‘Ik zou geen trainer willen zijn’

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Ik zou geen trainer in het amateurvoetbal willen zijn hoorde ik dit weekend iemand zeggen. Een opmerking waar ik het roerend mee eens was. Ik zou ook geen trainer willen zijn in een voetbalwereld waar de ‘vijfde colonne’, een totaal andere beleving, en besturen die trainers in de steek laten om voorrang vechten.
je profielfoto
Wanneer je de diverse sites een beetje volgt waar het nieuws van de trainerscarrousel op voorbij komt dan schrik je van het aantal trainers wat er ondertussen al per direct vertrokken is bij hun club. Sommige hebben zelf die stap gezet maar nog vaker is het in ‘goed overleg’ gebeurt. Zo staat het dan in een persbericht dat er naar buiten wordt gebracht.

Ik lees het iets te vaak, in goed overleg, hoorde ik dit weekend nog iemand zeggen. Een opmerking waar ik het mee eens ben. Een trainer die eruit gewipt wordt, wat een onzin want de trainer van tegenwoordig is steeds minder te benijden. De trainer die tegenwoordig nog een aantal weken achtereen met dezelfde basiself kan spelen is als het zoeken naar een speld in een hooiberg. Die zijn er namelijk bijna niet meer. De trainer van tegenwoordig heeft het maar te ‘handelen’ dat de prioriteiten tegenwoordig steeds vaker elders liggen. Wekendjes weg, vakanties of andere ‘verplichtingen’ zorgen steeds vaker voor mutaties in een team die de prestaties niet ten goede komen. Maar het vreemde is, wanneer de prestaties onder de maat zijn wordt de trainer daar op afgerekend en niemand anders. Een vreemd iets noemen sommigen dat en wat natuurlijk ook zo is.

Als trainer ben je afhankelijk van je materiaal wordt er ook vaak gezegd en ook dat is waar. Want om even dicht bij huis te blijven, Pep Guardiola maakt van de huidige selectie van vijfdeklasser Ezinge geen team die even moeiteloos in de derde klasse meedraait. Er zullen er zijn die dat misschien geloven maar ik niet.

Dat is precies eender als het fenomeen ‘schokeffect’ wat in negen van de tien gevallen niet werkt. Een nieuwe trainer voor de groep en de blessures verdwijnen nog sneller dan Ursain Bolt de 100 meter kan lopen. Ik geloof er niet in want dat zou betekenen dat de in ‘goed overleg’ vertrokken trainer is besodemieterd waar het gaat om blessures.

Maar ook in het amateurvoetbal wordt het al steeds gekker wanneer je op de diverse sites kijkt en snap ik trainers die er op een gegeven moment wel een beetje klaar mee zijn. Klaar met de nukken van sponsoren met een stevige vinger in de pap of een bestuur dat zijn afspraken niet nakomt. Natuurlijk is het lastig om twee takken te dienen maar dat weet je wanneer je ergens aan begint. Dan moet er gedeeld worden en waar er voorbeelden van zijn waar dat prima gaat. Maar er zijn ook voorbeelden waar dat niet werkt en er ook door de buitenwereld naar een trainer gekeken wordt omdat hij zeer matig presteert met zijn team. Een trainer die moet roeien met de riemen die hij heeft die vaak te kort en te weinig in aantal zijn. Kortom soms is het trainersvak een ‘hondenbaan’ met dank aan clubbesturen die hun trainer laten zwemmen in een ‘modderpoel’ waar nauwelijks meer is uit te komen. Een trainer die vervolgens ook nog eens wordt afgerekend door de ‘vijfde colonne’, een totaal andere beleving, en dus  een bestuur want ook in het amateurvoetbal wordt steeds vaker een ‘waan van de dag beleid gevoert.