was het aanzien namelijk meer dan waard want er liepen leuke voetballertjes in de beide E-teams van de clubs die ik niet zal noemen. Lekker frank en vrij voetballend kwamen ze tot een prima wedstrijd en de coaches waren dan ook vol lof over hun pupillen. Na afloop van het door zijn team gewonnen duel meldde een van de trainers dat de warming up een belangrijk onderdeel was geweest richting de overwinning.  Hij kreeg echter tegengas van een al wat oudere voetballiefhebber die hem duidelijk van repliek diende door op te merken dat de trainer het toch allemaal niets vond in de warming up. De trainer antwoordde wijselijk niet en ik moest wel een beetje lachen om de opmerking van de oude voetballiefhebber. Want ik dacht terug aan ‘Vrouger” toen alles wat simpeler werd gehouden waardoor het misschien niet beter maar vaak wel leuker was. Ik ging in gedachten dan ook terug in de tijd met Jaap Werkman en Sicco Schut als jeugdleider/trainers die er ongemerkt voor zorgden dat ik een prachtige voetbaljeugd had omdat ook zij het ‘Vrouger” allemaal lekker simpel hielden