Lucie de Vries leeft ook nu nog in mijn gedachten voort.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Bij mijn zoektochten naar iets wat ik nodig was voor een artikel kwam ik ook dingen tegen waar ik van dacht, dat is iets uit de ‘voor Facebook-periode’. Althans die mening ben ik toegedaan. Het zal namelijk rond 2012 zijn geweest dat Puurvoetbalonline aan Twitter en Facebook werd gekoppeld. Dat zorgde voor een stijging van het aantal bezoekers waar ik van weet dat ze mij tot tevredenheid stemmen. Maar toch was er iets waar ik van dacht, ook nu zou dit artikel nog prima de revue kunnen passeren op Twitter en Facebook. Geen herhaling van zetten omdat je even niets meer weet wat je moet schrijven maar gewoon omdat een artikel, en de personen waar het om gaat, niet die aandacht hebben gekregen wat ze wel verdienen.
je profielfoto

Zo was  daar op 28-02-2010 de column over Lucie uit Zoutkamp. Ooit een van mijn pupillen binnen het damesteam van Zeester maar toen al helaas niet meer onder ons en waar ik toen het volgende over schreef: Een speciale maand ligt er, op een dag na, achter ons op het moment dat ik deze column schrijf. Een maand waarin VVSV’09 club van de maand was op Puurvoetbalonline en er prachtige en soms ontroerende herinneringen naar boven kwamen.
Een stap terug in de tijd werd dat en vaak was je in gedachten voor even terug aan het eind van de tachtiger en het begin van de negentiger jaren. Velen zijn de revue gepasseerd en zullen die nog passeren in een hopelijk lange periode dat het ons gegund is om van www.Puurvoetbalonline.nl een mooie amateurvoetbalsite voor te maken.
Vele namen schoten de afgelopen weken door mijn hoofd wanneer het om personen van zowel UVV’70 als Zeester ging. De gebroeders Kees en Rieks van Ham, Geert Timmer, Ranko Venhuizen, Anita Hummel, Fokke Danhof, Wiebes Valkema en zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. Allemaal zullen ze vroeg of laat, en wanneer ze interesse hebben, aan bod kunnen komen op Puurvoetbalonline. . Enkele weken terug schoot er echter een naam door mijn hoofd van iemand voor wie dat niet meer is weggelegd. Dat was Lucie de Vries. Lucie was in de periode dat ik het dameselftal trainde een van de speelsters van dat team. Een verlegen rustig meisje dat het voetballen op haar eigen manier beleefde. In het team werd ze gerespecteerd en gewaardeerd wat tot uiting kwam toen we met het team uitgenodigd waren in het Gelderse plaatje Nijkerk. Nu liggen er in Groningen twee plaatsen die Niekerk heten. Eentje bij Ulrum en een in de nabijheid van Zuidhorn ook wel bekent als Niekerk/Oldekerk. Deze twee plaatsen worden in ons Gronings dialect ,,Nijkerk” genoemd. En Lucie was dan ook in de veronderstelling dat we richting Zuidhorn gingen en rond de middag weer thuis zouden zijn want we vertrokken al in alle vroegte uit Zoutkamp.

Toen we eenmaal aankwamen in Winsum en we aanstalten maakten om de trein te nemen raakte ze lichtelijk in paniek en vroeg ze verschrikt aan oud-trainer Kees van Ham waar we naar toegingen. Toen Kees haar vertelde dat we naar Gelderland gingen raakte ze overstuur want ze had niets mee om deze lange reis te kunnen maken. Ik kan iedereen verzekeren dat Lucie vanaf dat moment de dag van haar leven heeft gehad. Er werd even een telefoontje naar Zoutkamp gepleegd om te zeggen dat ze iets later thuis kwam dan gepland. Ze werd de rest van de dag door haar teamgenoten en leiding in de watten gelegd op een manier die tekenend was voor het damesteam en bijbehorende aanhang. Het ontbrak haar aan niets en Lucie speelde dan ook een prachtig toernooi. Maar enkele jaren liet ze het voetballen achter zich en verloren we haar een beetje uit het oog al hoorde je af en toe dat het niet echt goed met haar ging. Het stille ingetogen meisje veranderde in een jonge vrouw die het moeilijk met haar leven had. Je hoorde dat ze enkele keren was opgenomen om psychiatrische hulp te krijgen maar dat dit niet direct leidde tot het gewenste effect. Enkele jaren geleden hoorde ik op eens dat ze zelf de rust had gezocht die anderen haar niet konden geven. Dan schrik je en gaan je gedachten terug naar de voetbalster Lucie die ook toen misschien niet altijd goed werd begrepen. Een praatster was ze niet en haar gedachten gaf ze toen al niet prijs waarschijnlijk omdat ze dacht, die zijn van mij en laat maar zo. Of we haar hadden kunnen helpen, ik denk ik niet maar ik ben wel blij, en ik weet zeker dat ik namens iedereen spreek die toen mee was naar Nijkerk in Gelderland, dat we haar toen als voetbalster de mooiste dag van haar leven hebben bezorgd. Ook die herinnering kwam boven de afgelopen weken. Een herinnering die niet mocht ontbreken en waarin ik werd gesterkt toen tijdens het interview met Joke de Boer haar naam viel. Joke trok in die tijd privé wel met Lucie op en toen ik haar vertelde van mijn plannen vond ze het een mooi gebaar. Zo heb ik het ook proberen te schrijven als een gebaar naar een ingetogen persoonlijkheid die voor zichzelf de rust vond die niemand haar verder kon geven. Lucie de Vries leeft ook nu nog in mijn gedachten voort.