Mijn oud-buurjongen en voetbalmaatje Jan Smit sportman van het jaar op Puurvoetbalonline

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Sinds een paar jaar kom ik voor Puurvoetbalonline aan het einde van weer een jaar tot een ‘sportman, sportvrouw en sportclub van het jaar’. Een ‘verkiezing’ die puur en alleen op mijn gevoel is gebaseerd. Een gevoel van om een man, vrouw en club eens extra in het zonnetje te zetten. Een verkiezing waar niets mee te winnen valt behalve de ‘eeuwige’ roem van een website die hoopt nog een aantal jaren deze ‘verkiezing’ te kunnen voortzetten. Waar de keuze voor mijn sportclub en sportvrouw 2016 meerdere opties had was dat voor de ‘verkiezing’ van sportman niet anders, Daar kwamen namelijk meerdere voor in aanmerking waar ik keek naar een aantal voorzitters, een oud-voorzitter die helaas niet meer onder ons is en een oud-doelman die een topprestatie leverde door met een ‘rotte’ knie ‘gewoon’ de Elfstedentocht fietste. Maar allen ‘verloren’ het van mijn sportman van het jaar 2016.
Profielfoto van Jan Smit
Het zal ergens in 1964 zijn dat ik met mijn sportman van het jaar mijn eerste stappen op het voetbalveld zette. Beide 7 jaar en klaar voor de start van een glanzende carrière als voetballer. Die eerste zaterdag waren we op tijd want stel dat je op je eerste training te laat kwam. Een training die gepland stond voor 10.30 uur. We waren er drie uur eerder want wat waren we samen nerveus voor onze eerste voetbaltraining als pupil van de v.v. Eenrum. Een eerste training die ons richting een eerste wedstrijd bracht die gevolgd werden door velen in de kleuren van Eenrum. Wedstrijden ‘overal’ in het land want zelfs in Hoek van Holland kwamen we terecht. In Hoek van Holland werden onze namen omgeroepen als spelers die in het kampteam tegen de leiders mochten spelen. Samen met Jan Smit was ik, samen met Jan Bolt, uitverkoren als een van de betere spelers tijdens een van de KNVB-voetbalkampen in Hoek van Holland. Samen met Jan Smit waar ik op zevenjarige leeftijd mijn eerste stappen op het voetbalveld zette. Samen met Jan beleefde ik mooie voetbalavonturen en vormden we in onze jeugd een koppel tijdens de fietsencross op het onderdeel, fietsen met zijspan. Jan was de fietser en ik was de stepper of was het andersom.

We voetbalden later in het tweede team van Eenrum met Jan zijn schoonvader Appie Kamps als leider. Maar in die periode nam Jan zijn motivatie richting een teamsport al wat af en ging hij zich toeleggen op het lopen van langeafstanden en later het Mountainbiken. Dat zorgde dat het contact wat verdween maar toch bleef ik wel op de hoogte van het wel en wee van mijn vroegere buurjongen. Een paar jaar geleden hoorde ik dan ook het nieuws dat Jan zijn echtgenote aan de gevolgen van de gevreesde ziekte leed. Een strijd die Grietje helaas verloor en Jan dus weduwnaar maakte. Een triest iets en helemaal omdat je beide ook nog eens goed kende. Maar na een periode van verdriet kwam het geluk toch weer terug voor Jan en hertrouwde hij met Coby waarmee hij aan een nieuwe toekomst wilde gaan werken. Ik zeg met nadruk wilde want in het voorjaar van 2015 werd Jan getroffen door een verschrikkelijk ongeval waarbij hij als fietser geschept werd door een auto en op 57-jarige leeftijd in een rolstoel terecht kwam. Dit verschrikkelijk nieuws hoorde ik op het sportcomplex van de v.v. Eenrum waar we samen zoveel stappen hadden gezet. Enkele maanden later zocht ik Jan op in Beatrixoord en hadden we het over vroeger. Even een andere praat zei Jan toen op de dag, en hoe bizar, dat onze teamleider uit vroegere tijden, Appie Kamps, juist overleed.

Enkele maanden later troffen we elkaar weer en nu was het UMCG de locatie. Jan, samen met zijn grote steun en toeverlaat Coby, was daar voor een volgende operatie en wij waren daar voor een oogcontrole van Martine. Sterkte wensen was het enige we konden doen en even later tegen elkaar zeggen dat we bewondering voor hen hadden.
Maar op 7 december zag ik via Facebook iets voorbij komen waar ik kippenvel van kreeg. Ik las:  Bekijk mijn rit op Strava. Ik deed dat en zag dat Jan 8 kilometer had gefietst via een Easy Connect wat van je rolstoel een (elektrische) driewieler voor volwassenen maakt. Toen ik dat las was ik echt sprakeloos en wist direct wie ‘mijn’ sportman van het jaar worden moest. Dat kon en mocht er maar een zijn en dat was mijn buurjongen van ruim vijftig jaar terug.

Beste Jan,

De verkiezing tot sportman op mijn site geeft je alleen maar de spreekwoordelijke eer. Maar je moet weten dat ik jou grenzeloos bewonder waar het gaat om iets willen bereiken. Ik hoop in het nieuwe jaar de 1/2 marathon van Lauwersoog naar Ulrum te gaan lopen. Dat vergt qua trainingen het nodige aan doorzettingsvermogen. Maar alleen al het volgen via Facebook van jou vorderingen zorgt bij mij voor nog meer motivatie om mijn doel te bereiken. Want een beter voorbeeld qua doorzettingsvermogen kan ik mij niet bedenken, chapeau buurjongen/voetbalmaatje van ruim 50 jaar geleden.