Mailverkeer zorgt voor mooie jeugdherinnering

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Bij mijn zoektochten naar iets wat ik nodig was voor een artikel kwam ik vandaag iets tegen waar ik van dacht, dat is iets uit de ‘voor Facebook-periode’. Althans die mening ben ik toegedaan. Het zal namelijk rond 2012 zijn geweest dat Puurvoetbalonline aan Twitter en Facebook werd gekoppeld. Dat zorgde voor een stijging van het aantal bezoekers waar ik van weet dat ze mij tot tevredenheid stemmen. Maar toch was er iets waar ik van dacht, ook nu zou dit artikel nog prima de revue kunnen passeren op Twitter en Facebook. Geen herhaling van zetten omdat je even niets meer weet wat je moet schrijven maar gewoon omdat een artikel, of  de personen waar het om gaat, niet die aandacht hebben gekregen wat ze wel  verdienen of….. omdat het waar je toen over schreef ook nu nog actueel is.
je profielfoto
Soms komen er door een e-mail herinneringen uit je eigen jeugdjaren weer naar boven zoals zaterdag toen ik een e-mail kreeg van een van de leiders van GVAV Rapiditas E1, Renee van Veen. Renee vertelde dat ze op een groot toernooi in Ede waren uitgenodigd waar ook Ajax aanwezig zou zijn. Het mooie van het hele spektakel was dat de jeugdige voetballertjes in dezelfde poule terecht waren gekomen dan AJAX. Dat nieuwtje deed me terug denken aan de zomer van 1970. In die jaren bood de voetbalvereniging Eenrum haar jeugdleden de kans om aan het voetbalkamp wat de KNVB in Hoek van Holland organiseerde deel te nemen. Eenrum was al jarenlang een graag geziene gast in Hoek van Holland wat niet in de laatste plaats kwam door de beide leiders Sicco Schut en Jaap Werkman. Deze twee jeugdleiders stonden uitstekend aangeschreven bij de KNVB wat zich later vertaalde in het feit dat Jaap Werkman later toe zou treden tot de staf die de kampweken organiseerde. Maar in 1970 was hij samen met Sicco Schut, Theeuwes Janninga en Jan Reitsma een van de leiders van een dertiental, dat de kleuren van de v.v. Eenrum verdedigden.

Van maandagmiddag t/m vrijdagmorgen werd er, naast andere activiteiten, gevoetbald waarbij wij het, geluk' hadden dat we bij de voetbalvereniging Wageningen ingedeeld waren. Een club die toen nog uitkwam in het betaald voetbal en met een selectie was die hun voetbalschool vertegenwoordigde. Door vakantieperikelen, of omdat ze simpelweg net te oud waren, konden onze begeleiders niet direct een echt sterk team opstellen. We kunnen beter stellen dat het dertiental in competitieverband zelden of nooit had samengespeeld. Jan Bolt, Jan Smit en mijn persoontje speelden in de C1 wat een rol was die voor, en met alle respect Anjo Bakker, Emiel Sikkema en de nu als zijspancoureur over de grasbanen in Nederland racende, Jojo' van der Werff in die periode nog niet was weggelegd.

De avond voordat we op woensdag onze tweede wedstrijd van het toernooi moesten spelen, de eerste hadden we verloren, brak er een hevig onweer los boven Hoek van Holland. Dat zorgde er bijna voor dat het toernooi op woensdag geen doorgang kon vinden. Na een groot stafoverleg werd er echter besloten dat er gespeeld zou worden en wat alle voetballertjes een strak plan vonden. Eenmaal aangekomen bij de iets buiten Hoek van Holland gelegen velden zagen dat het strak wel weggelaten kon worden want het ene gedeelte van het veld stond blank. De andere helft was echter redelijk bespeelbaar dus kort samengevat: Het veld liep af!

Nadat het eerste duel van de dag gespeeld was moesten wij vervolgens  aantreden tegen Wageningen wat in een nieuwe outfit kwam opdraven. Speelden ze de dag ervoor nog in rode shirts met witte broeken tegen ons kwamen ze in een geheel groen tenue opdraven. Wij hadden onze eerste wedstrijd, met Jojo van der Werff op goal, verloren wat zeker niet aan onze doelman lag. We waren duidelijke de zwakste ploeg van het kamp. Omdat ik volgens de leiding wel een beetje kon keepen en Johan van der Werff, zoals hij echt heette, liever wou voetballen kwam ik tegen Wageningen op kiep te staan. De spelers van Wageningen vroegen zich voor het duel al af met hoeveel doelpunten verschil ze zouden gaan winnen wat bij ons al aardig wat kwaad bloed zette. We moesten eerst het natte gedeelte verdedigen en hoe het gebeurde weet ik niet meer maar Jan Smit zette ons op voorsprong. Samen met Jan woonde ik in die tijd in de Molenstraat in Eenrum en ik ben mijn voetbalmaatje nog nooit zo dankbaar geweest voor een doelpunt als in dat duel.

Op het natte gedeelte kon Wageningen aanvallend niet uit de voeten en de rust aan met een 1-0 voorsprong voor ons. De algehele verwachting, inclusief dat van ons eigen team, was dat Wageningen in de tweede helft over ons heen zou walsen. Iedereen die gevoetbald heeft weet echter dat je allemaal wedstrijden speelt waarbij je voor je gevoel beter thuis had kunnen blijven. Je hebt echter ook duels dat alles lukt en dat overkwam mij in de tweede helft tegen Wageningen. De eerste de beste bal pakte ik goed en de rest van de tweede helft liep het bij ons als een tierelier. In het veld liep iedereen te schoffelen alsof zijn leven er van afhing en werden er tackles gemaakt waar menig betaald voetballer jaloers op was. De tijd tikte steeds meer in ons voordeel weg en onze begeleiders hadden het niet meer langs de kant. Die van Wageningen ook niet maar dat had duidelijk een andere reden. Woest waren ze op hun spelers die van een naar amateurclubje dreigden te verliezen. Maar toen de scheidsrechter eindelijk affloot toonden ze hun sportiviteit door te applaudisseren voor een dapper Eenrum wat hun uit de voetbalschool geselecteerde spelers met 1-0 had verslagen. Maar het mooiste kwam aan het eind van de week toen de leiders van de overige teams mochten stemmen over wie van de spelers het op mochten nemen tegen het team van jeugdleiders in het duel wat voor het voetbalgedeelte als sluitstuk gold. Ik beschouw het nog steeds als een van mijn hoogtepunten dat ik samen met Jan Smit en Jan Bolt de honneurs namens de v.v. Eenrum mocht waarnemen in dit ereduel. Maar het allermooiste was dat we toen eindelijk een schoon voetbalshirt aan hadden want wij hadden niet zoals Wageningen vijf setjes bij ons maar hadden wel een mooie herinnering in de tas die dankzij de e-mail van Renee van Veen weer boven kwam drijven.